Paranoia in een doosje



In de rubriek Developer schrijven gamemakers over wat ze inspireert in hun werk.

The Resistance

“Ík ben niet de verrader, hij is het juist”, schreeuw ik naar mijn medespeler die deze ronde onze teamleider is. “Als je hem voor je team kiest gaan we zeker verliezen. Het is de laatste. Hij gaat hem vast saboteren.” De beschuldigde kijkt me schaapachtig aan. De teamleider wil er niks van weten. Maar ik ben er heilig van overtuigd dat deze speler de spion is die de regering in ons midden heeft geplant.

We zitten met een handvol spelers rond een tafel in één van de gamestudio’s in de Dutch Game Garden. Het is vrijdagavond. We spelen The Resistance, wij zijn het verzet.

Lees de rest van ‘Paranoia in een doosje’

5 reacties

Doelloos



Tijdens de opname van een podcast over Journey werd mij gevraagd hoe ik dacht over de theologische kant van het verhaal. Niet zo’n gekke vraag, gezien het thema van mijn columns en wat er in de game wordt verteld. Toch overviel het mij, omdat ik het spel net een eerste keer beleefd had en mij gewoon had mee laten slepen zonder er teveel over na te denken. Van het hele omringende verhaal had ik zelfs nauwelijks wat meegekregen. Journey is namelijk prachtig, maar dat vertelt Robert al in zijn column en dat hoef ik niet te herhalen. Toen ik er echter verder over ging nadenken bleef ik telkens bij één punt haken waar ik direct na het uitspelen mee zat. Ik moet het gaan hebben over het einde van de game, dus wees gewaarschuwd voor spoilers.

Lees de rest van ‘Doelloos’

6 reacties

Waarom Journey zo mooi, zo nodig is



Robert op woensdag.

Wat zijn kenmerken van de menselijke aard? Journey probeert iets wat geen enkel ander kunstwerk heeft geprobeerd, iets wat eigenlijk zo belangrijk is dat ik mij afvraag waarom dit nooit eerder is gedaan. Ik heb het over hoe mensen onvoorwaardelijk om elkaar geven.

Kan een spel dat weergeven? Journey slaagt daar behoorlijk in.

Lees de rest van ‘Waarom Journey zo mooi, zo nodig is’

9 reacties

Pleidooi voor eenheid van ruimte en thema: waarom speelt Dear Esther zich op een eiland af?



De sterkste scène van Dear Esther, de recent verschenen artistieke game uit Engeland die wereldwijd furore maakte (en hier werd gerecenseerd door Bastiaan Vroegop), zit op ongeveer tweederde van het spel. (Spoilers na de klik.)

Lees de rest van ‘Pleidooi voor eenheid van ruimte en thema: waarom speelt Dear Esther zich op een eiland af?’

2 reacties

Het genot van een nieuw begin



Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.

Er is iets heerlijks aan het starten van een nieuw personage in een MMO. Het maakt niet zo veel uit of het een totaal nieuw spel is, zoals ik dit weekend deed in Guild Wars 2, of in een game die ik al jaren speel. Een nieuw personage voelt als een onbeschreven blad. Een ‘Tabula Rasa’, met nieuwe onvermoede mogelijkheden.

Laat ik eerlijk zijn: ik ben niet dol op het hele concept van een ‘end game’ zoals in World of Warcraft. Misschien ligt het aan mij, maar het continu doorlopen van dezelfde raids in de hoop op een .01% verbetering in een van mijn vaardigheden is niet mijn idee van een zinvolle tijdsbesteding. Het is ook nooit de reden geweest dat ik MMO’s speelde.

Lees de rest van ‘Het genot van een nieuw begin’

11 reacties

Cultureel en kindvriendelijk gamen onder kermislicht



Het Tweetakt-festivalterrein. Foto door Adriaan Wormgoor

Wie nu langs de Neude loopt kan het niet ontgaan, theaterfestival Tweetakt is afgelopen vrijdag weer begonnen. Nu hoor ik jullie denken: wat heeft dat met mij te maken? Nou, naast dat je je jonge broertje, zusje, neefje, nichtje of het innerlijke kind in jezelf mee kan nemen naar een gave jeugdtheatervoorstelling, kun je er gamen.

Lees de rest van ‘Cultureel en kindvriendelijk gamen onder kermislicht’

Reageer

Zelfreferentie



Vincent Leeuw op maandag. Beeld: Paul Veer.

