Pokémon Ranger: Guardian Signs zit vol met kleine leuke dingen, maar straalt geen pure kwaliteit uit. Je partner Ukelele Pichu is lief, rijden op een Raikou is tof, alle Pokémon verzamelen blijft verslavend, maar achteraf heb ik het gevoel dat ik betere dingen met mijn tijd had kunnen doen. De game doet me denken aan een lege huls waar je niets mee kunt, maar die wel mooi vormgegeven is. Zoals een Big Mac, de burger die iets groots uitstraalt, maar het qua smaak volledig laat afweten. Of een uitgebreide collector’s edition van een slechte game.

De leegte die de speler ervaart krijgt vooral vorm door het verhaal. In Pokémon-games is de ‘storytelling’ per definitie een aspect waaraan weinig aandacht wordt besteed door de ontwikkelaars. Het trucje om die ‘tekortkoming’ te verbergen is het verhaal een minimale rol te laten spelen in het geheel. Guardian Signs probeert tegen die gewoonte in juist de nadruk op het verhaal te leggen, maar vergeet daarbij dat het verre van een epos is. Dit zorgt voor lange dialogen die nergens over gaan, constante herhaling en daaruit ontstaande ergernis.

Hoogmoed komt voor de val

Het verhaal is als volgt samen te vatten: een groep slechte mensen wil Pokémon kidnappen en de held voorkomt dat met behulp van Pokémon en zijn/haar eigen krachten. Hoe je die slechteriken, Pinchers genaamd, een halt toeroept? Door ze keer op keer te verslaan. Eerst komt zo’n Pincher overmoedig op je af lopen, dan versla je hem. En dat de volgende keer weer. Elke keer zijn ze overmoedig, elke keer versla je ze gemakkelijk. En dat maakt het saai. Oké, op een gegeven moment komt tijdreizen voorbij en blijkt dat de Pinchers van hogerhand gestuurd worden, maar daar wordt het verhaal alleen maar idioter door.

Het uitgangspunt van Pokémon Ranger is dat je cirkeltjes tekent om Pokémon om vriendjes te worden. Dat doe je bij de Pinchers om hun beestjes af te nemen en bij wilde Pokémon opdat die zich bij je team voegt. Deze vriendschap is net zo betekenisloos als die op Facebook: je vriendenkringetje staat volledig in het teken van ‘utilistisch nut’. Je bent je Pokémon zo weer kwijt wanneer je ze gebruikt.

Mooi vrij zijn

Het uiterlijk van Guardian Signs is het aspect waar ik blij van word. De regio Oblivia is an sich niet bijzonder, maar zit wel vol mooie plekjes. Zo is het ‘haunted house’ net zo beklemmend als de Xbox 360-game Alan Wake en straalt het dorpje Tilt Village een fijne, gemoedelijk sfeer uit. Daarnaast ogen de Pokémon, die zichtbaar rondlopen door de regio, beter dan ooit tevoren.

Hierdoor vraag ik me af of deze stijlkeuze niet uitermate geschikt zou zijn voor de gewone RPG’s. De sfeer, de rondlopende Pokémon, het feit dat je álle kanten op kunt lopen zijn zaken die ik al jaren mis in een Pokémon-game. En Pokémon Ranger: Guardian Signs doet het gewoon. Het voelt bijna oneerlijk: de goede gameplay moet het doen met een achtergesteld uiterlijk, de inhoudsloze spellen zijn heerlijk om te zien.

Guardian Signs doet me denken aan boothbabes. Van buiten zijn ze prachtig en met hun ‘looks’ maken ze je warm. Wanneer je echter een fatsoenlijk gesprek aan wilt knopen, komen ze niet veel verder dan wat oppervlakkig geneuzel en praten ze, zoals elke vrouw, veel te veel. Of het tekenen van rondjes met je stylus te vergelijken is met hun ‘gameplay’ durf ik niet te zeggen. Dat het verslavend is door het mooie uiterlijk en de handeling zelf wel.

NB Speel deze game alleen op een DS die je nauwelijks meer gebruikt. Het touchscreen zal sterven door alle rondjes die je om Pokémon moet tekenen en dat is stom.