Religie als feature



Erwin Vogelaar op donderdag. Beeld: Paul Veer.

‘Religie is helemaal terug!’ of ‘Religie is weer hip!’. Normaal lees je dergelijke zinnen aan het begin van inspiratieloze artikelen over religie in Nederland, maar nu heeft het opvallend genoeg ook de gamepers bereikt. Want religie keert inderdaad terug, namelijk in Civilization V. In tegenstelling tot in Civ IV speelden geloofszaken in het vervolg namelijk geen rol meer, maar met de uitbreiding ‘Gods & Kings’ is religie ook hier ‘weer helemaal hip!’.

De Civilization-games draaien om het onderhouden en laten groeien van een beschaving, en dan is religie inderdaad een logische feature.

Lees de rest van ‘Religie als feature’

1 reactie

Was ik curator van The Smithsonian American Art Museum, dan…



Robert August de Meijer op woensdag. Beeld: Paul Veer.

The Smithsonian American Art Museum heeft momenteel een tentoonstelling over computerspellen als kunst. Dit juich ik uiteraard toe. Helaas is de tentoonstelling een beetje schizofreen. Terwijl de curator, Chris Melissinos en zijn adviseurs het over kunst hebben, worden voornamelijk commerciële titels getoond. Je kunt alle tachtig spellen hier vinden.

Was het een geschiedenis van perverse kapitalistische marktwerking, dan vond ik het een uitstekende lijst. Als een galerij van wat de makers wilden tonen aan de bezoekers, namelijk kunst, vind ik het de plank mis slaan. Er zijn genoeg spellen die als kunst fungeren. Helaas hebben zij plaats moeten maken voor de hoogtepunten van de commerciële geschiedenis der computerspellen. Jammer, want musea zijn juist bedoeld om de populi te laten zien wat werkelijke waarde heeft.

Lees de rest van ‘Was ik curator van The Smithsonian American Art Museum, dan…’

20 reacties

Zwicht Medal of Honor-ontwikkelaar voor maatschappelijke druk?



Ontwikkelaar Danger Close zegt bij monde van Greg Goodrich dat ze er van afzien om een missie met Osama bin Laden in de nieuwe Medal of Honor te verwerken. Het is volgens hem geen goed idee de gebeurtenis in het spel te stoppen, omdat het ‘familiezaken’ zijn van de betrokken soldaten.

De reden die hij aanvoert in het interview is klinkklare onzin. Natuurlijk is de aanval op - en dood van - Bin Laden geen familiezaak. 11 September 2001 is een keerpunt in de geschiedenis geweest, met een vergelijkbare impact als de val van de Sovjet-Unie. Sinds die dag zitten de Verenigde Staten en allerlei coalities achter Bin Laden aan, het brein achter de aanslagen van 9/11. Er zijn oorlogen gevoerd, de ideologie van het moslimterrorisme is op de voorgrond getreden en allerlei reacties daartegen. Nee, de gebeurtenis is geen familiezaak, maar hij gaat ons allemaal aan.

Lees de rest van ‘Zwicht Medal of Honor-ontwikkelaar voor maatschappelijke druk?’

3 reacties

Hardcore, softcore, casual



Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.

Ik wil het even hebben over het woordje ‘casual’. Want ‘casual’ is een woord dat de laatste jaren een flinke opmars heeft gemaakt onder gamers, terwijl het een half decennium geleden nog nauwelijks werd gebruikt. Wat ik vooral interessant vind is dat ‘casual’ geen enkele betekenis heeft.

World of Warcraft zou te ‘casual’ worden vanwege de aanwezigheid van panda’s. Zynga’s Farmville is casual, en ook Halo en Call of Duty blijken vandaag de dag ‘casual’ te zijn. Skyrim is meer ‘casual’ dan Oblivion en Super Mario Galaxy is natuurlijk enorm casual.

Het tegenovergestelde van casual is ‘hardcore’, al wordt om mij niet helemaal duidelijke redenen inmiddels vooral gesproken over de ‘core gamer’. Dat komt op mij over als een vreemd soort politiek correctheid, wat vervolgens dan weer de vraag oproept wat er zo negatief is aan ‘hardcore’?

