About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
Op maandag schrijft Rogier Kahlmann over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.
In de verschrikkelijk zoetsappige film ‘What women want’ leert Mel Gibson hoe vrouwen echt denken; omdat hij na een bizar ongeluk plots over de gave beschikt om hun gedachten te horen. Alhoewel de film precies volgens de voorspelbare wetten van Hollywood-romcoms verloopt en tegen het einde aan verzandt in een ondraaglijk zoete brei, spreekt het gegeven tot ieders verbeelding.
Horen wat vrouwen denken, het is een gave waarover zelfs Superman niet beschikt. Waardevoller ook, en allround ‘cooler’ dan welke bovennatuurlijke gave dan ook. Uiteindelijk leggen het tarten van de zwaartekracht, onmenselijke spierkracht en röntgen-ogen het allemaal af tegen deze nauwelijks gebruikte gave. Er had een superheld omheen gebouwd kunnen worden: “Go!Go! Female Mindreading Man!” Waarom? Omdat wat vrouwen precies denken een groter raadsel is dan het geheim van ‘Kryptoniet’, ‘The Force’ en ‘the One Ring’ bij elkaar. Degene die de gave bezit, zou de wereld in zijn greep kunnen houden. Klassieke uitspraken als: ‘With great power comes great responsibility’ en ‘One ring to rule them all’, zouden hier dan ook beter van op toepassing zijn dan op de kunst om tegen muren op te lopen. Om maar niet te spreken over ‘de kracht’ om, met een ring om de nek, naar een vulkaan te sjokken.
Mistig Bos
Deze zoektocht naar macht, en de ogenschijnlijk bovennatuurlijke gave om te weten wat vrouwen willen, is niet beperkt tot film en fictie. En niet alleen mannen streven ernaar. In het echt zijn ook bedrijven constant op zoek naar inzicht in het vrouwenbrein. Mannen zijn makkelijk te marketen, simpel in kaart te brengen. Geef ze bier, seks en actie en ze zijn tevreden. Maar vrouwen, met hun complexe gedachtegangen, dubbele lagen in hun communicatie en hun overgevoeligheid, maakt het een markt waar maar moeilijk de vinger op te leggen is. Wat werkt voor vrouwen en wat niet? Het is een mistig bos, waarin de wegen en hun uitkomsten zich niet licht laten ontdekken.
Veel ondernemingen, en ook uitgevers en makers van computerspellen, begeven zich dagelijks in dit bos. Op zoek naar duidelijkheid en op zoek naar het antwoord op de vraag der vragen. De vraag waar Mel Gibson een beetje antwoord op kreeg: wat willen vrouwen? Het bedrijf dat de gedachten en verlangens van vrouwen begrijpt heeft dus de meeste macht en weet zaken waar de rest van de wereld over in het duister tast. Dit bedrijf zou de sleutel kunnen hebben en als we weten welk bedrijf dat is, dan zouden wij hun kennis moeten opeisen. Geen enkeling mag zulke gaven voor zichzelf houden! Maar wie is dat dan?
Vrouwenbinding
Als we kijken naar de huidige positie van de drie grote dan lijkt het dat Nintendo de vrouw het best begrijpt. Hun spellen vinden zo’n aftrek bij de dames, dat Nintendo zich op zijn minst verdacht maakt. Hoe doen ze het? Is het de huiselijke Nicole Kidman die ‘cozy’ op haar bank zit te DS’en? Of misschien is het wel Princess Peach die vrouwen op jonge leeftijd al in de Nintendo-val lokt. Misschien werken er sociaal psychologen en sociologen? Of misschien is het een combinatie van deze drie: een uitgedokterd plan, samengesteld door wetenschappers en gedragspsychologen, waarin de weg vanaf het begin al is uitgestippeld. Het zou kunnen heten: ‘Van Princess Peach naar Nicole Kidman: een studie in vrouwenbinding door Nintendo.’
Maar het blijft filosoferen mijnerzijds en misschien zijn mijn doelstelllingen wel te ambitieus. Ik zal er er wel nooit achterkomen, maar als mijn werk hier mij ooit binnen de muren van de grote N brengt, dan zal ik ze het hemd van het lijf vragen. Ja, dat moet ik doen! Op naar Nintendo, de Mel Gibson van de gamesindustrie.
