M’n iPad is dood. Nee, geen ‘Red Ring of Death’ of een ander equivalent, maar het ding is ineens zo levenloos als ik weet niet wat. En dat allemaal door een telefoontje van de bank vorige week.

Het euvel? Een rare transactie op mijn creditcard die daar niet thuishoorde - “Uw laatste transactie daarvoor was via de iTunes Store, maar da’s zo te zien erg normaal.” Gezien de festiviteiten rond Sony’s Playstation Network vorig jaar, werd er aan beide kanten van de lijn al snel besloten de oude kaart dan maar op non-actief te stellen.

Wat ik niet doorhad was dat daarmee mijn hele Apple-moes collectie ook op non-actief ging. Updates, gratis games, zelfs het downloaden van al gekochte games. Allemaal onmogelijk. In plaats daarvan word ik steevast begroet met de melding “er is een probleem met uw aankoop”.

Lees de rest van ‘CC’

Tweeduizendvijftig kilometer van hier ligt mijn oma. In het ziekenhuis. Haar hart heeft er niet zoveel zin meer in. Misschien omdat ze drie keer zwaarder is dan de gemiddelde senior. Ik vind het wel wat hebben, zo’n forse grootmoeder. Ze is drie maal toffer, leuker en gekker dan alle andere oma’s… bij elkaar.

Mijn oma houdt van videospelletjes. Wanneer ze bij ons kwam logeren, versleepte ik mijn NES naar haar logeerkamer en blies ik Dr. Mario op het scherm. De scherpe punten van de controller prikten in dezelfde dikke knuisten die mijn slapen masseerden na een vermoeiende schooldag. Ze wees me haar lade met snoepjes aan. Groene mint. Ik hield er niet van, maar mijn oma vond het leuk als ik at. Dus ik at, terwijl zij vallende pillen op kleur sorteerde.

Lees de rest van ‘Oma’

Ik heb een nieuwe laptop. Tenminste, dat hoop ik. De webshop beloofde dat er nog zo’n twaalf stuks zouden liggen. Het is echter niet de eerste keer dat een onlinewinkel mij dit belooft, dus helemaal zeker ben ik niet. Producten kopen op internet doet me soms denken aan een ‘handje-klap deal’ om een koe; je staat uren een goeie vette koe te zoeken en af te dingen naar de juiste prijs.

Dan ben je het eindelijk over iets eens, steekt de boer op het laatste moment zijn handen in de lucht en zegt ”oh wacht, ik heb die koe helemaal niet!” Dan blijkt de koe plots een kartonnen mock-up te zijn, waar de boer snel een bordje aan hangt met ”deze koe is niet te koop” en doet alsof z’n neus bloed.

Lees de rest van ‘A laptop, a laptop! My kingdom for a laptop!’

Mijn buurman ken ik niet, maar ik hoor hem wel. Hij schreeuwt soms. Toen ik net het huis in trok, dacht ik dat hij klaarkwam; heel erg vaak. Zo vaak zelfs, dat ik dacht: “Goh, hij komt wel erg vaak klaar.”

Op een goede zondag besloot ik zijn orgasmes te tellen. Drieëntwintig keer leek hij klaar te komen (ik zou hem gemist kunnen hebben op momenten dat ik naar de wc moest). Hij werd een soort supermens in mijn hoofd; een nieuw soort held. Totdat ik nuances ging horen. Soms leek hij wel kwaad, en andere keren was hij net iets te euforisch. Toen hij op een regenachtige middag plotseling “Headshot, motherfucker!!” riep, drong de waarheid opeens tot me door: hij speelde Call of Duty.

Lees de rest van ‘Faken’

De hoofdpersonages in schietspellen zijn overwegend blank, man en hebben een militaire achtergrond. Dat is de conclusie van Australische game-onderzoeker Michael Hitchens. Hij onderzocht de singleplayer-gedeeltes van maar liefst 566 verschillende games uit het genre.

Lees de rest van ‘Blank, man en soldaat’

Een genre games dat erg belangrijk is geweest voor de ontwikkeling van videogame art, concept art (ontwerpschetsen voor games) en zoiets als een “offscreen” videogame esthetiek is dat van de vechtspellen.

