Als je een game uit meerdere oogpunten wilt zien door middel van Gameplay (jullie noemen Farenheit) dan denk ik ook aan een game als Resident Evil 4 (eerst vanuit Leon Scott Kennedy, later uit de ogen gezien van Ada Wong.

Op die manier zie je ook duidelijk `t zelfde verhaal terugkomen maar dan uit ander persectief, wat een heel ander verhaal geeft aan je main story.

Miste ik bij de discussie :-)

Idd. hoe invloedrijk is muziek in en tijdens games?
De soundtrack van Silent Hill 2 is erg sterk. Een andere game met een erg mooie soundtrack, wat wel weer heel anders is, is die van Broken Sword 1, welke is gespeeld door een symphonisch orkest.

Eens wat betreft de muziek bij Silent Hill 2, één van de weinige games waarvan ik de soundtrack heb. De vraag naar de rol van muziek en geluid in games is bijna voer voor een nieuwe podcast special :-)

De discussie over verhalen in games is een erg interessante. Iets wat mij altijd al bezig hield vanaf de tijd van de amiga. Ik heb vanuit de geschiedenis van games dan ook een sterke voorkeur voor games met diepgang, in de vorm van een sterk verhaal. Dit zijn voor mij dan voornamelijk adventures.

Neem another world (Commodore Amiga). Jammer dat ik die niet terug hoorde in de discussie. Is natuurlijk ook wel een oudje, maar toch één die ook qua verhaal zich onderscheidde van de andere games uit die tijd. De comibinatie van geen tekst ondersteund door hele sterke graphics (voor die tijd) resulteerde in een verhaal dat zich heel duidelijk deed vertellen en waarbij ik me verbonden voelde met de hoofdpersonage. Ik voelde me echt in een andere wereld staan.

Een andere is een game als Silent Hill 2. Vrij lineair qua gameplay maar in een stevig verhaal verpakt waarbij ik me echt verbonden voelde met James (hoofdpersonage). Ik kreeg echt het idee dat Silent Hill een fysieke plek op aarde was, voelde de pijn en verdriet van een verdwenen/overleden vriendin. Hierbij is sfeer (in beeld maar vooral muziek) erg van belang. Dit werd mijninziens iets te weinig behandeld in de podcast.

Verder erg goede podcast! Ga zo door.

Ik bedoel dus Yorda ipv Ico ;)

Ik heb er wel een klein stukje aan geweid toen ik vorig jaar voor school een analyse maakte van Lady in the Lake (een film noir die volledig in point of view is gefilmd), maar dat stond compleet in vergelijking met die film (en vooral: waarom Half Life je wél op een correcte manier het ‘ik-gevoel’ geeft). Ik had het toen niet over de factor identificatie door projectie en emotie.

Soit, we delen zeker een gelijkaardige visie op Half Life hoor. De game is enorm consequent, narratief revolutionair en slaagt er min of meer in je het gevoel te geven dat jij de held in kwestie bent. Voor mij ontbreekt echter gewoon een belangrijk element dat ICO wel had. ICO is trouwens een verhaal waarmee je in film of boek nooit mee wegkomt, maar in game gewoon perfect is. Zoals je zegt, het verhaal draait rond de gameplay, is er mee verweven en zonder woorden snap je meteen wat je moet doen en waarom. En het waarom is gevormd door een sterke emotionele binding.

Ik denk niet dat Half Life een ICO nodig heeft, ik denk dat Half Life een grotere vorm van vrijheid nodig heeft die jouw daden gewicht geeft. Nu kan je wel een arme wetenschapper redden of doden, maar dat doet je weinig omdat het effect zo miniem is. Ik denk dat zoiets het gebrek aan identificatie (beetje een ontoerijkende term voor wat ik bedoel) kan opvangen.

Leuke discussie wel. Erg interessant. Moet de podcast nog luisteren. Ik gooi hem zo op de iPod denk ik.

Als je die uitgebreide analyse van Half-Life nog eens maakt, breng me daar dan vooral van op de hoogte. Ik zou zoiets graag op Bashers publiceren.

