Ons Gamers wordt onrecht aangedaan



Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.

Is het iemand wel eens opgevallen dat helden in games finaal in de maling worden genomen? Dit viel me eigenlijk al op toen ik Nemesis 2 speelde op de MSX, en de situatie is niet verbeterd.

Voor wie niet in de jaren tachtig is opgegroeid: Nemesis 2 was een ‘side scrolling shooter’, waarin je energieblokjes van neergeschoten vijanden verzamelde om betere wapens te activeren. Na een half uur spelen kon ik heel wat vernietigingstuig tegelijkertijd inzetten. Als ik tenminste niet dood ging. Doodgaan betekende het verlies van al je wapens.

Dit was niet het vreemde van het verhaal. Het vreemde was: als ik door de federatie van Goede Werelden op pad word gestuurd om een enorme buitenaardse overmacht te verslaan, waarom krijg ik dan niet meteen de allerbeste wapens mee?

Als deze simpele vraag eenmaal tot je bewustzijn doordringt, vallen je opeens overal dit soort belachelijke situaties op. Het is alsof je ineens de Matrix ziet.

Want: waarom krijg ik in een RPG (al dan niet online) de beste wapens en wapenrusting nadat ik het megamonster heb overwonnen? In de meeste van die spellen krijg je de beloning zelfs van dezelfde persoon die jou op pad stuurde om de draak/trol/PVV’er te verslaan!

Was het nou werkelijk heel veel moeite om mij dat glanzende superzwaard meteen mee te geven? Wat dacht ‘ie dan? Dat ik er met dat zwaard vandoor zou gaan, het zou verkopen en er bier en prostituees van zou betalen in ‘Ye Olde Tavern’ op de hoek?

Waarom krijg ik in Zelda van allerlei natuurgeesten, die toch echt claimen aan mijn kant te staan, de beste spullen pas als ik er zo veel moeite voor heb gedaan?

Stel je voor dat we dat met onze jongens en meiden in de krijgsmacht zouden doen?

‘Soldaat! Hier is een proppenschieter! Ga hiermee naar het front, dood de vijandelijke kolonel en áls je terugkomt, krijg je een Walther P5!’

En even later:

‘Okee, mannen! Jullie vijven vallen de vijandelijke basis aan om hun generaal te verslaan. Deze generaal zit in een enorm pantservoertuig. Als het jullie gelukt is om hem te doden dan mogen jullie dobbelen. Wie het hoogst gooit krijgt de raketwerper!’

Een dergelijk beleid zou toch minstens tot Kamervragen leiden.

Toch moeten wij gamers keer op keer maar de ogen sluiten voor het feit dat we volkomen in het ootje worden genomen.

‘Held (*giechel*) ga naar gene kerker waar u talloze monsters en dodelijke gevaren het hoofd mag bieden! (*grinnik*)’
‘Maar ik heb alleen een houten zwaard!’
‘Voor uwe moed ende inzet krijgt u na het verslaan van de driekoppige vuurspuwende draak dit magische (*met moeite ingehouden gehinnik*)… stuk hout met een ijzeren puntje!’
‘Eh… Okee.’
‘Eerlijk?’
‘Ja hoor. Ik ga wel weer.’
(*hysterisch gelach*)

Hoe lang pikken we dit nog?

7 reacties

  1. Wesley · 8-5-2012 · 14.31 uur

    Dit zijn vragen die mij ook al jaren bezighouden. Vooral bij Metroid.

    Je komt als lonesome bountyhunter naar een vijandige planeet, met een schietertje waarmee je niet eens de overkant van het scherm haalt. Oke, misschien bestond de tech nog niet bij de galactic federation, dat zou kunnen. Maar wanneer je Super Metroid speelt blijkt dat je weer de bommen moet vinden, de wave beam, de ice beam, de raketten enz. Verwarrend.

  2. Matthijs Vermeer · 8-5-2012 · 15.21 uur

    @Wesley: Alle upgrades zijn artefacten achtergelaten door de Chozo. De Galactic Federation heeft de techniek niet om haar pak (wat ook een creatuur van de Chozo is) te berusten met iets. Ik vind dat juist iets moois: dat je helemaal alleen bent op een vreemde en vijandige planeet, maar dat de vergane Chozo ook na hun sterven zich nog over je ontfermen, je beschermen vanuit de verte. Opdat je wanneer je een nieuw artefact hebt gevonden, je je weer even beseft dat je er niet alleen voor staat. De manga van Metroid is wat dat betreft best interessant als je meer wilt leren over Metroid en Samus’ verleden.

    Het enige spijtige is inderdaad dat het wat betreft narratieve statistiek niet klopt dat je steeds opnieuw je upgrades moet verkrijgen. Dat heeft geleid tot gênante vertoningen als Samus die door een explosie tegen een muur knalt en ineens al haar upgrades kwijt is.

  3. Daan Koolstra · 8-5-2012 · 15.35 uur

    Wel eens een MMO gespeeld? Daar worden pas mensenrechten geschonden.

    “Hoi avonturier, mijn oma is ziek en ik heb 14 bloemen nodig. Ze staan daar, 100 meter die kant op.”
    En als je even niet kijkt vraagt het ondankbare @#$% het nog aan 11.3 miljoen anderen…

  4. Harry Hol · 8-5-2012 · 19.10 uur

    @Matthijs, re: “Het enige spijtige is inderdaad dat het wat betreft narratieve statistiek niet klopt dat je steeds opnieuw je upgrades moet verkrijgen. Dat heeft geleid tot gênante vertoningen als Samus die door een explosie tegen een muur knalt en ineens al haar upgrades kwijt is.”

    Nou ja, zo gek is dat nou ook weer niet… Na mijn auto-ongeluk moest ik toch ook weer gewoon op de fiets?

  5. Pepijn · 8-5-2012 · 20.34 uur

    Tja als je games als een correcte weergave van de realiteit gaat benaderen dan kom je nou eenmaal heel snel in de knoei.

  6. Roland van Hek · 11-5-2012 · 15.40 uur

    Als jij je zin kreeg waren alle games binnen een kwartier uitgespeeld. Gaan mensen daar weer over liggen janken.

  7. Sven · 13-5-2012 · 6.50 uur

    Als je dit relativeert tot wat het is, kan ik maar 1 conclusie trekken: Blijkbaar is mijn houten zwaard het grote monster te machtig.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>