About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
Ik kan hem me zo voor de geest halen. Suda 51, achter zijn bureau, kritieken lezend van killer7. “Vreselijke besturing.” “Gaat nergens over.” “Te vaag.” “Is niet echt een game.” Ik hoor hem op dat moment gewoon hard-op denken. “Oh, maar jullie willen een game? Zeg dat dan, want dan krijgen jullie ook een game!”
Het kan niet anders, dan dat op dat moment No More Heroes werd geboren. Een grote up yours naar het collectief dat maar wat graag om nieuwe games jankt, maar ondertussen moord en brand schreeuwt als iemand dat ook daadwerkelijk doet.
Even voorop gesteld: No More Heroes is een prima game. Maar dat is dan ook niet echt het punt van dit schrijven. Als je een recensie wilt dan lees je maar de schaapachtige schrijvers die, wetende dat killer7 een cult-status heeft, No More Heroes slaafs met terugwerkende kracht een 8 of hoger geven en vervolgens prevelen over een gewaagde game met een geweldige stijl. Yeah, right… Like you gave a shit to start with.
No More Heroes is lelijk. Nog net niet oogtergend, maar het komt aardig in de buurt met een clash tussen de superierure stilistische trekjes van killer7 en de videogame-realiteit van de gemiddelde actie-game. Het hoofdpersonage Travis Touchdown, is een compleet mismaakte minkukel die op geen enkele manier als stoer overkomt. Z’n uiterlijk is shit ongeacht hoeveel kleding je voor hem koopt en z’n stemacteur giet de zinnen er zo overdreven uit dat het personage berooft wordt van elke vorm van diepgang.
Diepgang die er niet is. Diepgang die wel verwacht wordt na de ‘twist’ van killer7. Diepgang waar Suda 51 handig op inspeelt.
Geloof het of niet, maar volgens mij is No More Heroes niets meer dan een gigantische sneer naar zowel gamers en critici. Het neemt het rariteitenkabinet van killer7 en plakt dit op een appetijtelijk klinkend concept van een “GTA voor Wii”. Niet omdat dat zo goed werkt, maar omdat dat hoort. Want dat is een game tegenwoordig. Dat idee van wat een game moet zijn vind je overal terug en Suda 51 flirt met alles wat los en vast zit. Van 8-bit Commodore 64 chiptunes tot Quick Time Events tot hardcore uitdagingen. Alles passeert al dan niet opvallend de revue.
Feitelijk is de game compleet tegenovergesteld aan killer7. In plaats van een onorthodox besturingssysteem kan elke persoon die ooit een actie-game heeft gespeeld dit oppikken. De vreselijke inleidende part-time jobs hebben op geen enkele manier iets toe te voegen aan het verhaal nog de game zoals de mini-onderdelen van killer7 dat deden (sterker nog, de futiliteit ervan wordt meerdere malen benadrukt). En het vechten zelf, hoe lekker het ook weg speelt, is niet veel meer dan de zoveelste hack en slash met een virtueel koekje voor elke kill die je scoort.
Desondanks heeft de game hetzelfde ritme als killer7. De herhaling van elementen, het creëren van een verwachtingspatroon en het doorbreken van datzelfde patroon, zodat de speler aan zichzelf en de game gaat twijfelen. Crisis, het heeft zelfs het antwoordapparaat. Fuck it, het is killer7.
Of beter gezegd: het is de ziel van killer7 gevangen in de alledaagse middelmatigheid van een hedendaagse actiegame. Het is die oude Gamecube game behapbaar gemaakt voor het grote publiek, dat eigenlijk toch alleen maar wilt spelen wat het al kent. Het is de meest cynische kniebuiging die Suda 51 kon verzinnen.
Zelfs de fans van killer7 weet hij in het laatste hoofdstuk nog een hak te zetten, waarbij de sarcastische plotwending elke hoop op een pakkend verhaal de grond in boort. Het spel beseft dit maar al te goed. Want in plaats daarvan kan je na het einde een “real ending” kiezen wat feitelijk niets anders is dan een ultiem animé-gevecht tussen twee personen die eigenlijk compleet geen aanleiding hebben om met elkaar te vechten. Het bereikt een nieuw niveau van absurditeit als zelfs de personages dat zelf beseffen en de speler eigenlijk vertellen dat het allemaal geen klap uitmaakt, zolang je het maar doet op een manier die de kids ‘gaaf’ vinden. (Wat overigens niet héél subtiel in het toegift wordt duidelijk gemaakt.)
Nee, No More Heroes is geen kutgame. Het is gewoon goed vermaak en lekker in elkaar gezet. Maar als je het op een voetstuk plaatst, dan trap je eigenlijk in de val die Suda 51 heeft opgezet. Dan zeg je eigenlijk, “het boeit me geen reet hoe een game bedoeld is, zolang ik maar kan doen wat ik altijd doe, zolang ik maar niet hoef na te denken, zolang ik maar knoppen kan rammen en kan winnen, dan is de game goed.”
En het ergste van dit alles? Ik ben er zelf met open ogen ingetuind.
No More Heroes. Heh, de ironie…
