Lichamelijke Uitdagingen vs. Geestelijke Uitdagingen



Robert August de Meijer op woensdag. Beeld: Paul Veer.

Vroeger waren vechtspellen mijn favoriete genre omdat zij het tactische van Schaken en de scherpzinnigheid (yomi) van Steen-Papier-Schaar combineerden. Helaas kan ik nieuwe vechtspellen niet waarderen omdat ik nieuwe prioriteiten heb. Kijk, vroeger kon ik nog de tijd en energie steken in al die moves/combo’s die je moest oefenen. Daar heb ik tegenwoordig geen zin meer in.

Ik wil goed worden in iets dat mij geestelijk uitdaagt, niet iets dat mij behandelt als een hond die een trucje moet aanleren.

Moeilijke besturing = slechte controls

Ik keek eigenlijk uit naar Soul Calibur 5 want de serie is in het algemeen altijd makkelijk geweest om te spelen (weinig combo’s, soepele ‘just-frames’, buttonbashvriendelijke links). Maar wat hebben de makers nou gedaan? Als je op het allerlaatste moment block indrukt, kan je een move pareren zonder ‘super meter’ (je kunt nog steeds op de oude manier pareren, maar dat eist een groot deel van je meter). Sommigen zouden dit ‘vaardigheid’ noemen, maar ik vind het gewoon niet interessant. Als ik weet dat mijn tegenstander een bepaalde slag gaat uitvoeren wil ik dat gewoon afstraffen. Nu moet ik eerst weet ik hoe lang de timing leren van weet ik hoeveel moves. Er zullen ongetwijfeld genoeg nerds zijn die dit onder de knie gaan krijgen. Zij zullen een fors voordeel hebben tegen spelers zoals ik, die slim en creatief kunnen spelen, maar zulke circustrucs nog niet onder de knie hebben. Meh.

Als je een aparte besturingsmodule nodig hebt om op hoog niveau te spelen, dan klopt er toch iets niet aan het spel?

Vechtspellen hoeven geen behendigheidspellen te zijn

Stel je voor dat Schaken of Go of Poker deze regel had: wanneer je aan de beurt bent, moet je een lepel op je neus balanceren; lukt dat niet, dan moet je je beurt overslaan. Zal dat het spel beter maken? Natuurlijk niet. Toch geloven veel mensen dat vechtspellen beter worden als je moeilijke knoppencombinaties moet indrukken om een bepaalde move of combo te doen. Ik snap het wel: er zijn jongens met het idee dat ze een grotere penis krijgen door honderden uren in ‘practice mode’ achter elkaar steeds hetzelfde te doen. Toen ik aan toernooien deed, moest ik ook aan die wapenwedloop deelnemen, wat ik altijd stom vond. Wilde ik bijvoorbeeld Magneto spelen, moest ik eerst een hele studie ondernemen. Dan maar Team Scrub gebruiken. Ook leuk, behalve de AHVB combo elke dag oefenen. Ugh. David Sirlin heeft met Super Street Fighter II Turbo: HD Remix de moves makkelijker gemaakt: dat spel kan ik op elk moment oppakken en spelen als een prof.

Het verschil tussen lichamelijke en geestelijke uitdagingen

Er zijn naar mijn idee twee soorten uitdagingen in computerspellen: lichamelijke en geestelijke. De ene vind ik beter dan de andere. Ik zal dadelijk uitleggen waarom. Lichamelijke uitdagingen oefen je door iets te stampen totdat je het goed kan. Denk bijvoorbeeld aan hooghouden, racen, timing en zelfs dingen onthouden. Denk aan spellen zoals Dance Dance Revolution, Sega Rally, Space Invaders en Tony Hawk. Geestelijke uitdagingen win je door inzicht te werven, creativiteit te ontplooien, door hebben wat je tegenstander wilt doen en intuïtie gebruiken wanneer je het anders niet weet. Denk aan spellen zoals Civilization, Flash Duel, Arathi Basin, Diplomacy, en Magic: The Gathering.

