Overdreven pathos in Japanse games: huilen met de pet op

Opinie

Gepost door Guan van Zoggel op 13 mei 2010

Nederlandse Japanse media wetenschapper. Mist het 16-bit tijdperk.

Nier

Vaak, misschien wel te vaak, kom ik in recensies onterechte kritiek tegen. Ik heb het niet over een meningsverschil, maar over een gebrek aan inzicht. Neem de uitgesproken mening van mede-Basher Rogier Kahlmann over een nieuwe Japanse roleplayinggame van Square Enix, genaamd Nier. Al bij het lezen van zijn recensie op DGS-Online zette ik vraagtekens bij zijn gebruik van het woord ‘Japans’, wat een dag later enkel versterkt werd door zijn optreden in de Bashers Podcast. De vraag is: weet je wel waar je het over hebt?

Één van de meest voorkomende kritiekpunten op Japanse games, met name op RPG’s, is het expressieve karakter van het verhaal. Rogier schilderde dat van Nier af als ‘veel te veel overdreven pathos’. Een soortgelijk kritiekpunt is te vinden in Vincents recente Uitgespeeld over Final Fantasy XIII, waar ‘de hoofdpersonages altijd en overal lopen te mekkeren of ze het wel kunnen, en of ze wel door moeten gaan’. Beide Japans, beide RPG’s. Toevallig? Allerminst.

Van nieuwe naar oude media

Om deze sentimentele verhalen te verklaren moet je naar de oorsprong van Japanse vertellingen gaan. Murasaki Shikibu schreef in de elfde eeuw aan het hof De vertelling van Genji, wat tot op de dag van vandaag beschouwd wordt als een hoogtepunt in de Japanse literatuur. Destijds heerste de opvatting dat literatuur de waarheid moest vertellen, waar Shikibu’s fictieve roman natuurlijk niet aan voldeed.

Kort daarna riep een pientere Japanner dat verzonnen verhalen een diepere waarheid naar voren kunnen brengen. Ook zijn gevoelens en ervaringen van de personages een vorm van waarheid. Na deze openbaring raakten de ‘character (ook wel: emotion) driven narratives’ steeds meer in trek onder het Japanse volk en worden tot op de dag van vandaag nog volop gelezen. Ook in Nederland, want elke zichzelfrespecterende literatuurliefhebber heeft één of meerdere Murakami’s in de boekenkast staan.

Ook poëtische kenmerken zijn duidelijk op te maken uit deze verhalen. Zo zorgde lyriek ervoor dat de nadruk niet op ratio en intellect, maar juist op gevoelens en emoties kwam te liggen. Daarnaast was er een aanhoudende strijd tussen inventie en conventie: radicale afwijkingen van tradities werden allesbehalve op prijs gesteld. Vernieuwing was alleen welkom zolang het binnen de grenzen van bepaalde conventies bleef.

En weer terug

Doordat Japan zich tot halverwege de negentiende eeuw afzonderde van de buitenwereld, zijn deze idealen jarenlang onaangetast gebleven. De blootstelling aan westerse invloeden van de afgelopen 150 jaar is duidelijk merkbaar aan de modernisering en technologie in Japan. Wat velen echter vergeten is dat onder deze laag van verwestersing nog altijd een kern van tradities, rituelen en conventies schuilgaat.

Bovendien horen Japanse zakenlui (de zogenaamde ‘salary men’) slechts één expressie te kennen: de lach. In het alledaagse leven is geen ruimte voor emoties, laat staan het overdadig uitdrukken van depressie en melancholie. Sla de verhalen die geschreven zijn door Japanners er maar op na: zelden zal er een levenslustige sfeer heersen. De enige verandering die hierin de afgelopen duizend jaar heeft plaatsgevonden is verbreding van het medium. Toen alleen boek(roll)en, nu ook games.

Discriminatie

Dit maakt de Japanse RPG’s in feite niets meer dan een verlenging van verhalende literatuur. De ‘overdreven pathos’ die Rogier bespeurde in het verhaal van Nier is slechts een voortzetting van wat Japanners al eeuwen doen: emoties buitensporig in verhalen verwerken. Dit vinden we ook terug in de zoektocht naar ‘de ware ik’ van Final Fantasy XIII, wat Vincent bestempelde als ‘mekkeren’.

Een Japanse game benadelen vanwege het expressieve karakter van het verhaal is een vorm van culturele discriminatie. Als je begint aan een Japanse RPG, dan dien je bij voorbaat rekening te houden met het sentimentele gedrag van personages. Ook moet je niet vergeten dat Japanse vernieuwing alleen getolereerd wordt binnen het kader van de conventies. In de praktijk betekent dit: personages met weinig kleding, in veel clichématige scènes en nóg meer achterhaalde oneliners. Zo is het nu eenmaal - reken de game dus niet af op jouw verkeerde verwachtingen.