Deze games beleefden hun hoogtijdagen in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, en hadden de grootste bewegende sprites van alle type games uit die tijd. Die konden - of moesten - in veel detail worden uitgewerkt wat gedetailleerde concept art noodzakelijk maakte.  Ook waren er al vroeg allerlei strategiegidsen en boekjes die geïllustreerd konden of moesten worden.  De twee grootmachten, Capcom en SNK, zaten in een wapenwedloop met elkaar, en concurreerden om de aandacht van jonge mannen, aangetrokken door stoere kerels, sexy dames en geweld. Dat kwam de kwaliteit - ook van de visuals - ten goede. Inmiddels is er denk ik geen artist meer werkzaam in de entertainmentindustrie die niet een boek met vechtspellenkunst in zijn collectie heeft.

Lees de rest van ‘De kunst van het vechten’

Mijn epische zoektocht gaat verder! Over episch gesproken, deze keer vraag ik mij af hoe het monomythe-motief zich leent voor computerspellenverhalen. In praktijk blijkt dat het goed werkt; het komt immers voor in het “beste spel ooit”. De monomythe staat symbool voor het volwassen worden van een jongen, wat makkelijk uit te drukken is met beelden en gameplay-regels. Bovendien werkt beweging goed als metafoor. Kunnen zulke heldenverhalen ontsnappen aan de tragische eigenschappen van interactiviteit? Of zijn al die computerspelhelden net zo zielig als Stanley?

Lees de rest van ‘Omschrijf Tragedie: Verhalen in Spellen, deel 5d: Monomythe spelen’

Een tijdje had ik me afzijdig gehouden van de App Store. Niks ernstigs, hoor. Gewoon zelfbescherming. Ik heb namelijk sinds ik iOS-apparaten bezit zo belachelijk veel software gekocht (naast al het gratis spul) dat ik besloot om er even vanaf te blijven. Een iTunes-kaart van 15 euro, voor mijn verjaardag, veranderde de zaak. Even lekker brassen, dacht ik! Al die pareltjes opvissen voor mijn iPhone en iPad! Nu, een paar dagen later heb ik het tegoed nog niet aangesproken. De reden: top-[erge vloek]-aankopen.

Ik kan het niet meer zien. Topaankopen… TOPaankopen?!! Energie. Smurfberries. Diamanten. Coins. Ieder spel, niet alleen de ‘gratis’ maar ook de betaalde versie, steekt vrijwel onmiddellijk de glibberige klauwen uit. Meer geld. Méér…. gèèèèèllllddd…

Lees de rest van ‘App-ocalyps’

“Oh, maar Risk vind ik wel leuk!” Ze glundert helemaal. De rest van de gebruikelijke boardgamegroep hoort haar niet en zit vrolijk te eten, te drinken en met de rest van het gezelschap te praten. Voor me ligt de kaart van Westeros, in deze uitvoering letterlijk het speelbord van Game of Thrones. De eerste uitvoering van dit spel was jaren nergens meer te krijgen. Maar na het succes van de HBO-serie ruikt men geld en kwam er een nieuwe tweede editie uit. Ik was er redelijk blij mee.

“Inderdaad een beetje zoals Risk, maar in plaats van dobbelstenen heb je een set acties en moet je al je manschappen tegelijk bewegen. Dat doet iedereen door blind zijn fiches met bevelen neer te leggen. Daarna draait iedereen ze tegelijk om en kijken we hoe de oorlog gevoerd wordt.” Er wordt geknikt.

Lees de rest van ‘Voor de fans’

Geachte heer/mevrouw van EA,

Wij zijn reeds een behoorlijke poos vrienden. Kent u Dennis Bergkamp nog, die blonde balkoning van het FIFA 99-hoesje? Sinds Dennis heb ik alle FIFA’s gekocht en gespeeld. Van de Jaap Stam en Edgar Davids-jaren tot de Ronaldinho-Rooney-hogecontrastedities. Tegenwoordig prijken Rooney en Kaka op de voorkant van FIFA 12. En ja: ook die game heb ik in bezit.

Sterker nog: ik speel het spelletje vrijwel dagelijks. Dat ging een tijdje goed. Ik mopperde wel, voornamelijk omdat ik het defensieve gedeelte ietwat lastig onder de knie kreeg, maar ik genoot. Later noemde ik de nieuwe manier van verdedigen zelfs “een zalige aanpassing”. Twee weken geleden gooide ik al vloekend mijn controller finaal kapot tijdens een bloedstollend (of beter gezegd: bloedkokend) potje. Een waar gebeurd cliché. Mijn L2-knop schoot richting hemel. ***verdomme! Moet u nagaan: ik vloekte nooit. Nu kom ik door FIFA 12 niet in de hemel.