Kid Icarus: Uprising is uit. Een slordige 21 jaar na deel II is er nu dan eindelijk weer een Kid Icarus. De speelstijl is niet meer te vergelijken. Het verrassende ‘shmup’-einde van het origineel heeft nu een centrale plek ingenomen en zelfs op de grond blijven deze invloeden overeind.

Weinig kerkers om doorheen te struinen en al helemaal weinig platformuitdagingen dus. Toch is de game een gigantische fan-service voor het handjevol mensen dat Pit als iets anders kent dan dat roodharige joch-icus uit ‘Captain N’. Kid Icarus: Uprising is namelijk compleet zelfbewust. Denk hierbij aan een willekeurige ‘Samurai Pizza Cats’-aflevering, waarbij de vierde muur niet alleen wordt doorbroken maar ook in stukken wordt gehakt en als confetti wordt rondgestrooid. ‘KIU’ doet vrijwel hetzelfde.

Lees de rest van ‘Zelfreferentie’

7 reacties

Toen gratis games nog leuk waren



Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.

Ik mis de wildgroei van gamewebsites. Vroeger, toen ik nog dit luisterde en dat keek, hadden wij van DS-Gamer vijf directe concurrenten die enkel en alleen over de Nintendo DS berichtten. Daarnaast was er een overvloed aan Nintendo-websites die ons liever zagen gaan dan komen. Maar daar maakten we ons niet druk om. Niet heel erg tenminste. We tikten IGN en Gamespot over en schreven artikelen die we recensies noemden. We hadden lol.

Op MSN maakten we de concurrentie belachelijk in groepsgesprekken. Aantijgingen lekten steevast uit, waarna ik gebroken banden probeerde te lijmen. Zo nu en dan werden we gehackt. Daar zouden we de volgende ochtend wel naar kijken, want het was bedtijd geweest. Uiteindelijk bleven we een week offline. Ons gezelschap bleef echter nog wel Engelse berichten vertalen, alleen dan in een Word-bestandje. Zodra we online waren knalden we alles op het internet. En zo werden we langzaamaan de heersers die we ons waanden.

Lees de rest van ‘Toen gratis games nog leuk waren’

14 reacties

Een nieuwe vorm van entertainment



Gillian de Nooijer op zaterdag. Beeld: Paul Veer.

Verhalen worden gedeeld. Dat doen we al sinds de oertijd. Toen Grok vier mammoeten omzeep hielp, kon hij er op rekenen dat Brak het ‘s avonds op de muur zou kalken als bewijs. Iedereen die de grot bezocht kreeg dit verhaal te zien en vermaakte zich prima met de gedachte.

Tegenwoordig stoppen we er iets meer explosies in en is de kwaliteit van de tekeningen wat verbeterd. Maar de essentie is hetzelfde: een goed verhaal deel je. Dat wil ik ook vaak doen met games. Alleen kan ik dat meestal alleen maar doen met andere gameliefhebbers. De rest wil niets met spellen te maken hebben. Van schieten lopen ze weg, wat erg jammer is. Ik heb een voorstel dat de bereikbaarheid iets kan vergroten…

Lees de rest van ‘Een nieuwe vorm van entertainment’

3 reacties

De vrijheid van het vinden



Rogier op vrijdag.

Mijn vader knipte vroeger recensies uit de OOR (een muziekblad) en stopte die bij CD’s die hij had gekocht. Ik begreep het als kind niet; waarom hij tijd en moeite in recensies stak van albums die hij al had gekocht.

Het waren allemaal goede recensies, dat wil zeggen; recensies die lovend waren. Van CD’s die hij had die slechte recensies kregen ontbrak het papiertje. Hoezeer hij ook zijn best deed ‘kwaliteit’ te kopen, als Rolling Stones-liefhebber ontkom je toch niet aan een incidentele miskoop. “Hier Pa, deze 1-ster recensie van de nieuwe Stones had je nog niet uitgeknipt.” Hij deed altijd alsof hij mij niet hoorde.

Lees de rest van ‘De vrijheid van het vinden’

7 reacties

Gebeden als bugreports



Quantic Dream liet op de Game Developers Conference niet een nieuwe game zien, maar wel een techdemo. Met “Kara” toonde het bedrijf niet alleen hoe de games van de ontwikkelaar er uit gaan zien, met onder andere de indrukwekkende motioncapture, maar ook wat het met de speler/kijker gaat doen.

