Vroeger waren vechtspellen mijn favoriete genre omdat zij het tactische van Schaken en de scherpzinnigheid (yomi) van Steen-Papier-Schaar combineerden. Helaas kan ik nieuwe vechtspellen niet waarderen omdat ik nieuwe prioriteiten heb. Kijk, vroeger kon ik nog de tijd en energie steken in al die moves/combo’s die je moest oefenen. Daar heb ik tegenwoordig geen zin meer in.

Ik wil goed worden in iets dat mij geestelijk uitdaagt, niet iets dat mij behandelt als een hond die een trucje moet aanleren.

Lees de rest van ‘Lichamelijke Uitdagingen vs. Geestelijke Uitdagingen’

Beeld uit Indie Game: The Movie.

“Vijf fucking jaar,” zegt Phil Fish, en hij slaat zijn hand voor zijn gezicht. Fish – wild krulhaar, rossige bakkebaarden, bril met zwaar montuur en dikke glazen – heeft net de belangrijkste prijs voor onafhankelijk ontwikkelde games in ontvangst genomen, de Seumas McNally Grand Prize van de Independent Games Festival (IGF) Awards. Fish schiet vol en komt niet meer uit zijn woorden. “Dankjewel,” weet hij er nog uit te persen, en hij verlaat het podium.

Lees de rest van ‘Houden van Phil Fish’

Ik speel al een maand of twee nauwelijks nog games in mijn vrije tijd. Het is niet dat ik het vaarwel heb gezegd, want voor mijn werk speel ik diverse titels voor recensies en andere artikelen. Maar voor mijn lol een avondje LOTRO? Even niet.

Dit is een natuurlijke gang van zaken. De cirkel van het elektronische leven. Ik heb periodes gehad dat ik ieder moment dat ik niet achter de computer zat, alleen nog nadacht over de spellen die ik straks zou spelen. Over ‘gear upgrades’ en ‘stats’ en ‘baasmonsters’… Over ruimteschepen, ISK verdienen, blauwdrukken en ‘player owned stations’. En het was heerlijk om me zo te verliezen in de fantasie van een leven in een ander universum. Opeens stopte dat.

Lees de rest van ‘Game over?’

Soms kom je wel eens bij de Makro. Hoewel de bedrijfsgrootgrutter best wel geinige aanbiedingen kan hebben, zijn ze op het gebied van games gewoon complete noobs. Bakken met overvloedig geproduceerde titels die nooit verkocht worden, maar ondertussen wel de verkoopcijfers van de uitgevers spekken, waren in grote getale aanwezig. En in een van die bakken lag zelfs een curiosum: Jam with the Band. Dat zegt je misschien niet zo veel, maar als Nintendo DS-speler van het eerste uur ken je de game waarschijnlijk als Daigasso! Band Brothers (als is de Europese versie eigenlijk de ‘DX’ opvolger).

Jam with the Band is een soort rare voorloper op Wii Music met een duidelijke invloed van Dance Dance Revolution/Dancing Stage. Op de maat verschijnen er noten op je scherm die je moet laten samenvallen met het drukken op de knop. Of je produceert je eigen nummers met een vrije stand. Afgaan kun je niet, dus je kan naar hartelust blijven doorspelen. Het belangrijkste aspect was echter de meerspelerstand: meerdere DS’en konden draadloos samen in harmonie (als het goed gaat) een nummer spelen.

Lees de rest van ‘Jam with the Garageband’

Je hebt players en je hebt mensen die geplayed worden. In den beginne was ik een player – dat geef ik eerlijk toe. Mijn ouders vonden het geen goed idee om mij een spelcomputer te geven, dus moest ik bij mijn grote neef mijn gamegram halen. Hij had een grote grijze Nintendo. De controller paste niet in mijn handjes, maar ik had de grootste lol met level één van Super Mario Bros. 3.