Meer artikelen van Guan

Ook in Opinie

41 reacties

Mitch · 13-5-2010 · 12.31 uur

Grappig dar ik gisterem Chrono Trigger weer opstarte. Een game gemaakt door het ultieme Japanse Dream Team aan RPG mensen dus dan zou het overlopen met de elementen uit bovenstaand verhaal. Zou je denken. Echter zijn er altijd uitzonderingen ;) en als je eerst van die uitzonderingen speelt en daarna weer een “mekketende” dan tja.
Rogier Kahlmann · 13-5-2010 · 12.45 uur

Vooropgesteld, ik heb Nier niet neergesabeld om zijn overdreven pathetische karakter, dat was vooral een wetenswaardigheid, bedoeld voor mensen die in dezelfde belevingswereld leven als ik.

Wanneer je het in een kader kan plaatsen, wordt het niet minder “overdreven” in onze eigen context. Ik heb niet de illusie dat smaak een eigen verworven eigenschap is. Opvoeding, achtergrond, cultuur; het speelt allemaal mee in hoe wij verhalen en games beleven en beoordelen. Ik ervaar het als overdreven, Japanners niet, dat realiseer ik me ook wel. Daar heb ik alleen niets mee te schaften.

Tijd en trends kunnen een beleving ook doen veranderen. Citizen Kane, de beste film aller tijden, zal nu worden ervaren als een tergend trage rolprent en Dostojevski is anno 2010 ook lang niet zo prettig leesbaar meer. Bovendien, Japanners beoordelen Westerse spellen vaak ook heel anders, negatiever.

Dat hoeft allemaal niet schrijnend te zijn, het bevestigt de subjectiviteit van waar we ons mee bezigen. Natuurlijk staat het iedereen vrij om zijn eigen smaak, door middel van contextdenken, om de tuin te leiden. Dat maakt een recensie alleen niet betrouwbaarder, omdat je zelf ook nooit echt de volledige context kan begrijpen, het kan leven en ademen. Doe mij dan maar de onwetendheid, dat houdt mijn mening in ieder geval dicht bij mezelf.

p.s. Het realistische Norwegion Wood zou ik nooit in een adem durven noemen met het potsierlijke Nier (of Final Fantasy). Murakami, een sterk verwesterde Japanse schrijver, aanhalen als onderbouwing voor je betoog voor erkenning van Japanse verteltechnieken, vind ik dan ook niet zo’n slimme zet.
Jeroen Bos · 13-5-2010 · 13.04 uur

Je hebt het over culturele discriminatie en daar gingen bij mij de alarmbellen van rinkelen. Zou je zo vriendelijk willen zijn om Japanse recensies van typisch Westerse videogames, zoals Prince of Persia, GTA of Saint’s Row, voor ons te willen vertalen?

En, los van het recensie-format, als we het hebben over discriminatie (ook in games) kunnen de Japanners er ook wat van. Laten we ons beperken tot de Final Fantasy-reeks. Het viel mij jaren geleden al op dat er geen action figures (ja, die verzamelde ik toentertijd nog) beschikbaar waren van ‘zwarte’ karakters als Wakka of Barret. Als je naar hun rollen in de verhalen kijkt, begrijp je ook wel waarom. Het zijn altijd wat sullige karakters, van het niet-denken-maar-doen type. Ook in FFXIII is het ‘zwarte’ karakter weer de sullige grappenmaker, die (zoals Vincent opmerkte) wel iets meer ‘jankt’ dan zijn brothers in voorgaande delen.

Ik snap je insteek, maar ik erger me aan je moraliserende vingertje.

edit: Ik had Rogiers reactie nog niet gelezen toen ik deze reactie schreef. Kan me er grotendeels in vinden.
Rogier Kahlmann · 13-5-2010 · 13.09 uur

@jeroen

Als we Guans logica volgen, mag je je niet negatief uitlaten over racistische elementen in sommige Japanse games, dat zit nou eenmaal in hun cultuur.
Robert Gaal · 13-5-2010 · 13.12 uur

Je legt de oorzaak uit, maar volgens mij is het gevolg hetgene waar iedereen kritiek op heeft.
Niels ’t Hooft · 13-5-2010 · 13.40 uur

Volgens mij zijn het twee dingen die tegelijk naast elkaar kunnen bestaan: een groter bewustzijn van waar de pathos in Japanse games vandaankomt, en de clash met onze westerse smaak die dat oplevert. Dat zorgt ervoor dat je een Japanse game kunt spelen en die vanuit de ‘Japansheid’ kunt waarderen, terwijl je heel goed weet dat je er ook anders, negatiever naar zou kunnen kijken. Net zoals je Citizen Kane enorm kan waarderen als je maar bedenkt dat hij al erg oud is - overigens vind ik dat een voorbeeld van een film die nog heel aardig kan meekomen. (Ik zag laatst The Third Man en vond het ondanks een enorm verouderde, veel te lange achtervolgingsscene een erg goede film, vanuit het besef dat ik naar een 60 jaar oude film zat te kijken.)
Rogier Kahlmann · 13-5-2010 · 13.57 uur