De korte video toont een vrouwelijke androïde die gebouwd wordt in een fabriek, maar weer uit elkaar wordt gehaald als blijkt dat ze bewust is geworden van haar bestaan en smeekt om haar leven. Uiteindelijk wordt de stekker er toch niet compleet uitgetrokken, en krijgt Kara een kans van haar maker. Dat wekt natuurlijk direct emoties op, zoals Fahrenheit en Heavy Rain dat ook voor elkaar kregen.

Lees de rest van ‘Gebeden als bugreports’

3 reacties

Burrito Bison Revenge: Gokkast vermomd als een gummibeerplettende worstelbizon met vlammend slipje





Juicy Beast
werkt volgens een formule: Verzin een simpel spelletje met een puntentelling, en laat de speler die punten gebruiken om power-ups te kopen zodat de volgende keer spelen nog meer punten oplevert. Het is een vicieuze cirkel die ik heel lekker vind en waarin ik uren tijd verspil. Maar hoe bewust ik me hier ook van ben, ik liet Burrito Bison Revenge mij pakken en het liet mij pas los toen ik drie dagen later alle upgrades had gekocht. Hoe kan dat? Na vijfentwintig jaar spelletjes spelen weet ik hoe stom zulke games zijn. En meestal laat ik ze meteen los zodra ik dat doorheb. Maar door Burrito Bison heb ik nu kramp in mijn nek van het zo snel mogelijk spatie indrukken, en wallen onder mijn ogen van het te laat naar bed gaan. Ik voel mij verslagen. Waardoor is het sterker dan mijn verstand?

Lees de rest van ‘Burrito Bison Revenge: Gokkast vermomd als een gummibeerplettende worstelbizon met vlammend slipje’

4 reacties

Wat eisen spellen van spelers?



Robert August de Meijer op woensdag. Beeld: Paul Veer.

Vorig week maakte ik een onderscheid tussen ‘lichamelijke’ en ‘geestelijke’ uitdagingen. Ik vroeg mij sindsdien af wat voor soorten uitdagingen er allemaal mogelijk zijn met computerspellen. Na zoveel jaren spelen besef ik dat ik bepaalde uitdagingen beter vind dan andere, en wanneer ik een spel overweeg te spelen, wil ik zo snel mogelijk weten hoe ik zal worden uitgedaagd. Moet ik mijn geheugen, reflexen, inzicht of creativiteit of nog iets anders gebruiken?

Ik hou vooral van spellen waarbij ik vooruit moet denken, en minder van spellen waarbij ik met precisie een knop moet timen. Zou het niet handig zijn om een lijst te maken van alle soorten uitdagingen en degenen die in een spel voorkomen duidelijk aan te geven bij besprekingen?

Lees de rest van ‘Wat eisen spellen van spelers?’

10 reacties

Interactieve gamejournalistiek! Kies je eigen Bashers-column!



Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.

Mijn recente columns lokten op zijn minst enige discussie uit, en sommigen claimen zelfs dat mijn laatste over game-moeheid is geparodieerd. Aangezien mijn schrijfsels dus blijkbaar tot nog meer schrijfwerk leiden, terwijl we het allemaal al zo druk hebben, is het tijd om het jullie wat makkelijker te maken.

Ik presenteer daarom de ‘multiplechoice-column’. Zo is deze tekst geschikt voor iedere mening, visie of afwijking, zonder zelf allerlei comments (of parodieën) te hoeven schrijven. Enige wat je hoeft te doen: doorhalen wat niet van toepassing is.

Pennen klaar? Daar gaan we!

Lees de rest van ‘Interactieve gamejournalistiek! Kies je eigen Bashers-column!’

8 reacties

War, war always changes



Vincent Leeuw op maandag. Beeld: Paul Veer.

“We, the undersigned, take responsibility for the wars that are about to start, the decisions we will make, and the history we will write. Everything that is going to happen is going to happen because of us.”

Dit plakkaat staart ons aan als de doos voor de eerste keer opengaat. “Nou jongens, heeft er iemand een pen?” Met een kinderlijk plezier ondertekenen we het speelbord. “Zouden we eigenlijk in bloed moeten doen, he?”

Risk Legacy is een bordspel waarbij de presentatie niet alleen belangrijk is, maar de kern van het spel. Het idee is zowel simpel als briljant: dit is straight up Risk maar de regels van dit klassieke bordspel veranderen naarmate je speelt. En niet alleen de regels, ook het bord en de speelkaarten blijven niet onberoerd.

Lees de rest van ‘War, war always changes’

11 reacties

De vergeetgame: Chun-Li ♥ Mario



Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.