Lees de rest van ‘Hardcore, softcore, casual’

6 reacties

Aangenaam



Vincent Leeuw op maandag. Beeld: Paul Veer.

En dat was ‘em. Mjn voorzichtige optimisme tegenover Nieuw Persoon X was in een klap weggevaagd. Het zinnetje dreunde nog na in mijn hoofd terwijl zijn hand zich naar mij uitstrekt: “Ah ja, ik vind de nieuwe SSX leuk, echt tof!”

Even afgezien van mijn persoonlijke opinie over de Fail of the Year 2012, was het verbazingwekkend hoe snel het aantal aannames over die persoon groeide. Waarschijnlijk net zo snel als het aantal over mij na het lezen van die voorgaande zin. Het maakte wel duidelijk dat ik mensen niet alleen indeel op of ze vrienden zijn of niet. Het is meer dat ik ze indeel op gamesmaak.

Als iemand Skyrim leuk vindt, kan je daarop extrapoleren en presto, negen van de tien keer vinden de aannames weerklank. Maar net die tiende keer kan het helaas ook fout gaan.

Lees de rest van ‘Aangenaam’

9 reacties

Gamen na je dertigste is triest



Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.

“Ik mag toch hopen dat je geen spelletjes meer speelt na je dertigste”, zei mijn vriendin terwijl de Californische zon mijn toet bruinde. We zaten in het buitenbubbelbad. Dertig graden, naar beneden afgerond. Palmboompje hier, cactusje daar. “Dat vind ik echt zo ontzettend zielig. Games zijn speelgoed en speelgoed is voor kinderen.” En ik maar denken dat onze eerste verre vakantie gezellig zou worden.

Ik ben niet de beste prater en een slecht debater, dus ik diende haar te weinig van repliek. “Dat vind ik onzin”, zei ik volgens mij, en: “Dan heb je pech, want er zit niet veel verschil tussen games en films of boeken. Zolang jij boeken blijft kopen, koop ik games.” Nog voordat ik goed en wel was uitgepraat, werd ik overrompeld door argumenten waarom gamende mannen triest en onaantrekkelijk waren. Ik dompelde mijn hoofd onder water, zodat ik alleen nog een razend gegalm hoorde.

Lees de rest van ‘Gamen na je dertigste is triest’

5 reacties

Over de voorlopers van Mass Effect



Gillian de Nooijer op zaterdag. Beeld: Paul Veer.


Mass Effect
is niet nieuw. Het ‘originele’ verhaal van de sciencefictionserie is eigenlijk een oud concept. Van de zoektocht naar artefacten van uitgestorven Protheans, tot aan het zwerven door de ruimte op zoek naar intergalactische bondgenoten tegen universumvernietigende Reapers; het is allemaal oude koek.

De Mass Effect-serie is een remake van een sloot aan spellen die zo’n twintig jaar geleden aardig populair waren. Okee, remake is overdreven. Mass Effect is verder gewoon een origineel spel (voor zover je een shooter met de ‘Unreal 3’-engine nog origineel kunt noemen, hahaha… *zucht*), maar voor de rest is het weldegelijk een moderne uitwerking van spellen als Starflight en Star Control. Zoals Casey Hudson vorig jaar eens twitterde: ”Yep, Starflight was a key inspiration for the ME series. It’s now older than some ME3 team members!”

Lees de rest van ‘Over de voorlopers van Mass Effect’

Reageer

Download nu de Bashers Gameclub-podcast – Zelda: Skyward Sword



Gisteravond, tijdens de eerste Bashers Gameclub, spraken Niels ’t Hooft, Menno Schellekens en Rogier Kahlmann met gamewetenschapper Joris Dormans en gamejournalist Gerthein Boersma, en met het aanwezige publiek, over Zelda: Skyward Sword voor de Wii. Het gesprek duurt 1 uur en 35 minuten, en is mede mogelijk gemaakt door Dutch Game Garden en Claynote.