Het woord “waarderen” zegt mij al genoeg. Uiteraard, als filmliefhebber, kun je verouderde cinema al walsend en voorzichtig nippend “waarderen”. Als een fijnproever, een elitist die zich diep van binnen stierlijk verveelt omdat moderne verteltechnieken de traagheid hebben doen ontwennen. Ik “waardeer” ook oude playstation games, maar weet dat ik er nu geen reet meer aan vind. Guan wil meer recensenten die een soortgelijke waardering kunnen opbrengen om zo spellen aan te prijzen die wij, vanuit onze cultuur, eigenlijk helemaal niet leuk vinden.
Noël Hamer · 13-5-2010 · 13.57 uur

Ben het eens met de bovenstaande commentaren, waarbij ik mij afvraag hoe ver culturele discriminatie kan gaan. Discriminatie van de Franse keuken? Discriminatie van jazzmuziek? Discriminatie van doktersromannetjes?
Rogier Kahlmann · 13-5-2010 · 14.37 uur

Wat het pathetische trouwens verder versterkt, en waar Japanners zelf geen last van hebben, is de doorgaans verschrikkelijke lokalisatie. Overacterende C-acteurs die expliciet emotionele dialogen moeten opdreunen. Nee, sorry. Zelfs geen waardering daarvoor.
VN1X · 13-5-2010 · 15.16 uur

Interessant stukje maar ben het toch ook deels met bovenstaande reacties eens. Je mag niet verwachten dat anderen deze achtergrond informatie hebben en zelfs dan is dat geen reden om een product ‘beter’ te beoordelen omwille van.

Ik pak overigens even de popcorn erbij voor deze strijd der grootmachten op Bashers. ;)
Guan van Zoggel · 13-5-2010 · 15.23 uur

@ Rogier: Heb je meer van Murakami gelezen? Norwegian Wood, hoe goed het ook moge zijn, vind ik nu niet bepaald representatief voor de rest van zijn oeuvre. Als je bijvoorbeeld The Wind-Up Bird Chronicle (Opwindvogelkronieken in het Nederlands) gelezen hebt snap je wat ik bedoel: er gebeurt feitelijk niets in het hele verhaal, maar toch weet hij een slordige zeshonderd pagina’s te vullen met het beschrijven van emoties en gedachten.

@ Jeroen: Ik kon zo gauw online geen recensie vinden van de genoemde games, maar Famitsu kende een bijna-perfecte score van 39/40 toe aan Grand Theft Auto 4 en Modern Warfare 2. Saint’s Row kreeg een nette 34/40 – hetzelfde als Nier, overigens.

Er wordt nu volop heen en weer gegooid met de term “waarderen”, maar “accepteren” is in deze discussie beter op zijn plaats. Natuurlijk wordt er niet van iemand verwacht om elementen uit een andere cultuur te waarderen, laat staan leuk te vinden, maar je zou op zijn minst dit kunnen accepteren. Wat ik met dit artikel probeer duidelijk te maken is dat de ‘overdreven pathos’ en het ‘gemekker’ inherent zijn aan de Japanse RPG. Een game benadelen op kenmerken van het genre is niet bepaald rechtvaardig. Je bekritiseert een FPS toch ook niet om het feit dat het altijd vanuit het eerste persoons-perspectief is?
Matthijs Dierckx Kuijper · 13-5-2010 · 15.24 uur

Beetje serieuze discussie over een matig geschreven recensie, niet?

(En nu moet de heer Kahlmann zelf ook tegen kritiek kunnen.)
Jesse Zuurmond · 13-5-2010 · 15.46 uur

Ik denk dat Niels het goed verwoordt. Je schetst nu een cultureel kader dat veel westerse recensenten en gamers missen. Zeker interessant als achtergrondinformatie, maar het leidt niet per definitie tot een andere belevenis. De miniatuurclash tussen twee (game)culturen blijft.

Toch waardeer ik het altijd wel als iemand met kennis van zaken mooie context verschaft, vooral omdat het in recensies vaak ontbreekt, kudo’s daarvoor :-)

Maar om het vervolgens culturele discriminatie (want: ‘zo is het nou eenmaal’) te noemen, vind ik toch problematisch. In feite pleit je hiermee voor cultureel relativisme; het idee dat we anderen culturen niet mogen veroordelen omdat het ‘nou eenmaal zo is daar’.

Cultureel relativisme heeft zijn voordelen, maar je begeeft je op een glijdende schaal van nadelen: ten eerste maakt het kritiek op niet-westerse games bijna onmogelijk. Immers, je bent in theorie dan altijd cultureel aan het discrimineren.