Hoe minder een spel hierop lijkt, hoe beter

Computers zijn beter voor geestelijke uitdagingen

Er zijn twee redenen waarom geestelijke uitdagingen beter zijn dan lichamelijke (althans in computerspellen). Ten eerste is het omdat computerspellen een uitstekend medium zijn voor geestelijke uitdagingen. Er zijn zat lichamelijke uitdagingen te vinden in het echte leven (parkour, darten, dingen gooien, vliegen vangen met eetstokjes), maar geestelijke uitdagingen eisen een complex systeem van waardes. Computers zijn bijzonder goed in het maken van zulke systemen. Daarentegen zijn computers eigenlijk niet zo goed voor lichamelijke uitdagingen: de interface van een computer is zeer beperkend. Als je simpele (casual/arcade) computerspellen analyseert zie je dat er maar een handvol uitdagingen zijn: timing, geheugen, behendigheid, en dat is het zo een beetje. Kijk eens naar Olympische Spelen op de computer: men probeert mooie lichamelijke oefeningen om te zetten naar een combinatie van knoppenregistraties, en dat valt altijd tegen. Of vergelijk Wii Music met een echt instrument bespelen.

Geestelijke uitdagingen zijn mooier

En dan de tweede reden, wat veel belangrijker is: geestelijke uitdagingen prikkelen de facetten die ons mensen maken. Terwijl beesten net zo goed (zo niet beter) zijn wanneer het gaat om lichamelijke uitdagingen, zijn mensen bijzonder omdat zij ongelooflijk slim, creatief en empathisch kunnen zijn. Dit klinkt nogal zweverig, maar de mooiste dingen die ik ken, onthullen de oneindige mogelijkheden van ons menselijke bestaan. Wanneer ik in Deus Ex toch een manier kan vinden om die wachter uit te schakelen zonder gezien te worden, of in Skyrim de moeite neem om Lydia een fatsoenlijke begrafenis te geven, of wanneer ik in Street Fighter patronen begin te zien in het gedrag van de speler, en ik merk dat hij doorheeft dat ik daar op de hoogte ben, waarbij ik toch iets anders ga doen, dat zijn de meest magische momenten die spellen kunnen bieden. Die worden gecreëerd door hoe de spelers denken en voelen over situaties in het spel, niet doordat een spel van je eist dat je snel vijftien knoppen moet indrukken op de juiste volgorde binnen één seconde.

12 reacties

  1. Bas Grolleman · 14-3-2012 · 12.00 uur

    Ben het niet helemaal eens, ik hou van de lichamelijke uitdaging. Dit komt met name omdat mijn geest al genoeg uitdaging krijgt buiten spellen om, in mijn geval met name werk en complexe relatievormen.

    Als ik eindelijk een keer kan gaan zitten voor een game, dan ben ik geestelijk al op, mijn behoefte zijn dus anders en vandaar ook mijn behoefte om dan iets als Ninja Gaide of Vanquish te spelen.

    Ik denk dat wat ons mens maakt een combinatie van beide is, waarbij geestelijk wel degelijk hoger ligt, maar lichamelijk noodzakelijk is.

  2. Bart · 14-3-2012 · 13.57 uur

    Ik ben het vaak met je eens Robert, maar nu niet helemaal. Omdat je geen zin meer hebt om combo’s, frameadvantages en weet ik niet wat te leren in fighting games, betekent niet dat deze games opeens geen geestelijke uitdaging meer zijn. Fighting games prikkelen je brein juist enorm! Knap is ook dat iedereen een potje kan spelen (net als bijvoorbeeld fifa overigens)maar dat het veel tijd en moeite kost om echt goed te worden. Ik durf zelfs te stellen dat Street Fighter 4 meer van je brein vergt dan Magic, waar je met veel geld gewoon de goede kaarten kunt kopen en hoppa, winst bijna gegarandeerd in de pocket.

    Ik vind overigens een potje Guitar Hero vaak leuker dan Skyrim, gewoon omdat ik tijdens het gamen amper wil nadenken. Nadenken doe ik op mijn werk, en tijdens de opvoeding van mijn kind en alle andere keuzes die ik in het echte leven moet maken al genoeg…

    Trouwens zin in een potje SFIV binnenkort? :D

  3. Robert August de Meijer · 14-3-2012 · 14.44 uur

    Jullie hebben wel een goeie punt dat het echte leven ook geestelijk uitdagend kan zijn (gelukkig maar!), en dat het daarna lekker is om juist wat simpels te doen.
    Maar spellen kunnen (in theorie?) veel verder gaan dan het echte leven omdat zij veilig en toegankelijk zijn. De meesten van ons kunnen niet, en maar goed ook, een cyborg/koning/tovenaar zijn.

