Ik ben niet bijgelovig. Ik heb bijvoorbeeld geen angst voor zwarte katten, ladders of het cijfer 13. Ook kan ik niet wakker liggen van een gebroken spiegel. Toch is er een verschil tussen ‘niet bijgelovig’ en ‘stom’. Toen mijn vriendin geveld werd door een flinke griep, en ik een week lang geen enkel symptoom vertoonde, besloot ik tegen ieder die ik tegenkwam te roepen: ‘Ik ben immuun! Ik ben immuun!’

Dat was ik dus niet.

Te ziek om achter de computer te zitten, maar niet ziek genoeg om de hele dag te slapen, probeerde ik vervolgens de zinnen te verzetten met de tot dan toe door mij genegeerde 3DS en PS Vita. Ja, genegeerd. Ik heb een iPhone en een iPad. Meer hoef ik niet uit te leggen, toch? Als ik op de trein sta te wachten dan speel ik Raid Leader of Angry Birds Space, geen Mario of Uncharted.

Maar zo half liggend op de bank, begraven onder een berg gebruikte tissues, leken de 3DS en Vita opeens aanlokkelijk. Deze unieke combinatie van koorts en moderne handhelds geeft mij dan nu de gelegenheid tot een aantal korte recensies met een bijzondere invalshoek. Ofwel: wat is de beste game voor een koortsige kop? Ik beoordeel met een tot vijf ‘tissues’.

Lees de rest van ‘De Grote Griep Game Test’

Lieve Majesteit,

Ik wil een bekentenis afleggen: ik heb ontzettend moeten lachen om de beroemde ‘Koninklijke sketch’ van Hans Teeuwen waarin hij, ik parafraseer een beetje afwijkend, keihard in uw bips heeft gewroet. Ik lach dubbel. Ik houd niet eens van Hans Teeuwen, moet u weten, maar ik houd nog veel minder van u. Ik ben nu eenmaal een republikein.

Zo. Ik beken kleur: ik hekel oranje. Nederland is rood, wit, blauw en heeft uw kleur van Nassau niet nodig. Monarchisten zijn het vanzelfsprekend niet met mij eens en sommigen kunnen prima beargumenteren waarom onze monarch, u dus, geld oplevert en niets kost. Maar ja, ik ben van de moderne democratische principes en weerleg die argumenten of leg ze naast me neer. Er is echter één argument waar ik niets tegenin kan brengen: Koninginnedag.

Lees de rest van ‘Brief aan de koningin’

Zoals een aantal van jullie misschien wel door hebben, probeer ik regelmatig om op alternatieve gebieden in de gamesindustrie te wijzen waar mogelijk nog geld te verdienen valt. Het is een lastig werkveld, dus soms moet je een beetje ‘out-of-the-box’ denken. Een van de meest aparte plekken die al jaren goed lijkt te lopen, zijn de ‘online multiplayer browser games’. Dit zijn geen standaard Flash-spelletjes, maar prehistorische mmo’s waarin je een leger opbouwt door middel van een veredelde Excel-sheet.

Lees de rest van ‘Over de tieten van Evony’

Ik vind Mirror’s Edge een van de beste games van de afgelopen vijf jaar. Het spel heeft zoveel om van te houden: van de gestileerde omgeving die het utopische karakter van de stad complementeert tot de ambient-techno score van Solar Fields; van het verhaal over een dystopisch pseudoparadijs tot de zomerse ambiance en eeuwige blauwe luchten. Vanaf het begin was ik verkocht. Maar er is nog een belangrijke reden waarom Mirror’s Edge zo goed werkte: het helpt je als geen ander om te navigeren door de spelwereld.

Lees de rest van ‘Zonder kompas of bewegwijzering: navigatie in Mirror’s Edge’

In deze podcast praten we met Marthe Jonkers en Ward Lindhout, twee Nederlandse concept artists die op het punt staan aan de slag te gaan bij de Japanse gamebedrijven Capcom en Tango Gameworks. De podcast duurt 50 minuten en is 20 MB groot.

Hete brij is een onregelmatige podcast waarin gamejournalist Niels ’t Hooft, gamedesigner Karel Millenaar en gamewetenschapper Joris Dormans professionals interviewen over gamedesign en game-ontwikkeling.

• Abonneer je op onze podcasts via RSS of via iTunes.
• Download deze aflevering los of luister in je browser.

Triple Town heeft een simpele ‘match three’-basis, wat al verslavend genoeg is, maar weet vooral door de aankleding op te vallen. In het spelletje (Facebook, iOS, Android) bouw je namelijk een dorpje op door drie dezelfde dingen te combineren zodat er iets groters ontstaat. Drie stukjes gras maken een struik, drie struiken een boom en drie bomen een huisje. Van die drie bepaalt het laatste stuk dat je plaatst waar het grotere object terecht komt, dus je hebt enig tactisch inzicht nodig en je moet vooral vooruit kunnen plannen.