De volgende Bashers Gameclub gaat over SSX en begint om 20.00 uur op donderdag 19 april, in de Dutch Game Garden in Utrecht. Kom langs of luister live! Meer info op de Gameclub-pagina.

 

5 reacties

Dood jargon



Rogier Kahlmann op vrijdag. Beeld: Paul Veer.

Spellen worden mooier, scherper en fraaier. Maar de voortschrijdende techniek heeft ook slachtoffers gemaakt waarbij we nooit ook maar een seconde hebben stilgestaan toen ze verdwenen. Ik heb het over woorden. Een collectie woorden die samen het gamerecensentenjargon kleur gaven. Soms maakte het de recensie onbegrijpelijk, joeg het de welwillende leek weg. Maar voor wie wist wat er bedoeld werd, konden ze ons veel vertellen. In één zin zal ik proberen die woorden en die tijd terug te halen:

“Jammer is wel dat deze game erg veel last heeft van pop-in, jaggies, anti-aliasing en tearing.”

Het waren mooie woorden. Vooral omdat ze de optie gaven om de moeilijke, subjectieve, elementen te omzeilen. Wanneer iemand vroeg: “Een mooi spel? Wat bedoel je daar nou mee?” Dan kon je antwoorden: “Nou, zoals ik in mijn recensie schrijf, dat de draw-distance zo goed is,” of “…de textures zo scherp.”

Lees de rest van ‘Dood jargon’

9 reacties

Vandaag vanaf 20.00 uur – Bashers Gameclub over Zelda: Skyward Sword



Vanavond, tijdens de allereerste Bashers Gameclub praten Niels ’t Hooft, Menno Schellekens en Rogier Kahlmann met gamewetenschapper Joris Dormans en gamejournalist Gerthein Boersma, en met het aanwezige publiek, over de nieuwste Zelda-game voor de Wii, Skyward Sword.

Er is nog ruimte, dus kom ook! De Gameclub vindt plaats in de Dutch Game Garden in Utrecht. De deuren openen om 19.30, stipt om 20.00 uur beginnen we. Meer info op de Gameclub-pagina.

Kun je er niet bij zijn, stem dan vanaf 20.00 uur af (en chat mee) op de livestream via Ustream. En anders kun je morgen ook nog de podcast downloaden.

3 reacties

The Banning of Isaac



Erwin Vogelaar op donderdag. Beeld: Paul Veer.

Er zijn games die dicht tegen de heilige boeken van grote religies aan schuren. Een duidelijk voorbeeld is de door Nintendo afgewezen indiegame The Binding of Isaac, een titel die direct uit de Hebreeuwse Bijbel geplukt is. Het verhaal is bekend in het jodendom, christendom en de islam, en vertelt over Abraham die de opdracht van God krijgt om zijn zoon Izaäk te offeren, maar vlak voor het mes zijn doel bereikt door God wordt gestopt omdat zijn trouw bewezen is.

Het spel The Binding of Isaac geeft een iets modernere, en lugubere, slag aan het verhaal. Een typische Amerikaanse moeder kijkt naar een christelijke televisiezender waarna ze een stem van boven denkt te horen dat vertelt dat ze haar zoontje Isaac moet redden. Ze pakt al zijn speelgoed af, zoals zijn spelcomputer, en sluit hem naakt in de kelder op zodat hij met niets kwaads in contact kan komen. Maar het is niet genoeg, dus zit er niets anders op dan Isaac te vermoorden. Het jochie krijgt door wat er gebeurt, en vlucht terwijl de tranen over zijn wangen rollen door een valluik om vervolgens tegen allerlei bloederige gruwels te moeten vechten.

Lees de rest van ‘The Banning of Isaac’

2 reacties

Waarom Dys4ia zo goed werkt als interactieve boodschap



Robert August de Meijer op woensdag. Beeld: Paul Veer.

