About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
Vorige week werd The Beatles: Rock Band samen met de nieuwe Beatles-remasters gepresenteerd aan een groep muziek- en gamejournalisten in de Wisseloord-studio’s in Hilversum. Ik kreeg niet alleen de kans om naar de nieuwe cd-versies te luisteren (klinkt goed) en de game nog eens een draai te geven (speelt lekker), maar kon ook mooi even de aanwezige pers bestuderen.
Misschien kwam het doordat de Rock Band-presentatie het laatste onderdeel was, na twee uur muziek in de warme en bedompte studioruimte, maar de muziekjournalisten waren niet erg ontvankelijk voor het spel. Ze gingen er zo ver mogelijk vanaf staan, op een rij achterin, en mopperden wat.
“Ik ben niet visueel ingesteld,” legde één muziekjournalist desgevraagd uit. “Ik kijk ook geen films.”
Apart volk
Tja, het is een apart volkje, muziekjournalisten. Op twitter schreef ik al dat ik me voorstelde dat gamejournalisten over 40 jaar zo zullen zijn als muziekjournalisten nu. Grijze mannen die niet meer echt enthousiast kunnen worden. Tijdens de cd-presentatie viel me op dat ze deze bijna met tegenzin leken te ondergaan. Er werden cynische grapjes gemaakt.
En toen werd onthuld dat het eerste exemplaar van de nieuwe Beatles-box komende woensdag, op 9 september om 9 over 9 ‘s ochtends zou worden uitgereikt…. door Acda en de Munnik, slaakte iemand een hele diepe, lange, harde zucht.
(Disclaimer: ik ken geen van de aanwezige muziekjournalisten. En ik trek natuurlijk conclusies met bitter weinig bewijslast. Misschien zijn de heren eigenlijk bijzonder gepassioneerd en maakten ze gewoon een laffe indruk. Eén iemand vormde trouwens de welbekende uitzondering op de regel: hoewel fashionably late liet Leo Blokhuis zien dat hij in het echt net zo enthousiast en geïnteresseerd is als op tv. Al heb ik ook hem de game niet zien proberen.)
Eigenlijk muzikanten
Paul Hulsebosch, gameredacteur bij Tweakers.net, had nog een ander inzicht: muziekjournalisten zijn toch vaak muzikanten die het schrijven beter bleek te liggen. Wier hart desondanks nog bij het muziekmaken ligt.
De muziekjournalist die klaagde dat Rock Band gewoon zo weinig met musiceren te maken heeft, leverde het bewijs. “Mijn dochter is geïnteresseerd in muziekmaken, maar hierbij hou ik haar weg,” zei hij. “Die gitaartjes zijn toch gewoon belachelijk.”
Paul en ik probeerden nog uit te leggen dat Rock Band gezien moet worden als spel, niet als een benadering van muziekmaken, maar het mocht niet baten. Dat de game werd gepresenteerd met het credo “nu kun je een Beatle zijn” hielp daarbij niet. Zeker omdat het in de game niet zo werkt. Je kiest niet voor John, Paul, George of Ringo, en je bent ook geen vijfde Beatle. Je speelt gewoon mee met de liedjes.
Het lot van Rock Band
The Beatles Rock Band moet het muziekgamegenre gaan redden van de dalende verkopen door een nieuwe, waarschijnlijk oudere groep muziekliefhebbers aan te boren. Maar als de morrende Nederlandse muziekjournalist een indicatie is, gaat dat niet lukken.
Na de Rock Band-presentatie werd het publiek uitgenodigd zelf te gaan spelen. Nog geen drie nummers later was de zaal leeg. Op de usual suspects na: Paul Hulsebosch, Niels ’t Hooft en onze collega’s uit de gamesector.