Maar dan komen de beertjes roet in het eten gooien door telkens op plekken te staan die je net zou willen gebruiken. Gelukkig kun je de beertjes insluiten en zullen ze daardoor direct sterven (laat PETA het maar niet horen). Een dode beer laat een grafsteen achter. Heb je drie grafstenen naast elkaar, dan verschijnt er een kerk. Combineer je drie kerken, dan verschijnt er een kathedraal. Combineer je drie kathedralen, dan krijg je uiteindelijk een schatkist. En dat zegt meer dan je zou denken.

Lees de rest van ‘Ontkerkelijking in Triple Town’

Het ‘spel’ Proteus intrigeerde mij omdat het mijn ‘zes zondes’ wist te vermijden: geen tutorial, geen cut-scenes, geen laadtijden, geen verplicht geweld, geen lastige besturing en geen pretentieuze bullshit. Zulke spellen geef ik altijd een kans, vol hoop dat ik ervan zal genieten, in tegenstelling tot de meeste spellen. Maar Proteus laat te veel weg: het heeft te weinig te vertellen.

Ik heb het drie keer een tijdje gespeeld en de hele tijd gezocht naar iets dat mij prikkelde. Het mooiste dat ik vond, waren herinneringen aan andere spellen.

Lees de rest van ‘Proteus is té abstract’

Door de glazen pui van het Moscone Center kijkt gamedesigner Jenova Chen uit over het kruispunt van Howard en 4th Street. De lentezon schijnt in zijn gezicht. Beneden krioelt het van de mensen, bijna allemaal hier in San Francisco voor ‘s werelds grootste bijeenkomst voor spellenmakers, de Game Developers Conference.

Nergens wordt zoveel getheoretiseerd over videogames als hier. Maar Chen, en zijn studio Thatgamecompany, behoort tot de selecte groep mensen die de theorie daadwerkelijk toepast op commerciële producten en daarmee ook nog eens succesvol is.

Lees de rest van ‘Dromen van vliegen: Jenova Chen over de theorie achter Journey’

In minder dan veertig jaar zijn de schuivende witte balken uit Pong (de eerste commercieel succesvolle videogame, uit 1974) geëvolueerd tot levensecht bewegende tennissers. Hoe hard het is gegaan met game-animatie, en met welke technieken je games kunt animeren (letterlijk: leven inblazen), bleek twee weken geleden tijdens Control Gamelab in Amsterdam.

Lees de rest van ‘Je brein vult de tussenliggende frames/pixels wel in’

Het is een publiek geheim dat Mega Man niet echt een originele serie is. De huishoudrobot die vechtmachine wordt en zijn soortgenoten moet verslaan komt praktisch overeen met de oermanga Astro Boy. Sterker nog, Capcoms naam (Capsule Company) lijkt ook zo uit Dragonball te zijn overgenomen.

Dus misschien dat daarom iedereen in de bres sprong voor Assassin’s Creed vorige week. Een schrijver claimde dat ’zijn’ concept van epigenetisch geheugen (ook goedemorgen) door de Ubi-Canadezen regelrecht gekopieerd was. Per uitgebracht deel eiste hij een X geldbedrag.

Vrijwel overal reageerde gamers hetzelfde: belachelijk. “Weet zo’n gast dan niet dat verhalen altijd opnieuw kunnen worden verteld?” ”Sommige elementen kan je gewoon niet claimen.” ”Zelfs al zou het zijn overgenomen, dan is het gewoon een remix.” Verschillende sites, allemaal dezelfde reacties.

Lees de rest van ‘Copy Man’

Woensdag- en vrijdagmiddagen waren speciaal. Meteen uit school snelde ik naar de brievenbus. Niet om – een geweldig cliché in onze branche – een kek bubbelpakket uit de bus te vissen en daarmee joelend naar m’n spelconsole te huppelen. Neen, de krant lag klaar. En niet de Volkskrant van moeders, noch de beroepskrant van mijn vader (iets met metaal, de naam is mij ontglipt). Mijn interesse was voornamelijk regionaal. Voor mij de krant die berichtte over de brand die het wiethok om de hoek verwoestte; waarin de redactie schreef over geschminkte moeders die protesteerden omdat de school hun kinderen niet wilde laten overblijven. De Flevopost was mijn pleziertje.

