Slavernij, onderdrukking en de effecten van industrialisatie op mens en natuur zijn op het eerste gezicht geen thema’s voor een humoristisch computerspelletje, maar de makers van Stranger’s Wrath maakten er jarenlang met verve gebruik van. Althans, in de ogen van de critici die de Oddworld-games met lof overgoten. Het grote publiek was minder happig.

Toen dit spel in 2005 verscheen, vergrootte het de kloof tussen recensent en consument zelfs zodanig dat de serie voorlopig werd gestaakt. Hoe anders het ook is dan zijn voorgangers. Want waar eerdere Oddworld-games gingen over uitgehongerde of schlemielige personages die moesten ontsnappen uit fabrieken, speel je hier een lenig en sterk wezen dat op zoek is naar zijn identiteit. Met als belangrijkste wapens een multifunctionele kruisboog en het hoge gras, om onopgemerkt in te blijven.

Zes jaar later is er een liefdevol gemaakte heruitgave. En blijkt dat Stranger’s Wrath zelfs nu zijn tijd nog vooruit is. Zoals in Deus Ex: Human Revolution, dat thematische en speltechnische overeenkomsten vertoont, kun je kiezen tussen de frontale aanval en onopvallende, tactische benaderingen, maar dan zonder dat het spel je stiekem tóch naar een bepaalde speelstijl duwt. Geflirt met spaghettiwesterns en een letterlijke interpretatie van live ammo (eekhoorns en stinkdieren dienen als kogels), maken de ervaring minder beladen en pretentieus. Maar niet minder ambitieus.

Deze recensie verscheen eerder in NRC.Next.