Lees de rest van ‘Open brief aan EA’

Ter attentie van Dieuwke Wynia.

Beste Dieuwke,

hopelijk vindt u het niet erg dat ik u zo direct, openbaar aanspreek. Maar gezien u met uw volledige naam wordt genoemd in de koppen van de Volkskrant en het Parool, mag ik u ondertussen wel als een publiek persoon zien. Enkele weken terug werd bekend dat u programma’s gaat ontwikkelen vanuit De Wereld Draait Door. En dat u daarvoor een toppositie bij BNN laat zitten.

Dat laatste is verder niet relevant, maar die spin-offs van DWDD interesseren me zeer. Ik vertegenwoordig namelijk een doelgroep die relatief ondervertegenwoordigd is op de Nederlandse tv en u kunt daar iets aan doen.

Lees de rest van ‘Open brief aan De Wereld Draait Door’

Ik wil best een prinses redden, maar daarna wil ik wel een mooie kut zien. Idealiter zie ik hem al eerder en vaker, maar ik ben nu al blij als hij in ieder geval aan het einde komt.

Die beloning waardoor je graag tegenslag verwerkt, waardoor je weer opstaat wanneer je net gevallen bent. Wanneer alles tegen lijkt te zitten - de wereld zich tegen je gekeerd lijkt te hebben - is er alleen dat ene licht in de duisternis dat door doet vechten: de kut zien.

Lees de rest van ‘Ik wil weer een kut zien’

Deze week werden de nominaties voor de Independent Games Festival (IGF) Awards bekendgemaakt. Tweeënhalve Nederlandse productie werd genomineerd, wat natuurlijk mooi is voor de makers, en voor wie een beetje begaan is met de zichtbaarheid van de Nederlandse game-industrie in het buitenland.

Ik heb naar de lijst gekeken, en het was alsof ik naar de eindejaarslijstjes keek van gevestigde filmrecensenten. Allemaal titels die me nauwelijks iets zeiden. Een lijst met meesterwerkjes die ik eigenlijk had moeten zien terwijl ik in de bioscoop naar één of andere superheld zat te kijken.

Lees de rest van ‘Moeilijke arthouse?’

Onlangs werd bekend dat Nintendo de ‘officiële’ tijdlijn van het Zelda-universum heeft onthuld. Dat is leuk, want het verbindt al die geweldige spellen met elkaar. Zo wordt de legende van Zelda eindelijk één groot samenhangend verhaal. Alleen jammer dat het toch blijft wringen.

Lees de rest van ‘Tijdlijn voor het Zelda-universum is vergezocht (en ongewenst)’

En mijn zoektocht naar een spel met een mooi verhaal dat niet tragisch afloopt gaat verder!

Deze keer neem ik Planescape Torment onder de loep, een spel dat lof krijgt vanwege het rijke verhaal en de diepzinnige thema’s die het spel behandelt. Ik ken geen enkele RPG die zo de nadruk legt op role-playing (in plaats van roll-playing).

Torment weet geloofwaardig over te komen zoals geen andere rpg dankzij drie technieken: een hoofdpersonage dat niet dood kan, een fantasierijke wereld waar alles mogelijk is, en een grote hoeveelheid gespreksopties. Helaas, zelfs met deze technieken zit het hoofdpersonage in hetzelfde schuitje als Stanley: zijn missie loopt altijd slecht af.

Lees de rest van ‘Het Stanley Complex omzeilen in Planescape Torment (Omschrijf Tragedie: Verhalen in Spellen, deel 5c)’

Jonathan Blow, maker van het puzzelspel Braid, stelt dat wat gamedesigners doen uiteindelijk neerkomt op systemen bouwen. Zelf weten ze ook niet precies wat er voortkomt uit de spelregels die ze ontwerpen, zegt Blow. Dus “verkennen ze de mogelijkheden van hun systeem op wiskundige wijze”. Vervolgens “presenteren ze hun bevindingen aan de spelers”. Als je speelt, ontdek je dezelfde “nuggets of truth” die de maker ontdekte tijdens de ontwikkeling.

