About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
Laatst had ik een msn-chat met een bevriend gamesjournalist. Hij vond ‘ons slag gamers’ maar ondoorgrondelijk. “Je hebt Lost FOKKING Odyssey, je hebt Revenant FOKKING Wings en welke game ga je de komende tijd het meeste spelen?” Het antwoord: Professor Layton and the Curious Village. Tussen al die gelikte producties doet Layton heel erg klein en bescheiden aan. Maar schijn bedriegt.
(On)terecht ophemelen
Professor Layton weet een gevoelige snaar te raken bij mij. Iedere gamesjournalist - en waarschijnlijk ook fanatieke gamers - weet waar ik het over heb. De drang om een zogenaamde kleine game te omarmen en dood te knuffelen. Als een baken van licht in een duistere zee vol Need For Speed’s, Halo’s en GTA’s. Okami was zo een game, Ico was zo een game en ook Professor Layton kan zo een game zijn.
Links: de game lijkt naast de puzzels weinig te bieden. Tussen het puzzelen verzamel je allerlei objecten, waarmee je de kamers van professor Layton en zijn assistent Luke kunt inrichten. Dat lijkt nutteloos, maar beide personages geven commentaar op jouw inrichtingskwaliteiten. Weet je bij beide heren in de smaak te vallen, dan wacht je een ‘leuke verrassing’. Rechts: de game weet prachtige tusenfilmpjes voor te schotelen, voorzien van ingesproken dialoog.
Het gevaar van het koesteren van een game is je eigen projectie. Dat je er meer in ziet of wilt zien dan het eigenlijk is. Zeker als je de game nog niet zelf in handen hebt gehad en je af moet gaan op ‘van horen zeggen’. Het risico is dat je, wanneer je de titel dan uiteindelijk wel in handen hebt, die game hoe dan ook leuk moet vinden.
Me bewust van dit gevaar scoorde ik vorige week dinsdag mijn import-versie van de game, ontdeed thuis gekomen het doosje van zijn verpakking en stopte de cartridge in mijn Nintendo DS. Zou de game tegenvallen of me daadwerkelijk weten te pakken? Ik dompelde me een weekje onder in het Frans aandoende dorpje St. Mystere.
Verhaallijn
Professor Layton and the Curious Village is in essentie een adventuregame. Hoofdpersonage en puzzeloplosser Layton wordt gevraagd naar het dorpje St. Mystere te komen om daar te helpen bij de verdeling van een erfenis. De dode in kwestie stond bekend als een grote puzzelfanaat en om tot zijn erfenis te geraken, dienen allerlei puzzels en raadsels opgelost te worden.
Al snel merk je dat het dorp in kwestie de ene na de andere mysterie herbergt en de dorpelingen zelf ook niets leuker vinden dan jou te bestoken met allerlei breinkrakers. Professor Layton is in praktijk dan ook een puzzelgame met adventure trekjes.
Het verhaal is eigenlijk van het niveau ‘nietszeggend geneuzel’, maar de karakters zijn interessant genoeg om je er niet aan te irriteren en de game kent zelfs de nodige plottwist. Het verhaal wordt ondersteund door een prachtige visuele stijl en de beste voice acting op de Nintendo DS tot nu toe. Op die kleine cartridge blijken zowaar hele dialogen te passen. Hoewel later zal blijken dat die ingesproken stukjes tekst schaars zijn, weet de kwaliteit ervan (heerlijk Engelse accent) een ‘wow-moment’ op te wekken.
Elke puzzel kent een beloning in de vorm van ‘picarats’. Hoe meer picarats een puzzel waard is, des te moeilijker die (in theorie) is. Het geven van een fout antwoord vermindert het aantal picarats dat je voor het oplossen van de puzzel ontvangt. Bij sommige puzzels bestaat er de mogelijkheid om wat te prutsen alvorens je antwoord geeft, zoals bij beide voorbeelden hierboven (‘restart’ optie). Bij andere moet je direct het antwoord geven. Er bestaat altijd de mogelijkheid om een hint te vragen. Elke vraag kent drie hints. Voor een hint moet je echter een ‘hint coin’ inleveren. Die zijn verstopt over het hele dorp. Het gevaar dat je door je hint coins heen raakt is echter een mogelijkheid. Zelf een puzzeltje proberen? Kijk op de officiële site onder ‘game demo’.
Puzzels vormen het hart
Het characterdesign, de vormgeving van St. Mystere, de scherpe dialogen, elk onderdeel draagt bij aan het geheel. Maar het zijn toch vooral de puzzels die de show stelen. Maar liefst 135 wist Level-5 in de game te proppen, waarvan een aantal vrijgespeeld dienen te worden. Daar bovenop biedt men wekelijks nieuwe puzzels aan via de online service.
De puzzels komen vooral neer op een flink portie ‘logisch denken’. De makers weten je echter telkens op een dwaalspoor te zetten. Door overduidelijk makkelijke vragen te voorzien van een hoge beloning ga je het jezelf moeilijk maken. Een fout antwoord is dan het resultaat, omdat het gevoel je bekruipt dat voor zoveel punten het antwoord vast niet zo voor de hand liggend kan zijn. De omgekeerde situatie komt natuurlijk ook voor.
Ikke niet begreip
Ik heb de game bewust geïmporteerd uit Amerika dus mag ik eigenlijk niet klagen over de ‘Amerikaansheid’ van de puzzels. Daarmee bedoel ik dat puzzels soms relateren aan Amerikaanse situaties of praktijken. Denk hierbij aan maten en gewichten, maar ook klokkijken (het a.m. - p.m. verhaaltje) of typisch Amerikaanse uitdrukkingen. Eigen schuld, dikke bult zul je misschien denken. Moet je maar niet importeren. Gelijk heb je.
Maar ik hoop dat voor de Nederlandse release van Professor Layton Nintendo Benelux zo vriendelijk is de game te lokaliseren. Ik vrees echter het ergste aangezien Nederlandse lokalisatie van titels (zeker als ze niet uit Nintendo’s eigen stal komen) allerminst vanzelfsprekend is. In Japan heeft Level-5 met de game een groot publiek weten te bereiken. Om in Nederland datzelfde grote publiek te bereiken, is een lokalisatie onontbeerlijk. We hopen er maar het beste van.
Little charmer
Ja, ik kan oprecht en met volle overtuiging zeggen dat ik genoten heb van Professor Layton and the Curious Village. Ik ben in de afgelopen weken wel degelijk geïndoctrineerd door Amerikaanse Layton-fanatici als Chris Kohler (die zelfs na de release van de game doorgaat met het hypen ervan). Zelfs dan moet een game van goeden huize komen, wil het mij echt weten te pakken. Professor Layton woont vast in een kasteeltje of minstens villa, want het had mij volledig in de ban de afgelopen week.
“A little charmer”, omschreef een Amerikaans journalist de game in een recensie. Een kleine charmeur is Layton zeker.