Een jaar later stond diezelfde Nintendo (letterlijk) in mijn eigen woonkamer. Ik zat in de kleuterklas en dan wil je zo nu en dan opscheppen over het magische doosje dat een poppetje naar je tv verplaatst. Sindsdien was ik bijna geen player meer, maar werd ik geplayed door een klas vol maatjes die ook eens een keer het eerste level wilde proberen.

Lees de rest van ‘Playen of geplayed worden’

Soms wil je een beetje afwisseling in je recensies. Onze collega’s bij Gamersdag opperden het leuke idee om het spel te laten bespreken door de hoofdrolspeler. Om te kijken of dit wellicht iets is voor Bashers, proberen wij hun model eens uit als experiment bij Mass Effect 3…

Hallo, mijn naam is FemShepard. Aangezien de rest van de crew de ontwikkelingen probeert te volgen van de GDC, hebben ze mij gevraagd of ik deze game wilde reviewen. Omdat mijn spel nu in de winkels ligt en gepromoot moet worden, en omdat jullie van die lieve rakkers zijn natuurlijk, wil ik dit wel voor jullie doen.

Lees de rest van ‘Review: Mass Effect 3 door ‘FemShepard’’

Onlangs werd ik door Ubisoft uitgenodigd om in het Manhattan Hotel in Rotterdam iets te horen over Assassin’s Creed 3. De sfeer was gelaten. Collega-journalisten praatten een beetje over welke comic-game nu wel goed is, over dat hun bezoekers zulke zeikerd zijn geworden omdat ze zeuren over de ‘9’ die ze Skyrim gaven. We hadden het over van alles en nog wat. Behalve Assassin’s Creed. Waarschijnlijk had iedereen onderhand wel een beetje genoeg van dat spel. Terwijl ik een pizzapunt in mijn mond duwde hoorde ik iemand zelfs zeggen: “Van mij mogen ze aan iets anders gaan werken nu.” Ik knikte terwijl het vet van mijn kin droop.

Lees de rest van ‘Maak het spannend met een NDA’

De Aziatische God of War, zo wordt Asura’s Wrath nog wel eens onterecht genoemd. De game interactieve anime gaat over een halfgod die verstoten wordt door zijn medehalfgoden, waarna hij met de meest overdreven actie - en de hulp van QTE’s - wraak neemt . Nee, maar het lijkt verder echt niet op God of War. Hoofdpersonage Asura heeft trauma’s door de dood van zijn vrouw, wordt regelmatig naar een soort hel gestuurd waar hij uit moet klimmen en er wordt door de personages vooral veel geschreeuwd in zware stemmen. Nee, maar echt niet!

En nu eerlijk, want qua game interactieve anime hebben de twee titels nauwelijks raakvlakken, en ook qua aankleding is er niets van Kratos’ avonturen te zien. Asura’s Wrath put namelijk uit de rijke boeddhistische traditie. In Nederland vooral bekend door de dikkige en gezellige Boeddhabeeldjes van de Xenos, maar werkelijk een religie vol interessante verhalen en boeiende goden.

Lees de rest van ‘Aziatische God of War’

De vergelijking tussen God of War en Asura’s Wrath lijkt snel gemaakt: beide spellen bevatten een gevallen god die zint op wraak. Wraak die wordt uitgeoefend vanuit een gevechtssysteem dat je tegen zowel tientallen kleine en schermvullende bazen laat vechten. Toch is de vergelijking onterecht: Asura’s Wrath streeft met zijn structuur en verhaalopbouw eerder spellen zoals Heavy Rain na.

Lees de rest van ‘Asura’s Wrath – Heavy Rain voor martial arts-fans’

Waarom zijn computerspelpersonages zo vaak ‘schone leien’? Je weet wel: ze zeggen niets, hebben geen verleden, doen alles wat je zegt zonder tegenzin, enzovoorts. Het antwoord dat ik altijd krijg is: “Dan kan de speler zich beter verplaatsen in het personage.”

Ik vraag mij af of die redenering er voor zorgt dat goede verhalen in spellen zo zeldzaam zijn. Immers, mooie personages maken mooie verhalen. In dit deel van mijn epische queeste (de zoektocht naar het mooie computerspelverhaal dat niet eindigt als een tragedie) vraag ik mij af hoe het zal zijn als een spel een karakter had met, inderdaad, karakter.