Nog belangrijker is dat het idee van vooruitgang zo lastiger wordt. Dit blijkt duidelijk uit de zin ‘zo is het nou eenmaal, reken de game dus niet af op jouw verkeerde verwachtingen’.

Kortom, de Japanners kunnen hiermee tot in het einde der tijden doorgaan en hoeven zichzelf niet te verbeteren, omdat het nou eenmaal zo is. Lijkt me geen goede insteek voor een culturele entertainmentvorm.
friese gamer · 13-5-2010 · 16.05 uur

Als japan en het westen niet veel verschillen zou dit toch een grijzer of kleurrijker aanbod leiden ?. In NIER kan ik langs het japanse gevoel heen kijken maar wat over blijft is een matige technische uitvoering die ik eerder op de Wii verwacht dan een NEXT-GEN platform. Daarin tegen is Alan Wake vol van grafische kracht maar schiet duidelijk te kort als het om gameplay gaat. Als iedereen wat vaker met elkaar ging samenwerken zou er best wat mooist uit kunnen komen. Feedback is een boodschap over het gedrag of de prestaties van een ander. Feedback is onmisbaar als je met anderen samenwerkt. Je moet zo nu en dan kunnen zeggen dat het werk van de ander niet in orde is, of juist heel erg goed is. Je stuurt elkaar bij door commentaar te geven. Wie feedback geeft, kan ook feedback terug verwachten.
Rogier Kahlmann · 13-5-2010 · 16.29 uur

@matthijs

Ik ben wel wat kritiek gewend hoor. Maar ja, toegegeven is het niet mijn beste werk dat nu uitgelicht wordt. Damn you Guan!
Rogier Kahlmann · 13-5-2010 · 16.43 uur

@guan

Je maakt -en daarom blijft Murakami misplaats in deze discussie- een te grote sprong van emotie (Murakami) naar edelkitsch (Final Fantasy).
Jelle van Aanholt · 13-5-2010 · 16.54 uur

Ik kan me wel vinden in het commentaar hierboven. Het is erg mooi dat je met dit artikel wat aandacht richt op het feit dat recensies uiteindelijk subjectief zijn, en gebonden aan de cultuur en meningen van de schrijver. Jammer dat je het aan het eind dan culturele discriminatie noemt, want met die uitspraak val je eigenlijk weer terug in de overdreven drang naar objectiviteit waar je juist zo’n mooie stap vandaan had gezet. Immers, als het waarderen van games gebonden is aan cultuur, zijn recensies van die games dat ook. Een westerse recensent heeft dus al het recht om een Japanse game af te kraken omdat het naar westerse normen een zeikverhaal heeft (het grootste deel van zijn publiek zal die normen waarschijnlijk delen). Het zou dan echter wel weer toegevoegde waarde hebben als die recensent er ook blijk van geeft dat hij zich beseft dat door liefhebbers van een typisch Japanse stijl waarschijnlijk wel gewaardeerd zou worden. Wat dat betreft heeft je stukje wel echt waarde.
Peter · 13-5-2010 · 17.44 uur

Ik vind dat er met dit artikel een interessante draai gegeven wordt aan de discussie hoe westerse games van Japanse games verschillen. Ik ben misschien een van de weinigen, maar ben het eigenlijk wel met Guan eens dat er met dergelijke narratieve tradities rekening gehouden mag worden, hoewel ik niet denk dat je kan spreken van culturele discriminatie.

Binnen tradities valt ook nog steeds genoeg te winnen, zo ook binnen de Japanse verhalende traditie. Het accepteren van bepaalde kenmerken, bijvoorbeeld de pathos in het Japanse verhaal, hoort bij het spelen van die games, maar dat betekent natuurlijk niet dat alle Japanse games ook meteen dat kenmerk hebben.

Dat mensen een dergelijk kenmerk niet aanstaat, dat is hun goed recht natuurlijk, en dat heeft verder ook weinig te maken met culturele discriminatie maar eerder met smaak. Wel zou er wat meer ingegaan mogen worden in recensies en artikelen op het feit dat het hier een traditie betreft, en niet een of andere typische Japanse rariteit, zoals nu vaak wel het geval is.
Joris · 13-5-2010 · 19.43 uur

Goed artikel! De discussie over culturele conventies blijft een moeilijke, dingen waar we hier trots op zijn, vinden ze ergens anders abject. Dat wil echter niet zeggen dat er wat vaker bij cultuurverschillen mag worden stil gestaan. Het zorgt iig voor een interessante discussie.
Pieter · 13-5-2010 · 21.51 uur

Een probleem ligt mijns inziens bij het feit dat de Japanners minder rekening houden met het verwachtingspatroon van niet-Japanse consumenten. De meeste games die in Japan worden gemaakt zijn meestal niet geschikt voor een release buiten het binnenland omdat het erg cultuur gebonden producten zijn. Correct me if I’m wrong, maar volgens mij zijn de Japanners zich daarvan bewust. Dan is het best vreemd dat er van niet-Japanse consumenten wordt verwacht om die verhalende traditie maar even te accepteren.