Eind vorig jaar was ik niet te spreken over een werk van Anna Anthropy. En eerlijk gezegd, ben ik altijd een beetje teleurgesteld geweest in haar werk. Haar arcade-achtige spellen vond ik flauw, en haar interactieve verhalen te bizar. Zij heeft recent een boek uitgegeven, en ik ben het eens over wat Chris Crawford erover schrijft. Althans, grotendeels. Een ding bleek volkomen niet te kloppen. Crawford schreef: “I expect that she will flower when 1) she has emotionally accommodated herself to her sexuality and no longer feels an urgent need to talk about it.” Nu heeft Anna een heus kunstwerk gemaakt. Hoe? Juist door een computerspel te maken dat ons vertelt hoe zij zich voelt over haar seksualiteit.

Lees de rest van ‘Waarom Dys4ia zo goed werkt als interactieve boodschap’

Reageer

Hoe Acquire zijn glans verloor



In de rubriek Developer schrijven gamemakers over wat ze inspireert in hun werk.

Een poosje geleden speelde ik zo’n leuk bordspel bij een vriend dat ik het gelijk zelf wilde hebben. Ik heb het over Acquire, dat zich afspeelt op de beurs. De speler kan bedrijven oprichten, aandelen kopen en zijn bedrijven laten fuseren met die van medespelers.

Het oprichten van een nieuw bedrijf in Acquire is leuk omdat je je tegenstanders ermee de loef afsteekt. Maar het is extra leuk dat je dat kracht bij kan zetten door een indrukwekkend plastic gebouw op het bord te klikken. Hoe meer je bedrijf waard is, des te groter het gebouw.

Lees de rest van ‘Hoe Acquire zijn glans verloor’

6 reacties

Ik maak het onlogische logisch



Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.

Er is iets absurds aan werelden in MMO’s. Nog afgezien van het feit dat de bewoners niets anders doen dan alles uitmoorden wat beweegt, kunnen zwemmen in plaatstalen harnassen en dat ze spullen uit een kluis kunnen halen die ze er op een ander continent in deden. Waar ik het over heb is, uiteraard, de economie.

De tijd die je in een moderne MMO doorbrengt bestaat voor zo’n 99% uit bovengenoemde massamoord. Maar wat doe je in die overgebleven procent met je duurbetaalde speeltijd? Dan ga je ‘craften’, natuurlijk! Craften is het Engelse woord voor ‘vervaardigen’ maar als ik de commentaren op mijn artikelen hier en elders mag geloven, is er niets ergers dan goede, Nederlandse woorden gebruiken. Gelukkig leef ik graag gevaarlijk.

Lees de rest van ‘Ik maak het onlogische logisch’

1 reactie

The Final Hours van Geoff Keighley



Wil je weten hoe films worden gemaakt, dan heb je het voor het kiezen. Bij elke fatsoenlijke dvd-uitgave zitten een making-of en een commentaartrack of twee. En bevatten die naar jouw smaak teveel blije pr-praat, dan kun je uitwijken naar goudeerlijke boeken, artikelen en documentaires, zoals Hearts of Darkness (over de rampzalige shoot van Apocalypse Now) en Lost in La Mancha (over de Don Quichote-verfilming die in de modder bleef steken). Docu’s die juist door te laten zien wat er mis kan gaan een diep inzicht geven in het maakproces.

Lees de rest van ‘The Final Hours van Geoff Keighley’

2 reacties

Flip, Flip



Vincent Leeuw op maandag. Beeld: Paul Veer.

Ik vind flipperkasten geweldig. Vroeger liep ik vaak kwijlend over de speelgoedafdeling van de V&D (waar moeder en oma mij dan even hadden ‘geparkeerd’) te kijken naar miniatuurflipperkastjes die echt superslecht waren. Het idee een eigen flipperkast te bezitten bleef echter magisch.

Op tv werd NCRV’s Showmasters (Shoooowmasters, masters of show! Voor wie het niet kent. - Red.) al snel een favoriet. Niet zozeer vanwege het NES-onderdeel waarin de ‘Family Trainer’-speelmat een prehistorische variant van Wii Fit liet zien, maar des te meer vanwege het flipperonderdeel. Aanstormende quizmasters kregen een beller voorgeschoteld die door de telefoon ‘flip’ riepen om in de studio een flipperkast te besturen. “Flip. Flip! FLIP!” De hilariteit ontging mij; dit was namelijk magnifiek flipperen op tv! Het was een soort droom om daar aan mee te mogen doen.