Lees de rest van ‘Omschrijf tragedie: verhalen in spellen, deel 7 – Karakters met karakter’

Ik ben zeker geen type die het ‘vroeger beter vond’. Eerlijk niet. De mensheid maakt nog dagelijks enorme sprongen voorwaarts. Er is minder honger, ziekte, geweld en zelfs minder vervuiling dan pak ‘m beet vijfentwintig jaar geleden. Toch heb ik het gevoel dat wij iets kwijtraken: de mogelijkheid om dingen echt zelf te doen. In een paar decennia zijn de meesten van ons veranderd van creatieve ‘makers’ in passieve ‘consumenten’. En nergens is dat duidelijker dan in de manier waarop wij computers gebruiken.

Lees de rest van ‘Wie niet leert programmeren draagt zijn leven over aan machines (en de bedrijven die deze maken)’

Het was even schrikken vorige week voor sommige fans. Er werd een nieuwe Pokémon aangekondigd. Dat an sich was niet echt het probleem. De aankondiging van deze aankondiging was al een tijdje bekend en er werd een beetje naar toe geleefd.

Nee, het probleem was niet dat er een Pokémon werd aangekondigd. Het probleem was welke Pokémon werd aangekondigd.

Pokémon Black en White.
2.

Een deel twee? Als een mes sneed het sommige fankampen in tweeën. Er was nog nooit een ‘deel twee’ geweest. Er was altijd een ’derde’ extra kleur. Blue en Red hadden Yellow, Gold en Silver hadden Crystal, Ruby en Sapphire hadden Emerald.

Lees de rest van ‘Niet Grijs’

Cultureel-maatschappelijk gezien waren het niet mijn beste jaren, maar eind jaren negentig speelde ik dagelijks WCW/NWO Revenge en luisterde naar muthafucking rapmuziek. Tegenwoordig heb ik niets meer met Hulk Hogan of Tupac, maar destijds kon ik niet zonder het tweetal en hun talloze collega’s slash concurrenten. Sterker nog: ik wilde eenzelfde borstkas kweken als de glimmende torso’s van de showworstelaars. Zo gezegd, zo gedaan. For real.

En tijdens het bankdrukken, met hiphop uit de speakers, kreeg ik een lumineus idee. Ik verzon een gloednieuwe game die werkelijk nergens op sloeg. Maar fuck it, zoals de rappers dikwijls mompelen, ik werd er erg blij van. Ik wilde die game bouwen en liever nog: spelen. Dat eerste ging mij niet lukken, maar dat tweede wel. Jaren later kreeg Electronic Arts namelijk hetzelfde stompzinnige idee: ze duwden rappers in de worstelring en lieten de gamer erop los rammen. Aaaight.

Lees de rest van ‘Mijn game-shizzle ‘gegapt’ door EA’

Ik zit in de bus op weg naar een persevent. Op de stoel voor mij zit een meisje van een jaar of zes. Het kind vraagt of ze de telefoon van haar moeder mag lenen. Die geeft haar dochter een iPhone en het meisje start Snake op. De rest van de reis rolt ze vrolijk met de slang over het scherm. Haar moeder deed dertig jaar geleden hetzelfde.

Iedereen kent Snake. Het spelconcept is meer dan drie decennia oud en generatie na generatie heeft kennis gemaakt met de hongerige slang. Net als Tetris, Asteroids en Pong zijn sommige historische games niet te missen. Maar dat geldt niet voor alles. Wolfenstein 3D is een historisch spel. Half-Life is een historisch spel. En er komt een generatie gamejournalisten aan die deze spellen nog nooit heeft aangeraakt…

Lees de rest van ‘Uitdaging voor de toekomstige gamejournalist’

Ook al heb je nog nooit van de serie gehoord, laat staan daadwerkelijk gespeeld, de kans is groot dat je hem voorbij hebt zien komen in de film Lost in Translation. Terwijl de jonge Scarlett Johansson zich een weg baant door een Japanse arcadehal, speelt een Japanner een van de openingsnummers van de populaire anime Doraemon op een Taiko no Tatsujin-arcademachine.