Joelend huppelde ik naar de dichtstbijzijnde tafel. In mijn vaders kantoor legde ik het stinkende papier neer en begon driftig de bladzijdes om te slaan. Dat lag tegen het sporten aan, als kleine jongen met korte armpjes. Broadsheetheffen, ofzo. Na een week of wat broadsheetheffen had ik echter door dat ik ongeveer in het midden moest wezen, dus sloeg ik het wel en wee van onze provincie over om meteen op het walhalla van de woensdag en vrijdag te belanden: de advertenties. TK. Nint. 64. 2 contr. 7 sp. o.a. 1080, 007 en F1. Telefoonnummer. Lelystad. Dit snuffelkind deed een dansje.

Lees de rest van ‘Tweedehands hoort erbij’

Voor iedereen die ‘E-sports’-nieuws niet echt op de voet volgt, even een korte samenvatting. Er is een mail gelekt waaruit blijkt dat de World Cyber Games alle hardcorespellen uit zijn programmering gaat gooien. In plaats daarvan, zal de organisatie zich richten op mobiele games. Een bizarre en onverwachte wending die de professionele gamingwereld aardig op zijn kop zet.

De reden voor de verandering is vrij simpel: de World Cyber Games zijn vrijwel volledig in handen van Samsung. Samsung wil telefoontjes verkopen en de PC-markt levert niet zoveel geld meer op. Het is een puur commerciële beslissing, met sport heeft het in ieder geval niets te maken. Dus in plaats van spannende potjes Starcraft, FIFA of Tekken, kun je nu uitkijken naar een flitsend spektakel rondom… euh, Angry Birds ofzo.

Lees de rest van ‘De WCG is dood, lang leve de E-sports’

Onlangs speelde ik Modern Warfare weer eens online. Te lang niet gedaan, zo bleek. Terwijl ik met mijn knopjes zat te stoeien, rende ik per ongeluk recht in het vizier van een ander.

Binnen milliseconden werd mijn onhandigheid afgestraft en lag ik hulpeloos op de grond. Via mijn headset hoorde ik iemand zachtjes zeggen: “Gay.” Diegene hurkte vervolgens zijn kruis in mijn neus op en neer. Dit gedrag was kennelijk - op een of andere manier - totaal niet ‘gay’.

Vol trots liet hij enkele aanwezigen zien hoe hij mij aan het teabaggen was; hurkte hij op mijn gezicht. Zou hij er wel rekening mee gehouden hebben dat ik daar weleens heel erg geil van had kunnen worden? Ik dacht: “Ja lieverd, je zit nou wel stoer te doen en je mag mij best ‘gay’ noemen, maar volgens mij ben jij nu toch ietsiepietsie meer ‘gay’ dan ik.” Er niets van bakken is kennelijk uitermate ‘gay’, maar je anus in iemands neus drukken is dat dan weer niet. Vreemd.

Lees de rest van ‘Teabaggen is niet gay’

Tijdens de tweede Bashers Gameclub spraken Niels ’t Hooft, Menno Schellekens en gamedesigner Sander van der Vegte vanavond met het aanwezige publiek over de nieuwste SSX. Het gesprek duurt 1 uur en 5 minuten, en is mede mogelijk gemaakt door Dutch Game Garden en Claynote.

• Abonneer je op onze podcasts via RSS of via iTunes.
• Download deze aflevering los (27,4 MB) of luister in je browser.

De volgende Bashers Gameclub gaat over Journey en begint om 20.00 uur op donderdag 3 mei, in de Dutch Game Garden in Utrecht. Kom langs of luister live! Meer info op de Gameclub-pagina.

Vanavond, tijdens de tweede Bashers Gameclub, praten Niels en Menno met gamedesigner Sander van der Vegte en gamejournalist Rogier Kahlmann, en het aanwezige publiek, over SSX. We gaan het hebben over de verborgen mechanismes die een sportgame kunnen maken en breken, en meer.

Er is nog ruimte, dus kom ook! De Gameclub vindt plaats in de Dutch Game Garden in Utrecht. De deuren openen om 19.30, stipt om 20.00 uur beginnen we. Meer info op de Gameclub-pagina.

Kun je er niet bij zijn, stem dan af (en chat mee) op de livestream via Ustream. En anders kun je vrijdag altijd nog de podcast downloaden.

Ik word zenuwachtig als ik in games bepaalde keuzes moet maken. Bang om iets te missen, of iets verkeerds te doen, waardoor ik later in de knoop kan komen. In volledig open games is het geen probleem, omdat je daar kunt doen wat je wilt. Bij games waarin er verschillende routes mogelijk zijn is het ook prima. Maar zodra er bijvoorbeeld - in een verder lineaire shooter - plots een gang twee kanten op splitst is het instant-stress.