De vraag is in hoeverre wij (het westen, voor zover dat bestaat) ons aan de Japanners moeten aanpassen of dat de Japanners zich aan ons moeten aanpassen. Vooral in een globaliserende wereld lijkt het me dat culturen meer naar elkaar toe aan het groeien zijn.
Tom · 14-5-2010 · 11.12 uur

@ Pieter
Wat er volgens mij gebeurt, en niet alleen op het gebied van games, is dat nu China Japan gaat aflossen als eerste economie van Oost-Azië, Japan zich meer en meer terugtrekt en afsluit voor Westerse invloeden en bovendien minder bereikt is haar exportproducten op de wensen van het Westen af te stemmen.
En eerlijk is eerlijk, ook al kregen GTA IV en MW2 dan bijna perfecte scores van Famitsu, een miljoenenpubliek zoals hier zullen dergelijke games daar niet bereiken. Gamestores zijn voor 90% gevuld met games uit eigen land, en dat handjevol Westerse games wat er ligt wordt alleen door liefhebbers opgepikt; hetzelfde geldt voor de JRPG’s die naar het Westen komen.
Ik ben absoluut van mening dat het Japans gamedesign zich niet moet aanpassen aan de wensen van de Westerse consument; daar zou men hier andersom ook niets van willen weten. Het zijn twee verschillende takken van sport die prima naast elkaar kunnen bestaan.
Henri Koppen · 14-5-2010 · 11.27 uur

Quote: Jesse Zuurmond
“
Nog belangrijker is dat het idee van vooruitgang zo lastiger wordt. Dit blijkt duidelijk uit de zin ‘zo is het nou eenmaal, reken de game dus niet af op jouw verkeerde verwachtingen’.

Kortom, de Japanners kunnen hiermee tot in het einde der tijden doorgaan en hoeven zichzelf niet te verbeteren, omdat het nou eenmaal zo is. Lijkt me geen goede insteek voor een culturele entertainmentvorm.
“

Mooie reactie!

Zowieso vind ik het niveau van de discussie al meer dan de moeite waard! Het is eigenlijk een heel mooi, actueel en relevant onderwerp! En voor beide kanten van het verhaal is wat te zeggen. Dit geeft ook de complexiteit van een beleving weer! Niets is zwart wit en heeft vele kanten. Dit maakt het wellicht ook lastig voorspelbaar wie Nier bijvoorbeeld goed zal vinden of niet. Soms lees ik enthousiaste recensies over een film en heb ik er enorm zin in… en voel ik daarna een grote teleurstelling. Zo vond ik “Lost in translation” een waardeloze film terwijl ik normaal gesproken wel van trage niet expliciete films houdt.

Kwam dit door de hoge verwachtingen door de recensies? Keek ik er op het verkeerde moment naar met de verkeerde stemming? Was mijn gezelschap de verkeerde en liet ik me meeslepen door diens mening?

Van de week zag ik “Up in the air” op mijn iPad (om te kijken of film kijken op dit medium een goede ervaring zou geven) en vond ik de film erg leuk en goed, terwijl er volgens mij ook de kans in zat dat ik het net als Lost in Translation een waardeloze film zou vinden.

Om na deze brug weer terug te komen op het artikel. Zou ik Nier goed vinden als ik van Japanse RPG houdt? Zou ik Nier goed vinden ondanks dat ik niet van Japanse RPG houdt? Zou ik Nier goed vinden als ik niet eens wist wat Japanse RPG inhield? Zou ik Nier goed vinden als ik nog geen andere Japanse RPG’s gespeeld zou hebben? Zou ik Nier goed vinden als ik het vijf jaar geleden zou spelen op de PS2?

Afhankelijk hoe mijn beleving zou zijn zou dat mijn mening vormen over wat Guan schrijft of wat Rogier geschreven heeft.

Maar omdat ik Nier niet gespeeld heb wordt ik daarin niet beïnvloed, en misschien daarom vind ik de discussie erg mooi zonder dat ik het gevoel heb dat Rogier meer gelijk heeft dan Guan of omgekeerd.
Stefan Keerssemeeckers · 14-5-2010 · 12.20 uur

Ik zal iedereen die de muziek van The Pink Flamingoes niet mooi vindt aanklagen voor discriminatie!!
Vincent Leeuw · 14-5-2010 · 13.11 uur

@Guan Ik heb genoeg Japanse RPG’s gespeeld om te weten dat ‘gemekker’ een essentieel onderdeel is. Dat het echter alle vormen van ontwikkeling in de weg zit is absurd.