    “Ik denk dat wat ons mens maakt een combinatie van beide is, waarbij geestelijk wel degelijk hoger ligt, maar lichamelijk noodzakelijk is.” Wij hebben inderdaad altijd een combinatie van beide, maar toch zijn mijn favoriete spellen (Arathi Basin, HD Remix, Magic, Civilization, schaken, interactieve verhalen) volkomen zonder lichamelijke uitdagingen.

    @Bart: Magic varianten waarbij je eerst veel geld/tijd moet besteden aan het sparen van kaarten zijn stom. Dat is vergelijkbaar met het oefenen van moves, vind ik. Gelukkig is er draft.

    Maar weet je nog Bart, laatst bij jou toen wij SF4 speelden: toen ik SF4 regelmatig speelde toen het net uit was, kon ik, bijvoorbeeld, met Rufus gewoon Messiah Kick cancellen naar Super (beneden, beneden+voor, voor, short+forward+roundhouse, strong+forward, voor, voor, beneden, beneden+voor, voor, beneden, beneden+voor, voor, jab+strong+fierce). Maar die avond niet omdat ik het spel een jaar niet had aangeraakt. Ja, dat vond ik stom : P

  4. Mitch · 14-3-2012 · 14.48 uur

    Mooi, oude 16 bits platformspellen als Yoshi’s Island en Donkey Kong Country 2 waren een combinatie van beiden. Ritmisch knoppen indrukken, skills ontwikkelen en timing waren essentieel maar ook nadenken. De ontwikkelaar telkens een stapje voor zijn. De ontwikkelaar(s) leren kennen. De geheimen zoeken en vinden. Dat werd een doel opzich naast het halen van die platform uitdagingen.

    http://www.sirlin.net/articles/the-secrets-of-donkey-kong-country-2.html

    een mooi artikel wat het een en ander uitlegt over hoe dit in DKC 2 is verwerkt.

  5. Robert August de Meijer · 14-3-2012 · 15.29 uur

    Inderdaad een super artikel van Sirlin. Hij legt uit waarom DKC2 zo goed is, niet vanwege de lichamelijke uitdagingen (die kan je skippen), maar vanwege de geestelijke.

  6. Mitch · 14-3-2012 · 16.02 uur

    Hoewel de lichamelijke uitdagingen/reflexen ook van uitzonderlijk hoog niveau zijn zowel kwalitatief als qua moeilijkheidsgraad.

    Dat, en de muziek van David Wise ;)

  7. Ruben Meintema · 14-3-2012 · 16.07 uur

    Mooi artikel: lichamelijk vs geestelijk.

    Ik denk dat computers en games wel heel erg goed zijn in het simuleren van ‘lichamelijke’ uitdagingen, als je lichamelijk dan niet letterlijk neemt, maar ziet als de belichaming van spelers in de spelwereld. Je verplaatst je idee van lichamelijk dan niet op het niveau van toetsencombinaties of van Wii-bewegingen, maar op het niveau van de spelwereld zelf, waarin de player-character een ‘vehikel’ is voor jouw lichaam.
    Klinkt vaag, maar lees bijv. dit: http://www.gamestudies.org/0102/newman/

    Spellen als Sonic en mario bieden juist een heel mooie lichamelijke uitdaging, die je inderdaad pas onder de knie krijgt door veel te oefenen. (embodied learning ipv. embrained learning)

    Ik vind Civilization ook fantastisch hoor, 1 van mijn lievelingsspellen, maar ik sluit daardoor de geneugten van Sonic en Mario en Rayman etc niet uit! :)

  8. Jasper Driessens · 16-3-2012 · 14.15 uur

    Leuk en interessant artikel, waar ik het mee eens ben, behalve met je waardeoordeel.

    Enige ‘flaw’ in je redenering vind ik deze: “Kijk eens naar Olympische Spelen op de computer: men probeert mooie lichamelijke oefeningen om te zetten naar een combinatie van knoppenregistraties, en dat valt altijd tegen. Of vergelijk Wii Music met een echt instrument bespelen.”