Lees de rest van ‘Flip, Flip’

4 reacties

BREKEND: Rogier Kahlmann verlaat Bashers



Utrecht - Volgende week vrijdag verschijnt de laatste videocolumn van Rogier Kahlmann op Bashers.nl. De populaire satirist vertrekt naar maandblad Power Unlimited, dat al maanden om zijn overname vecht met tv-show Gamekings. Volgens anonieme insiders gaat Kahlmann bij PU ‘de grapjes van Ed verbeteren’. Het vertrek komt op een zeer slecht moment voor de kritische weblog.

Lees de rest van ‘BREKEND: Rogier Kahlmann verlaat Bashers’

11 reacties

Spelletjes spelen in het donker



Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.

In mijn tijd hadden we geen backlight, jongens en meisjes. We speelden geen spelletjes in bed. Donker was donker. Zelfs het nachtlampje hielp niet om de donkergroene held van de lichtgroene vijanden te onderscheiden. Mijn moeder maakte de nachtlamp zelf, van hout. Door de koplampen van een geschilderd autootje scheen licht. Het was jammer dat er geen groot licht op de auto zat, dan had ik heel misschien wat meer op het schermpje kunnen onderscheiden. Maar helaas. Mijn Game Boy lag onbeheerd naast mijn bed. Samen wachtten we tot de dag intrad.

Totdat mijn vriendje een ongelofelijk lelijk ding liet zien. ‘Vet cool’, zal ik wel gepiept kunnen hebben toen hij mij de loep in handen drukte. Je klikte het stukje plastic op de bovenkant van je Game Boy en door het glas leek je scherm wel tweemaal groter. ‘Wat een uitvinding’, zou ik eraan toegevoegd hebben met een hoog stemmetje. ‘Wacht maar’, zei hij. Hij duwde een schakelaartje om en er was licht. Ik gooide de gordijnen dicht en we speelden een spel dat ik alweer vergeten ben. De game interesseerde me niet: het licht dat op het scherm scheen des te meer. Vrijwel meteen heb ik mijn spaarpot kapot gesmeten om er ook één te kopen. Een gele, want dat vond ik wel mooi staan bij mijn blauwe Game Boy.

Lees de rest van ‘Spelletjes spelen in het donker’

3 reacties

Teabaggers kunnen ook sociaal zijn



Gillian de Nooijer op zaterdag. Beeld: Paul Veer.

Afgelopen week verschenen er behoorlijk wat berichten over Journey. Daarbij gaat het vooral over de communicatie tussen spelers. Robert schreef er ook nog over. Omdat je geen teksten kan typen of over de chat schreeuwen, wordt iedere speler gedwongen om woordloos samen te werken. Wat volgt is een vrolijk sociaal avontuur.

Ik vind het jammer dat bij dit soort analyses vaak wordt verwezen naar de algemene gamers als een stel sociaal gestoorde individuen. Ik neem nu even Journey als aanleiding, maar hardcore gamers hebben over het algemeen een slechte naam. Schrijvers en commentatoren zeuren regelmatig over de ‘schreeuwende dertienjarige teabaggers op Xbox Live’.

Lees de rest van ‘Teabaggers kunnen ook sociaal zijn’

5 reacties

Kijk wat we ook kunnen



Rogier op vrijdag.

Braid en Flower, het werd al bijna te lang geleden. Maar nu, gelukkig, is Journey er eindelijk. Veel tijd besteden we er niet aan (schuld van de makers), maar dat is niet erg. Als er af en toe maar eentje uitgebracht wordt. De kunstzinnige game. Het artistiek verantwoorde niemendalletje dat we als wapenfeit kunnen inzetten tegen de mensen die op ons neerkijken.

Games waarmee we kunnen zeggen: “Kijk wat we ook kunnen!”

Lees de rest van ‘Kijk wat we ook kunnen’

11 reacties