Mijn laatste woord over Indy 4 voor nu: volgens mij zijn we het hier met elkaar eens. Ik heb me meer geërgerd aan dingen als de koelkast en de lianen, dan aan de aard van de derde acte. Die lag niet eens zo heel ver af van eerdere Indy’s.

ook bij mij een raar moment in bioshock. de reden waarom dit in deze game zo raar overkomt is volgens mijn omdat de bestuurde karakter erg leeg is waardoor je, je eigen karakter projecteer op de bestuurde karakter. En jij zou zelf niet zomaar een onbekende stof in je zelf injecteren. wat was voor mijn zelf een van de grote reden dat ik de game nog geen uur later uit zetten en nooit meer heb op gestart. al moet ik eerlijk zijn dit voornamelijk kwam omdat ik niet hou van games waar ik magische krachten heb. ik wist wel dat dit in de game zat voordat ik hem kocht, maar ik had gehoopt dat het pas later kwam, en ik kon kiezen om het te gebruiken of niet.

Voorlopig denk ik dat ik enerzijds de figuur mis waarop ik mezelf kan projecteren (omdat ik die figuur ben), terwijl anderzijds die figuur niet vervangen wordt door keuzemogelijkheden die me werkelijk het gevoel geven dat ík de held ben en dat mijn daden de wereld maken tot wat hij is. (Bioshocks verhaallijn raakt daarover een interessant punt aan) Het is een soort contradictie die gamenarratie met zich meedraagt. Enerzijds ben jij de held en lijkt het beter om géén hoofdpersonage te hebben om extra inleving te genereren, anderzijds ben je zo vastgebonden aan wat de developpers willen dat je doet dat je toch het gevoel krijgt een verhaal verteld te krijgen, ipv het te beleven, en dan mis je het hoofdpersonage érg hard.

Dunno, ik zou Half Life² nog eens moeten doorspelen om te analyseren wat er precies fout loopt voor mij. Ik denk dat het een vruchtbaar experiment in narratieve games was, daar niet van, maar ik denk dat de ultieme vorm nog niet gevonden is. Heavy Rain zal het ook niet zijn (die nijgt heel straf naar film en ik vraag me af of je die nog als game kan bestempelen als je niet dood kan gaan en niet verplicht wordt stukken te herspelen als ‘straf’), maar wel enorm interessant. Naar inFAMOUS ben ik ook benieuwd, omdat het verhaal en de omgeving daar andere richtingen uitgaat naargelang je aanpak, waardoor je daden toch consequenties hebben. Ik denk niet dat het daar perfect zit, maar dat het ook een goede stap is. (Is Fable niet ook zo? Heb die games nooit gespeeld).

Voorlopig blijft dé top qua games en verhaal de games van Team ICO. Ze schotelen je een avontuur voor, met een vlakke held die toch emoties toont en slagen erin om je daden ingame gewicht te geven. Zeker in ICO ben je echt bekommerd op Yorda (cfr. Zelda, wat kan jou dat wicht schelen?) en wordt je meegesleurd in het verhaaltje, dat je ook nog eens heel wat zelf laat invullen.

Over Indy: ik heb het niet over de kwaliteit van de film an sich, of het feit dat ze frigo’s opblazen, maar over de derde acte en de oorsprong van de skulls. Het is een veelgehoorde kritiek dat Spielberg/Lucas daar een paar stappen te ver gaan, terwijl ik het net binnen de reeks enorm consequent vind, in tegenstelling tot de frigo (die ik best grappig vond, geef ik toe) en de lianen

Regeltjes over wat je voelt voor het hoofdpersonage, zoals die gelden voor films (en misschien voor sommige traditioneel-narratieve games) kun je uit het raam gooien, want we hebben het hier niet over films maar over games waarin je zelf het hoofdpersonage bent.

En wat de laatste Indiana Jones betreft: het probleem is natuurlijk dat ze de koelkast genuked hebben. Als je fantasievolle/bovennatuurlijke elementen in een film verwerkt, is het altijd op het randje balanceren van wat geloofwaardig is. De eerdere films waren stevig geworteld in realisme, Crystal Skull ging daar zwaar overheen. Met die koelkast en met het Tarzan-slingeren onder andere.