    Je vergelijkt hier twee media (games en het echte leven) op hun kwaliteiten om lichamelijke uitdagingen te bieden. Vervolgens pak je oneerlijke voorbeelden: dit zijn gevallen waarin het ene medium het andere probeert te imiteren. Dit zijn dus geen gevallen die beide media de kans geven om goed uit de verf te komen. Het zou kunnen zijn dat games heel goed zijn in een ander soort lichamelijke uitdaging.

    Dit is analoog aan zeggen ‘de gitaar is superieur aan de computer op het gebied van muziek, want probeer maar eens op de computer een gitaargeluid na te maken. Op de gitaar zal het altijd mooier zijn’.

  9. Robert August de Meijer · 16-3-2012 · 18.14 uur

    Mijn ervaringen zijn heel anders dan die van Robin en Jasper… en ik geloof dat de meeste mensen ook dit denken: de lichamelijke uitdagingen van spellen zijn zeer simpel vergeleken met de lichamelijke uitdagingen die het echte leven te bieden heeft. Turnen, judo, vissen, etc. bereikt nuances die ik nooit heb ervaren in een spel. Sonic vind ik belachelijk simpel vergeleken met tafeltennis en parkour.

    Robin en Jasper hebben een goede punt, maar zijn er spellen die lichamelijke uitdagingen bieden die niet voorkomen in het echte leven? Die zijn er, maar ik kan heel weinig noemen. Spellen als Ikaruga, Shinobi (ps2), Pac-Man… verder kom ik niet voorlopig. Wat deze spellen gemeen hebben is dat zij rekenkracht gebruiken van een computer om complexe systemen (met veel vijanden) te maken waarbij geheugen en reactietijd gemixt wordt met inzicht.
    Ik vraag mij ineens af waarom ik deze spellen vroeger super leuk vond, maar nu mijn tijd niet meer het waard vind.

  10. Mike · 20-3-2012 · 8.29 uur

    Bedoel je met Diplomacy het bordspel? want die is serieus meesterlijk.

  11. Roy Swiers · 20-3-2012 · 12.27 uur

    “Turnen, judo, vissen, etc. bereikt nuances die ik nooit heb ervaren in en spel. Sonic vind ik belachelijk simpel vergeleken met tafeltennis en parkour.”

    Over nuance gesproken; ik herinneren mij de eerste keer dat ik je in turnpak zag nog als de dag van gisteren. ;-)

    Ik wordt overigens het liefst helemaal niet uitgedaagd in een game. Althans, hoog uit tot het randje van net te doen, maar nooit dat ik echt moet gaan zweten. Vind het altijd mooi als een spel speelbaar is zonder enorme uitdaging, maar je wel uitdaging aanbiedt voor het geval dat je er zin in hebt (ik ervaar dit bijvoorbeeld met SSX). Ik speel om deze reden games als Uncharted (waar ik echt van geniet) hooguit op Normal (dan zijn ze nog goed te doen), want ik wil vermaakt worden. Ik ervaar games het liefst zoals vele andere films of muziek ervaren, als vermaak. Journey beviel mij om deze reden ook erg goed. Maar ik zie mezelf niet snel terug gaan naar de game om te gaan zoeken of plekken te bereiken waar je over na moet denken om erbij te komen om Trophys te halen. Het is natuurlijk wel aardig dat het erin zit zonder dat het je wordt opgedrongen.

  12. Robert August de Meijer · 20-3-2012 · 15.10 uur

    @ Mike: Inderdaad, Diplomacy!
    @ Roy: het is alleen goed als een spel jou de keuze geeft wanneer je uitgedaagd wilt worden. Deus Ex is makkelijk, alleen ik maak het wat moeilijker voor mijzelf omdat ik bepaalde uitdagingen wil.
    Gister een meid gesproken die Civilization speelt: haar favoriete uitdaging is om de de hele wereld zo lang mogelijk in de steentijd te houden (want toen was er minder luchtvervuiling en zo). Geweldig!

    Ik denk dat mensen eerder afhaken van een spel die de speler verplicht om lichamelijke uitdagingen aan te gaan, dan geestelijke. Is zoeken naar dingen in een spel een vorm van lichamelijk uithoudingsvermogen? Hmm…

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>