Hieraan moest ik denken toen ik laatst 22-11-63 las, de nieuwe Stephen King waarin hoofdpersoon Jake Epping door de tijd reist om te voorkomen dat president Kennedy wordt doodgeschoten.

Lees de rest van ‘De game mechanics van tijdreizen’

Beste Ken Levine. Ik hoor dat je teleurgesteld bent in ‘het internet’ vanwege de aandacht voor de borsten van Elizabeth in Bioshock Infinite. Wij moeten even praten.

Voor ik verder ga wil ik je zeggen dat ik me tot op zekere hoogte kan voorstellen hoe je je voelt. Ik ben ook teleurgesteld in ‘het internet’. Het voordeel van de wereld zonder internet was dat we ons nog konden inbeelden dat het gros van de mensen redelijk en rationeel was. Lees nu een gemiddeld forum en je vraagt je af hoe het mogelijk is dat er nog zo veel mensen zijn die genoeg hersencellen hebben om iedere dag gekleed op hun werk te verschijnen.

Maar dat is niet het soort teleurstelling waar jij het over hebt. Jij bent teleurgesteld over hoe ‘het internet’ kijkt naar iets wat jij hebt gemaakt, dat volgens jou van hoge esthetische waarde is. Jij hebt je ziel in een personage gestopt.

Lees de rest van ‘Tieten’

Bij Bashers geven we niet vaak prijzen weg. De laatste keer was toen Jonathan Coulton, van Portal-faam, optrad in de Melkweg. Dit keer maken we een uitzondering op de regel omdat komende vrijdag, 13 januari, Eindbaas weer neerstrijkt in de Utrechtste Ekko. Vanaf 23.00 uur treden er drie internationale chiptune-artiesten op: Henry Homesweet, Meneo en Kodek; de boel wordt verder aangekleed met onder andere dj’s en een glitch artist.

Kaarten kosten € 8 (voor wie ze nog kan vinden; Eindbaas 8 is zo goed als uitverkocht), maar wij mogen 2 setjes van 2 kaarten weggeven. Geef je hieronder in de reacties (met geldig e-mailadres) als eerste uit voor chiptunefan en je wint!

“Je moet ook eens meegaan.” Clichématige woorden met een net zo clichématig resultaat, een maand later was ik zelf verknocht aan het klimmen. Dat is nu meer dan een jaar geleden. Vreemd genoeg viel het bijbehorende kwartje pas later. Ik was altijd al aan het klimmen, zij het virtueel.

De connecties met Metroid, Infamous en ook Prince of Persia werden ineens een stuk gewichtiger. Mede daardoor pikte ik een maandje of zo geleden laatstgenoemde van de Playstation Store af voor een kleine acht euro.

Ergens vond ik de game gewoon helemaal geen klap aan. Dat was mijn mening toen de game uitkwam in 2007 en een testrit niet veel goeds voorspelde. De ‘nieuwe’ Prince of Persia was een reboot om de vergane glorie van The Sands of Time terug te krijgen. Op leuke verwijzingen naar een ezel genaamd Farah na, deed het echter een ding cruciaal fout: je kon niet afgaan.

Lees de rest van ‘Verkocht’

‘Als het met die euro misloopt, zit de gaming-industrie ook in de narigheid’, aldus Nederlander van het Jaar Mark Rutte in het kerstnummer van de Elsevier. ‘Onze cultuursector is wereldklasse. Neem de makers van computergames…’ In een kort interview heeft onze premier het twee keer over games. Net als ik heeft hij een bril overgehouden aan de stralende beeldbuizen en monitors. Hij is een gamer, dat kan niet anders.

De grote vraag is: wat speelt minister-president Mark Rutte (hierna te noemen Mark – gamers onder elkaar, moet kunnen) zoal in zijn vrije tijd? De jonge Mark kwam in 1989 in aanraking met games. Schuldige: SimCity van grootmeester Will Wright. Mark bouwde zich suf. Hij was af en toe te vriendelijk naar zijn raadgevers toe en vooral de lobbyisten misbruikten zijn jovialiteit, maar wat had hij een mooi stadje gebouwd! Dit smaakte naar meer.

Lees de rest van ‘Mark Rutte: gamer’