Terwijl Niels geïnspireerd raakte door Ste Currans keynotevideo rende ik rond in een oude wijnkelder in Amsterdam. Het bedrijf waar ik voor werk, W!Games, had een uitje georganiseerd - lasergamen. Na afloop gingen we nog even aan het bier met de rest van onze collega’s. En daarna snel op weg naar de Global Game Jam.

In de auto (we hadden een Bob) belden we de organisatie van de Jam, om erachter te komen wat het thema was. Het bleek ‘misleiding’ te zijn. Terwijl we bij het goede adres (doch, in de verkeerde stad) verbaasd naar de ingang van een bejaardentehuis keken, besloten we dat we een multiplayer-only game wilden maken met een Wie is de Mol-achtige insteek. De opdracht om een ‘monkey’, ‘donkey’ of ‘key’ in de game te verwerken veegden we subiet van tafel. We vonden het maar een rare eis. We hadden het plan om een vreemde multiplayergame te maken waar de ‘funfactor’ het belangrijkste onderdeel was, dus het kon ons ook maar weinig schelen.

Geen alcohol?

De aanmeldingsbalie werd opgeruimd op het moment dat we binnenstapten. Een formulier met de huisregels verbood alcohol, maar zolang niemand een opmerking maakte over het onverhulde kratje bier tussen mijn benen voelde ik me ook niet genoodzaakt om het terug in de auto te plaatsen.

Officieel waren vooraf samengestelde teams verboden, in een poging té professionele aanmeldingen te weren. Maar het hoge aantal inschrijvingen zorgde ervoor dat Team Syntax Error, bestaande uit vier werknemers en twee ex-stagiaires van W!Games, uiteindelijk toch mee kon doen (wees gerust, we hebben niet gewonnen).

Het lokaal dat ons toegewezen werd, was lekker ruim. In sommige gevallen bijna twee keer zo groot als de lokalen van andere teams. Alle leden van het team kozen een plekje. We hadden Rene Derks, in het dagelijks leven producer maar voor de komende 48 uur geluidsman. Kent Kuné, game- en leveldesigner, nu met de functie als programmeur. Sander Smid, voorheen programmeur, nu wéér programmeur. Adriaan de Jongh, student en ingezet als regelneef die de assets bij elkaar veegde en voegde. Garry Dijkema, ook wel Barry genoemd, student en illustrator. En ik, normaal gamedesigner, nu pixelartist.

Rene zette zijn aantekeningen op het van de gang geconfisqueerde whiteboard. In een klein uur vormden we de details van het spel. Het was een gestroomlijnd proces dat vele malen soepeler liep dan we gewend waren.

Vier Xbox-controllers

Het zou een multiplayergame worden waar vier Xbox-controllers voor nodig waren. De vier spelers zien een grot van boven af. In het midden beweegt een mijnkarretje langzaam naar het noorden. Het karretje staat in de fik en zorgt voor licht in de duisternis. Jammergenoeg dooft het vuur en lopen er monsters rond in de grot. Door handig samen te werken kan je het vuur voorzien van brandstof en de monsters zo nodig slachten. Maar nu komt de catch. Eén van de spelers voelt bij het begin van het spel een lichte rumble in zijn controller. Hij is de spion. Het is zijn taak om het vuur wèl te laten doven.

Het snel geformuleerde concept stemde ons zo optimistisch dat we een foto maakte van onze aantekeningen en een potje voetbal gingen spelen op de gang. Ik verloor met tienen. Iedereen kreeg een poging om de bal zo hard mogelijk tegen mijn reet te schieten.

De eerste nachtelijke uurtjes verliepen soepel. Iedereen was lekker bezig en de eerste grijze blokjes waren al bestuurbaar. Het bier raakte op. Ik raakte moe. De wandeling naar huis (ik woon in de buurt) was sprookjesachtig mooi met fluisterstille straten, krakend verse sneeuw en windstilte.