Wat dat betreft is zelfs binnen het kader van Japanse genredefinities FFXIII een falend product. Er is geen ontlading van een groep ‘mekkerende’ lammeren die tegen wil en dank hun doel op een positieve manier voor elkaar krijgen. Sterker nog, ze hebben het grootste gedeelte van de game geen flauw benul wat ze moeten doen en wat hun doel is. Cid had in de game een betere achtergrond en motivatie dan de hele hoofdcast bij elkaar! Inclusief gemekker.

Ja, het is Japans. Betekent niet dat het daarom automagisch maar goedgekeurd moet worden. Het referentiekader kan alleen maar zorgen voor verzachtende omstandigheden, niet voor helende.
Guan van Zoggel · 14-5-2010 · 22.50 uur

@Jesse: Beste commentaar tot op heden. :)

Op je eerste punt (“ten eerste maakt het kritiek op niet-westerse games bijna onmogelijk. Immers, je bent in theorie dan altijd cultureel aan het discrimineren”): het is niet zo zeer pure kritiek op niet-Westerse games, maar eerder een vorm van kritiek op het genre op zichzelf. Bijna elke game kun je terugkoppelen aan een genre door bepaalde kenmerken, en één van de kenmerken van een Japanse RPG is nu eenmaal de expressiviteit in het narratief.

Op je tweede punt (“Nog belangrijker is dat het idee van vooruitgang zo lastiger wordt”) geef ik je gedeeltelijk gelijk. Natuurlijk is kritiek nodig om progressie te boeken, maar daarbij kun je je iets afvragen. Is het misschien niet beter om Japanse RPGs die wél vernieuwing doorvoeren te prijzen in plaats van het standaard te bekritiseren?

@Pieter: Japanners zijn zich er zeer zeker van bewust. Neem Final Fantasy XIII als het recente voorbeeld. Director Kitase gaf eens aan het voor zowel Japanners als Westerlingen toegankelijk en vermakelijk te houden. Maar tegelijkertijd verbaasde hij zich erover dat wij Westerlingen liever de originele Japanse dan die halfbakken Engelstalige voice-acting horen, maar dat terzijde. De Japanse bedrijfscultuur is letterlijke een cultuur op zich, waar dit slechts een voorbeeld uit was: aan de ene kant willen ze wel rekening houden met het Westerse publiek, maar aan de andere kant zitten ze gevangen in de gedachte van conventie/inventie en weten ze gewoon niet goed wat het Westerse publiek wil.

@Henri: “Lost in Translation” is een matige film. Het zit vol met vervelende cliché momenten of stereotyperingen. Zoals de veel te laag hangende douchekop (ik ben 1.90m en op de plaatsen waar ik gedoucht heb kon ik er gewoon onder staan) of de scene in de lift waarin de Japanner wordt afgebeeld als een dwerg (er zijn genoeg Japanners die groter zijn dan ik).

@Vincent: Ik probeer Final Fantasy XIII ook zeker niet de hand boven het hoofd te houden, even voor de duidelijkheid. Maar het niveau van de personages gaat in mijn ogen ook per deel achteruit, al hoef ik jou niet te vertellen hoe sterk ik het zesde deel vond. ;)

Ter relativering: er zijn Japanse RPGs die zich zowel aan Japanse gebruiken houden én in het Westen aanslaan. Zo’n schoolvoorbeeld van een moderne Japanse RPG voor universeel succes is Atlus’ Shin Megami Tensei: Persona 4 (PS2). Ja, de speler wordt hierin ook dood gegooid met gevoelens en gedachten. De basis van het vechtsysteem verschilt nauwelijks van wat aan het begin van de jaren ‘90 op de markt verscheen (conventie), maar daaraan zijn vernuftige elementen toegevoegd die de gevechten tientallen uren interessant houden (inventies binnen conventies). Buiten de gevechten is dit exact hetzelfde: een dorp waarin verscheidene plaatsen bezocht kunnen worden (conventie), maar de toevoeging van kalender en social life-simulation zorgt voor ontzettend veel verdieping, maar wijkt niet ontzettend veel af van de standaard (inventies binnen conventie). Het gevolg: de game werd zowel in Japan als in het Westen (en zelfs door Menno!) warm onthaald.
Kees Rampage · 14-5-2010 · 23.34 uur

HOLD THE PRESSES!