De vergeetgame: een recensent speelt er elk jaar te veel. Ze nemen een pakketje in ontvangst; en ze schrijven erover of schrijven het af. Een week of wat later verdwaalt de titel tussen ‘waar zijn mijn sleutels’ en ‘oeps, was je eergisteren jarig?’. Maar eens in de zoveel tijd komt zo’n game bovendrijven, omdat je brein per abuis dat ene laatje opent.

Zoals vorige week ergens in Zuid-Europa gebeurde. Ik chauffeerde een minuscule Fiat over berg en rivier, terwijl rechts én links andere autootjes mij luid toeterend passeerden. Steeds vaker kreeg ik zin om met een knuppel uit het open raam te hangen en een toevallige overmoedige passeerder een knal op zijn Italiaanse zonnebril te verkopen. Het laatje der vergeetgames sprong open: één van mijn neuspeuterige ik sprong eruit. Een fijne vergeetgame. Street Racer.

Lees de rest van ‘De vergeetgame: Chun-Li ♥ Mario’

5 reacties

Zombies, Run! Rennen voor je leven



Rennen!

“Run, run, run!”, schreeuwt een paniekerige vrouwenstem in de oordopjes van mijn iPhone. Het is een grijze zaterdagochtend in Slotervaart en het heeft net geregend. Ik ben bezig met mijn dagelijkse rondje rennen om de Sloterplas, een ideaal parcours van zo’n zeven kilometer.

Terwijl ik door het bos ren, wordt mij verteld waarom ik zo in de nesten zit. De Zombie Apocalyps is dan toch eindelijk aangebroken en de helikopter waarin ik zit is neergeschoten. Omsingeld door hongerige zombies zit er niets anders op dan te rennen, rennen en nog eens rennen.

Lees de rest van ‘Zombies, Run! Rennen voor je leven’

7 reacties

Hou je waffel over Mass Effect 3



Gillian de Nooijer op zaterdag. Beeld: Paul Veer.

Spoiler alert: Deze tekst is veilig voor iedereen die Mass Effect 3 nog zit te spelen of er aan moet beginnen. Ik refereer alleen aan headlines die je ongetwijfeld eerder voorbij hebt zien vliegen en ga niet in op details. Geen interesse in de sciencefictionserie, maar heb je wel een mening over spoilers? Vervang dan het woord Mass Effect met een ander favoriet spel.

Eigenlijk wilde ik het vandaag over een ander, origineel onderwerp hebben, maar mijn werkweek werd vrijwel gedomineerd door het ontwijken van Mass Effect-berichtgeving. Aangezien dat met de dag erger wordt, kan ik het moeilijk negeren voor de column. Over gamejournalistiek, kopieergedrag en regels voor de toekomst.

Lees de rest van ‘Hou je waffel over Mass Effect 3’

27 reacties

Meedoen met de game-haat



Rogier op vrijdag.

Wij van Bashers vinden games helemaal niet leuk. Wij lezen liever boeken of kijken een film. Liefst schrijven we daar ook over, hoezeer proza en cinema boven games staan. Wat ze allemaal wel bezitten (verhaal, emotie) en games niet. Bashers - Voor gamers die zo ver kijken dat ze het liever ergens anders over hebben. Tijd om mijn steentje bij te dragen aan de game-haat.

Ik denk namelijk dat ik iets nieuws gevonden heb wat literatuur en film ons geven en games niet: een erectie.

Lees de rest van ‘Meedoen met de game-haat’

8 reacties

Speel mee met de Bashers Gameclub, te beginnen met Skyward Sword op 5 april



Vanaf 5 april komt de Bashers Podcast terug, in geheel vernieuwde vorm. Vanuit de Dutch Game Garden in Utrecht praten we tweewekelijks over een bijzonder spel. De eerste keer is dat Zelda: Skyward Sword. Ons doel: een goed gesprek over een game!

We moedigen iedereen (die dat nog niet gedaan heeft) aan om Skyward Sword ter voorbereiding (uit) te spelen: luisteraars, publiek, gasten, en wij zelf natuurlijk.

Vervolgens komen we op donderdagavond 5 april samen voor de eerste editie van wat we de Bashers Gameclub noemen. Kun je er niet bij aanwezig zijn, luister dan (live) de stream of (achteraf) de podcast.

Datum: donderdag 5 april 2012
Tijdstip: 19.30 uur deuren open, 20.00 uur (stipt) beginnen
Locatie: Dutch Game Garden, Neude 5, Utrecht
Opgeven: stuur ons een e-mail als je erbij wilt zijn (beperkte ruimte!)

12 reacties