Persoonlijk vind ik Uncharted nog steeds een van de beste gamesverhalen hebben, zeker van deze generatie. Héél eenvoudig avontuur, maar gevuld met fantastische personages die het geheel echt doen uitstijgen boven wat anders een middelmaat zou geweest zijn. Het is een heel filmische manier van vertellen, en dus niet ‘ingame’, maar dat stoort mij ook niet.

En ik snap echt niet wat iedereen zo geniaal vind aan de Half Life manier van vertellen. Oké, het is revolutionair, maar het wérkt toch niet? :P De enige petieterige notie van emotie die ik tijdens de hele saga tot nu toe meekreeg was toen ik door het vrouwelijke personage werd omhelst aan het begin van Episode 2. En dat betekende vooral dat ik meer om haar gaf dan om het hoofdpersonage, en als je dat voor hebt heeft zowat élk verhaal een groot probleem. Gordon Freeman is zowat het vlakste, en leegste personage ooit dat toch de toplijstjes siert, en Half Life heeft een goede, consistente wereld, met een degelijke plot, maar het geheel is hol en koud.

Ik wilde eigenlijk zeggen dat Bioshock alom word geprezen vanwege de zogenaamde “geweldige manier waarop het verhaal in het spel verteld word” maar dat ik dat dus wel vind mee vallen. Het was een goede game maar ik vind dat als het op FPS gebied aankomt Half-Life nog steeds de kroon spant.

Interessant is het wel bij een RTS of een RPG, maar dan nog vind ik gameplay interessanter. Ik ben nu bijvoorbeeld Zelda oracle of ages aan het spelen en het verhaal is gewoon verschrikkelijk slecht. Toch kan ik deze game bestempelen als 1 van de beste games van dit jaar. Simpelweg omdat de gameplay heerlijk is. De dungeons zijn goed, de puzzels zijn goed en het concept van tijd is altijd heerlijk.

Een goede verhaallijn is dus maar beperkt en in heel veel genres ook absoluut niet nodig. Een leuke extra, absoluut, maar een heel stuk minder belangrijk (voor mij), dan deze podcast lijkt uit te stralen.

Overigens wel een goede podcast (vrij lang, maar toch helemaal afgeluisterd, dankzij de interessante stof), maar verhaallijn boeit mij dus werkelijk niets.

Voorbeelden zols Ico, Metroid en SoTC zijn absoluut treffend, maar zonder het mooie verhaal was de game ook gewoon goed (vooral metroid), omdat de gameplay staat als een huis.

Misschien ben ik wel apart hoor, maar een game zoals MGS speel ik al niet meer omdat er teveel wordt verteld en te weinig gebeurt. Dan kijk ik liever een goede film, welke qua verhaallijn meestal wel wat dieper ligt dan een gemiddelde game.

Het Bioshock verhaal ging ook gedeeltelijk langs me heen, omdat ik opgezogen werd door de sfeer en gewoon verder wilde gaan. Het verhaal voegde wel wat toe, maar het was de sfeer en de strakke gameplay die mij liet spelen, niet het verhaal.

Tetris is dan ook een schitterend voorbeeld van games die totaal geen verhaal nodig hebben. gameplay is the key, verhaallijn is -in mijn ogen- nog steeds een prettige extra. Naar mijn mening dus ook waarom er niet bakken met geld gespendeerd wordt aan een diepe verhaallijn in veel genres.
Het kan nog zo’n tof verhaal zijn, maar als de controls niet lekker zijn, de sfeer helemaal fout, of de camera verschrikkelijk, dan heb je al te maken met een mindere game.

Een verhaal zou het verschil kunnen maken tussen een 9 en een 10, bij wijze van spreken, maar kan een slechte game niet goed maken.

Ow, en ik kan alvast verklappen (afgeleid uit de discussie hierboven) dat mijn voorkeur voor verhaalvertelling in games ligt bij de manier die in Ico, SotC en Metroid gebruikt wordt :-)

Het einde van de game was inderdaad belachelijk. Hetzelfde geldt voor Uncharted en Far Cry, waar de eindes de bal compleet misslaan.

Heavy Rain is trouwens mijn grootste ‘do want’ sinds lang. Ik ben het compleet eens met Menno als het over Heavy Rain gaat. Bekijk dit eens: http://tinyurl.com/qng5oq