Ik heb een foto gevonden van de slaapkamer van weaboo Guan

[IMG]http://imgur.com/zeMIu.jpg[/IMG]
Vincent Leeuw · 15-5-2010 · 14.02 uur

“Did I hear that correctly?”
Leonhard · 15-5-2010 · 14.21 uur

Die zat er aan te komen (‘L’)

Overigens, “Lost in Translation” is een prachtfilm. Moet toch even gezegd worden. Rest van de discussie is wat mij betreft nogal irrelevant en overbodig om op in te gaan.. Zoals m’n baas altijd zegt: ‘je hebt kritische klanten en je hebt zeikerds.’ ‘t is maar waar je je mee bezig houdt.
Kees Rampage · 15-5-2010 · 14.24 uur

@ vincent: Nice :D

Maar even serieus, de discussie die hier gevoerd wordt, wordt al 200 jaar door allerhande filosofen gevoerd.
De vraag is namelijk: wat is de zin van de kritiek als de aanhangers van het gekritiseerde standpunt de relevantie van de standaards en de argumenten niet herkennen? Is de kritiek dan ongeldig? Moet de interpreet dan vanuit een hermeneutisch perspectief blijven proberen te begrijpen, ook als het gekritiseerde standpunt vanuit zijn perspectief gezien onaanvaardbare gevolgen heeft?
In feite zijn we hiermee beland in een discussie die begonnen is in de culturele antropologie, een pendant heeft gekregen in de reflectie op regelgeleid gedrag in de taalfilosofie en via het structuralisme en neostructuralisme in het postmodernisme-debat opnieuw actueel is geworden. Het is een discussie die zich afspeelt tussen de polen van cultuurrelativisme en etnocentrisme, van universalisme en het einde van de ideologieën. Het is een discussie over de onderlinge (on)vergelijkbaarheid van culturen, leefwerelden of levensvormen. Er is geen onafhankelijk, neutraal, onbemiddeld standpunt buiten cultuur.
Niels ’t Hooft · 15-5-2010 · 18.23 uur

Het is interessant dat Guan, door zijn kennis van en interesse in de Japanse cultuur, zowel meer plezier heeft dan ik (pathetische games) als minder plezier (Lost in Translation). Is de plezierweegschaal toch weer in balans ;-)

Maar nog even over Lost in Translation: de kritiek over culturele discriminatie (ik hou de term er even in) in die film mist volgens mij het punt. Het is een film over vervreemding - over romance tussen twee vervreemde mensen in een vreemde omgeving. Daartoe zijn de ontmoetingen met de ‘natives’ zwaarder aangezet, maar eigenlijk zijn dat randzaken. Het gaat om de romance. Een van mijn favoriete films ooit.
Tom · 15-5-2010 · 19.15 uur

Eens met Niels: Lost In Translation had in ieder ander land opgenomen kunnen worden; zolang de omgeving maar een vervreemdende werking op de Amerikaanse hoofdpersonages heeft.
Logisch dat extreme voorbeelden uit (toevallig) de Japanse cultuur worden getoond, al bevatte de film mijns inziens ook zeker elementen die de juiste snaar raakten.
Guan van Zoggel · 15-5-2010 · 21.46 uur

Goed, goed. “Lost in Translation” als matig bestempelen op basis van wat stereotieperingen is wat erg kort door de bocht. Waarschijnlijk heb ik hem gewoon op het verkeerde moment gekeken. Ik was slechts drie dagen terug uit Japan en mistte de levendigheid van Tokio enorm, maar in plaats van dat “Lost in Translation” mijn honger stilde ergerde ik mezelf enkel aan de overdreven representatie van Japan in bepaalde scenes. Maar toegegeven: achteraf gezien is het inderdaad best een mooie film, met Scarlett Johansson én Japan – waarom klaag ik überhaupt? :)

Maar, om de discussie terug te trekken in het kader van Japanse games in plaats van “Lost in Translation”, kun je niet stellen dat hoe meer pathos en ‘gemekker’ er in een Japanse RPG te vinden is, hoe ‘Japanser’ je het narratief kunt beschouwen?
Rogier Kahlmann · 15-5-2010 · 21.52 uur

Guan, ik weet nu iets meer van je nu ik je live heb gezien. Je komt graag in Japan, bent verknocht aan de cultuur en draagt zelfs een speldje om dat te uiten. Ik snap waar je vandaan komt, en ik weet dat we een sluitende waarheid in deze discussie niet gaan vinden. Uiteindelijk moeten lezers maar blij zijn met diversiteit binnen de gamejournalistiek, zodat de freaks weten dat ze bij jou moeten zijn en die andere vijftien miljoen bij mij ;).
Guan van Zoggel · 16-5-2010 · 19.33 uur

Dat speldje was een presentje van de Japanse ambassade. Het is ook niet geschreven om een sluitende waarheid te vinden, maar hopelijk heeft het je nieuwe inzichten geschonken. Zo niet, dan maak je borst maar vast nat voor een tweede lading, want mijn kruid is nog láng niet verschoten. ;)

Tenslotte, een tip dan: gebruik voortaan de term ‘otaku’ voor de mensen die jij afschildert als ‘freak’.
Peter Dijkstra · 17-5-2010 · 3.05 uur