Lees de rest van ‘Da-don! Tien jaar Taiko no Tatsujin’

SSX Deadly Descent, het spel dat niet mocht bestaan. De makers hadden een visie, misschien wel een goede. Een meer volwassen SSX met serieuzere thema’s. In onze hoofden borrelden herinneringen op van een, voorheen vrome, prins die opeens chagrijnig ‘You bitch!’ scandeert.

Met Prince of Persia: Warrior Within wilde Ubisoft ook een duistere kant op gaan, met alle gevolgen van dien. Een beleefde prins werd omgetoverd tot een kruising tussen een Men’s Health-model en een emo-tiener. De vrouwen op zijn pad leken weggelopen van de set van een Oost-Europese pornofilm. Nee, Ubisoft sloeg de plank goed mis met zijn ‘gritty reboot’ van Prince of Persia en heeft meer kwaad gedaan dan we toen konden voorspellen. Eigenlijk is het ook het enige voorbeeld van een slechte ‘gritty reboot’ die ik kan bedenken en misschien - heel misschien - is de ‘gritty reboot’ wel helemaal niet zo’n slecht idee.

Lees de rest van ‘You bitch’

In Bastion is het je doel om de wereld te herstellen na een verwoestende gebeurtenis, de Calamity. Dit doe je bij de Bastion. Het is een soort machine die ‘cores’ nodig heeft om de wereld te herstellen, maar de verteller van het spel laat je als speler ook weten dat het een plek is waar de bewoners van het land Cealondia vroeger naar toe gingen in moeilijke tijden. Een soort kerk dus.

Als speler moet je die kerk herbouwen, samen met de goden die aanbeden worden in Cealondia. Er zijn tien goden waar de speler via beeldjes naar toe kan bidden. De twist in Bastion is echter dat je dan geen goddelijke hulp van boven krijgt, zoals een superaanval of een healingboost, maar dat het je enkel moeilijker gemaakt wordt.

Lees de rest van ‘Zingen in de Bastionkerk’

“Puzzlejuice is a game that will punch your brain in the face,” zo luidt de slogan van dit recent verschenen iOS-puzzelspel.

Lees de rest van ‘Je twee hersenhelften in een onmogelijke knoop’

Een tijdje terug vroeg ik mij af waarom ik toch zo’n last heb van incoherente verhalen in computerspellen. Ik concludeerde dat ik het vervelend vind als het verhaal van een spel zegt dat ik iets zou kunnen doen, maar dat in de praktijk niet kan omdat het spel niet zodanig geprogrammeerd is (waarom kan ik die etterbak Mido niet een klap geven met mijn zwaard?). Logisch dat ik dit storend vind; het is een inperking van hoe ik mij kan uitdrukken als speler. Maar er is een andere vorm van incoherentie die mij stoort: als mijn personage te veel kan.

Het is gek, maar juist het tegenovergestelde van wat ik net omschreef leidt indirect tot hetzelfde gevoel: ik ben mijn personage niet, ik ben een stom spelletje aan het spelen!

Lees de rest van ‘Het belang van coherent narratief in computerspellen’

Vorig jaar maakten we een pilot van De hete brij, een podcast over gamedesign. Over hoe games gemaakt worden en waarom goede games goed zijn. Nu is er eindelijk een tweede aflevering, met een simpelere opzet.

In deze podcast praten gamewetenschapper Joris Dormans, gamedesigner Karel Millenaar en ik gedurende 50 minuten met Hugo van der Heiden, producer bij Nixxes. Het grootste deel van het gesprek gaat over de ontwikkeling van de pc-versie van Deus Ex: Human Revolution.

• Abonneer je op onze podcasts via RSS of via iTunes.
• Download deze aflevering los of luister in je browser.

Lees de rest van ‘De hete brij: Nixxes’ Hugo van der Heiden over de pc-versie van Deus Ex’