Klooien

Zaterdag was, gek genoeg, niet echt anders. Met hooguit vier uurtjes slaap was het tijdsbesef verdwenen. Het werk wisselden we af met voetbal en willekeurige bezoekjes aan mensen die we kenden. Het was leuk en zeer inspirerend om al die mensen met dezelfde passie zo druk bezig te zien. Ook bij totaal onbekende teams waren we welkom voor een praatje en een test van hun spel.

Drie personen kwamen onze ruimte binnen. Ze zaten strak in het pak en hadden zonnebrillen op met glazen waarvan het bovenste gedeelte donkerder gekleurd was dan het onderste. De flyers die ze uitdeelden bevatte teksten als ‘we denken in assembly’ en ‘je mag onze code bekijken nadat we gewonnen hebben’. Ik dacht dat het een grap was, maar ze keken er serieus bij. We voelde ons er wat ongemakkelijk bij. “Programmeren jullie alles, of maken jullie gebruik van suffe tools om je game te maken?”, werd er gevraagd. “Ik ben nu bezig om een beeldbewerkingsprogramma te programmeren”, antwoordde Kent met zijn rug naar de mannen toe. Iedereen schoot in de lach, behalve de mannen in pak.

Sander Smid zat al vijf uur te klooien om de rumblefunctie aan de praat te krijgen. Het programma waar we onze game in maakte, Unity, ondersteunde deze functie niet. Toch is het hem uiteindelijk gelukt. Adriaan en Barry beantwoordden alle vragen met de stem van Arnold Schwarzenegger en programmeur Kent had geen functionerende G-toets meer, omdat er bier over zijn laptop was gevallen. Er werden sneeuwballen tegen het raam gegooid, met de bedoeling om onze gekoelde biertjes naar beneden te krijgen. Als hoogtepunt kregen we het voor elkaar om een van de weinige aanwezige vrouwen bier voor ons te laten halen. Teruglezend vraag ik me af waar mijn prioriteiten lagen dat weekend.

Het enthousiastste team

Zondagochtend werd het slaaptekort een duidelijk merkbare factor. Er liepen zombies op de gang. Als ik werd aangesproken kon ik hooguit een wenkbrauw bewegen. Het enige wat ons liet doorwerken was de deadline. Adriaan raakte lichtelijk in paniek, Barry riep op zijn Arnolds ‘AAEEEH!’ bij elke fout die hij maakte. Ons plannetje om ongestoord te werken door de deur dicht te doen zorgde voor een luchtje waar alleen de vrieskou van buiten tegen opgewassen was.

Twintig minuten voor de deadline werkte onze game. Omdat we een spel hadden bedacht waarbij verschillende elementen in balans staan was het nauwelijks vooraf te testen. We speelden een rondje en maakten haastig de laatste aanpassingen. Net zoals bij vele andere teams was er weinig ruimte om het geheel op te poetsen. De loopanimaties waren verdwenen, het slaan was té effectief en had geen visuele feedback, de rumble was niet altijd te vertrouwen en het vuur verbruikte teveel brandstof.

Tijdens de presentatie werd dit ook duidelijk. Mensen die binnenkwamen voor een snel potje werden teleurgesteld. Degenen die langer bleven om het te begrijpen werden beloond. Vooral het gejoel van mensen die gezamenlijk de spion een lesje leerden zorgde voor meer publiek.

De jury leek echter minder te spreken over onze inspanningen. Het feit dat we de ‘monkey’, ‘donkey’ en ‘key’ enkel in het opstartscherm hadden geplaatst (dit waren de onderdelen waar in het laadscherm het spel zogenaamd op crashte) werd ons niet in dank afgenomen. Toch werden we beloond tijdens de bekendmaking van de winnaars. Volgens de jury waren wij het team dat het eigengemaakte spel met het meeste enthousiasme speelde.

Lees ook het Global Game Jam-verslag van Niels.