Guan, je moet eens niet zo op de penis van Japan blijven zitten zonder er daadwerkelijk iets van af te weten— zeg ik als persoon die er woont. Het is allemaal goed en wel, maar jij bent een van velen die juist veel stereotypes over Japan perpetueren. Salary men met een eeuwige glimlach op hun gezicht, wat een onzin. De meeste salary men lachen bijzonder weinig— dit is eerder een truukje voorbehouden aan het bedienend personeel. Anders dan dat, is het absurd geen kritiek te mogen hebben op ingebakken cultuur. Japanners zeiken ook constant over van alles, over werkdruk, het weer, eten, wat dan ook, en andere Japanners zeiken daar weer over. Kortom: hetzelfde als overal in de wereld. Het is denk ik pas wanneer je binnen dit kader komt te functioneren dat je het volledig zal begrijpen (en ook in hoeverre de culturen helemaal niet zo antagonistisch zijn als je nu misschien romantiserend denkt). Murasaki Shikibu is helemaal niet relevant in deze discussie en Murakami Haruki al helemaal niet. De reden dat haar verhalen zo baanbrekend waren was ook vooral omdat zij als (misschien wel de eerste) één van de eersten over emoties schreef, en destijds werd dit verklaard vanuit haar vrouwelijkheid. Waarmee ik bedoel te zeggen: niet vanuit haar Japannerschap. De schrijverscultuur die begonnen is met haar werk is veel meer die van de roman in het algemeen dan die van de Japanner in het bijzonder (er zijn namelijk vele verschillende stijlen in Japan waarvan de emotion driven narrative zeker niet als de voornaamste gerekend hoeft te worden). Waar mijn kritiek op neerkomt: je bent te kort door te bocht met je generalisaties over Japan en verkondigt dingen alsof het vaststaande feiten zijn. Die paar dingen die je kan concluderen na (nog geen) 2 jaar Japans studeren in Nederland zijn geen sluitende waarheden Guan, en ik zou je graag willen aansporen wat meer voor je zelf te denken (wat doorgaans wordt verwacht van academici) ipv klakkeloos herkauwde meningen voor waar aan te nemen.
Vlad Micu · 17-5-2010 · 12.15 uur

@Peter
Nou nou, je hoeft Guan niet meteen in het openbaar af te fakkelen omdat hij gepassioneerd over Japanse pathos heeft lopen schrijven.

Misschien dat je er meer van af weet en je kritiek terecht is, maar je aanpak is diep triest…
Niels ’t Hooft · 17-5-2010 · 12.48 uur

Er is altijd een overtreffende trap van otaku, kennelijk.
Stefan Keerssemeeckers · 17-5-2010 · 13.11 uur

OTAKU evolved into OTAKING!!
Henri Koppen · 17-5-2010 · 13.37 uur

Heb de discussie gevolgd en heb geen sterke voorkeur of afkeur, meer vooral inzicht gekregen.

Waarom lees ik een review? Omdat ik wil kijken of het spel iets voor mij is en of ik er mijn geld in ga steken. Nu heb ik al vaker gehad dat een review heel positief was en ik heel negatief. Door die ervaring probeer ik een review altijd in een context te lezen. Wie is de schrijver? Want die vormt een belangrijk onderdeel van de review.

Een spel is een beleving en die is erg persoonlijk. Je kunt een spel wel beoordelen op objectieve eigenschappen zoals framerates pixels en prijs en dergelijke, maar de beleving van het spel is persoonlijk.

Rogier heeft het spel beschreven en Guan doet dat gedeeltelijk waardoor ik een gevoel krijg of het iets voor mij is. Ik denk het niet, want hoewel ik vroeger een RPG fan was (offline, het oog des meesters), hebben spellen als dit mij nooit mogen bekoren (zoals Oblivion, Heroes of Might & Magic, Fall Out, World of Warcraft), en ook God of War doet het niet voor mij (ik heb er een hekel aan als je zwaait met iets dat dwars door iets anders geen gaat en dan nog niet dood is).

En hoe bedriegelijk zijn recensies? Modern Warfare 2 vind ik geweldig, maar Bad Company 2 vond ik zo vreselijk tegenvallen (terwijl ik Battefield 1942 een van de beste spellen ooit vind).

Reviews zijn dus vooral opinie en moeten ook als zodanig gelezen worden. Iemand afbranden op iemands mening is per definitie niet sympathiek.
Rogier Kahlmann · 17-5-2010 · 18.13 uur

@henri

Je mag iemand wel afbranden op zijn of haar mening hoor, dat is toch wel een beetje de essentie van elke discussie.
Stefan Keerssemeeckers · 17-5-2010 · 18.48 uur

Als je ERGENS iemand om mag affakkelen, dan is het wel om zijn mening.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>