Natuurlijk zit er aan de ene kant een deur om verder te gaan, en ligt er aan de andere kant een healthpack of iets dergelijks, maar vaak is het niet zo simpel. Want wat als de linkergang naar een deur leidt die in een nieuw gebied uitkomt, en je dan maar terug gaat naar de rechtergang, maar daar in plaats van een item ook een nieuwe gebied vindt. Wat zijn de gevolgen als ik door die ene deur ga? Waag ik mijn leven en ammo voor iets dat ik niet nodig heb, waardoor ik straks in de problemen kom? Of mis ik juist wat achter de ene deur, als ik door de andere deur loop en na een cut-scene niet meer terug kan? Fez is een hel met honderden van zulke deuren.

Lees de rest van ‘Fez is de hel’

Vorig week had ik het over The Smithsonian en de expositie over computerspellen, die ik eerder een commerciële geschiedenis vond dan een collectie kunst. Deze keer is Hilversum Museum aan de buurt, die tot 1 juli een expositie heeft over de kunstzinnigheid van computerspellen: It’s Art in the Game.

Terwijl ik het eerste uur bijna duizelig werd van een gebrek aan schoonheid, begon ik daarna te begrijpen waarom de tentoonstelling voor mij zo’n ervaring was: het is enorm eerlijk tegenover de huidige experimentele status van het medium. Schoonheid in computerspellen is moeilijk te creëren.

De tentoonstelling biedt belangrijke vragen over hoe dit ooit bereikt kan worden.

Lees de rest van ‘It’s Game in the Hilversum Museum’

Een jaar of wat geleden was ik aanwezig bij een perspresentatie, waar een Nederlandse PR-vertegenwoordiger de aanwezige journalisten toesprak.

“Ze zeggen wel eens dat onze industrie geen helden heeft”, zei de PR man. “Geen helden zoals in de filmindustrie of de muziek… Maar in de game-industrie zijn de journalisten de helden…” Zijn stem sloeg over. “Dat zijn jullie! Jullie zijn de helden!”

Deze toespraak is mij om twee redenen bijgebleven. De eerste is dat ik behoorlijk last had van plaatsvervangende schaamte. Het doet me fysiek zeer als iemand iets gênants doet of zegt. Daarom kan ik heel slecht tegen TV-programma’s als Idols, waar de tenenkrommende voorrondes mij reduceren tot een bevend hoopje ellende dat met de vingers in de oren en gesloten ogen ‘lalalalala!’ roept tot het voorbij is.

Lees de rest van ‘Tijd voor heldendaden’

Iedereen in de klas had er een. Ik uiteindelijk ook, terwijl ik in het begin zei dat het maar ‘meisjesdingen’ waren en dat ik genoeg had aan ‘mijn mooie blauwe Game Boy’. Maar hoe kan een onschuldig kind de kracht van het bezittend publiek weerstaan? Daarnaast piepten ze zo schattig om eten of een douche. Ik smolt net zo goed voor de apparaatjes, als de meisjes waar ik verliefd op was.

De juf scheen het als enige maar niets te vinden. Maar die was ook zwanger. Ze had manlief aan het werk gezet om een prachtige babykamer te bouwen. Dat vertelde ze als het haar beurt was in het kringgesprek. Ik vond baby’s maar niets, hetzelfde gold voor het dagelijkse kringetje, dus ik graaide naar mijn broekzak om mijn kleine vriend snoepjes te geven. Bliep, zei hij. ‘Inleveren’, zei zij, midden in haar verhaal over luiers. Dat ding hoorde in mijn laatje, mopperde ze, alsof ik dat niet wist. Ik weigerde hem af te geven: ‘Dan gaat mijn Tamagotchi dood, juf!’

Lees de rest van ‘De allereerste casual hitgame’

Check deze headline eens die afgelopen week op Kotaku verscheen: ”Hitman: Absolution Joins the List of Games Screwing You Over With Pre-order Weapons”. Oh mijn god, wat is er gebeurd? Waar is de brand? Don’t make me angry, IO Interactive, you won’t like me when I’m angry… (The Avengers komt binnenkort uit, yay Hulk!)

Volgens schrijfster Kate Cox is het volgende onrecht gepleegd: wanneer je de nieuwe Hitman pre-ordert bij Amazon, Best Buy, GameStop of Walmart, dan krijg je er een gratis wapen bij. Ik herhaal: bestel het spel en je krijgt een extra wapen. Hoe durven ze! En dat bovenop de standaard pre-order editie waar je al drie extra wapens bij krijgt. Wat een eikels.

Lees de rest van ‘Zeiken om een extra wapen’