About Bashers
Volg @bashers
Volg onze feed
Volg ons via e-mail
Versterk ons team
Tip ons
Rubriek: Achtergrond
Informerende artikelen zonder sterke mening, die niet direct ingaan op recente ontwikkelingen.
Defensie werft met computergames: “Ik heb je, motherfucker!”
Dit artikel is eerder verschenen in weekblad Revu.
Games zijn stoer en de doelgroep van Defensie gamet. Een plus een is twee… We horen vaak genoeg dat het Amerikaanse leger werft met games, maar hoe zit dat eigenlijk in Nederland? Is Uruzgan een spelletje?
Lees de rest van ‘Defensie werft met computergames: “Ik heb je, motherfucker!”’
Innovatie door creatie: het in stand houden van een spelende community
Het is 2 juni 2009. Sony geeft, slechts een paar dagen nadat ik de afgeronde versie van mijn bachelorscriptie heb ingeleverd, een persconferentie op de E3 in Los Angeles. Jack Tretton heeft een belangrijke boodschap: ‘Play, Create, Share’. Deze tagline van Littlebigplanet is nooit bedoeld als een eenmalige slogan. Ze hebben er een genre van gemaakt dat debuteerde als LBP en wordt vervolgd door de kartracer Modnation Racers.
Niet geheel toevallig opende de inleiding van mijn scriptie met precies diezelfde slagzin. ‘Play, Create, Share’ is namelijk méér dan het uitbrengen van een game met een level-editor. Het is toolkits beschikbaar stellen; het is gamers in staat stellen zichzelf en elkaar iets te leren. Boven alles is het een community met verschillende niveaus opbouwen, behouden en aan het werk zetten. Zowel binnen als buiten de game.
Mijn scriptie had als doel het in kaart brengen van de factoren die meespelen bij het inzetten van ‘Play, Create, Share’ als model voor innovatie. Het uitgangspunt was dat Littlebigplanet in zijn eentje niet erg ver zou komen. In dit artikel probeer ik mijn scriptie op toegankelijke wijze samen te vatten.
Lees de rest van ‘Innovatie door creatie: het in stand houden van een spelende community’
Gamers: “Betere gamejournalistiek is een overbodige utopie”
Het virtuele plein stroomt vol met mensen gehuld in zwarte shirtjes. Schreeuwerige logo’s en olijke paddenstoeltjes. Testosteron overheerst het plein, maar hier en daar prijkt er een dame in de menigte. Natuurlijk óók met een zwart T-shirtje, met daarop de tekst ‘Video games ruined my life… Good thing: I have two extra lives!’. Ja, we hebben te maken met gamers. Sterker nog: gamers die schrijven over games. En masse begint de grote groep te brullen en te tieren: ‘Wij willen gamejournalistiek, wij willen gamejournalistiek!’. Ze wapperen verwilderd met borden en spandoeken. Een revolutie is begonnen.
De gamejournalisten pleiten – na een lange borrelperiode en een klein duwtje door een heus debat – voor èchte journalistiek. Journalistiek met een hoofdletter, incluis gouden vakregels als hoor en wederhoor, check-check-dubbelcheck, objectiviteit, nieuwsgierigheid en natuurlijk het wie, wat, waar, wanneer, waarom en hoe. Maar om de protesterende menigte heen staat een nóg grotere cirkel met mensen. Jong en oud, al dan niet brildragend, met en zonder gameshirtjes: de gamers zelf. Zij schudden hun hoofd en halen hun schouders op.
Is het mogelijk om de ongeveer honderdvijftig gamesites (een mooi voorbeeld van anti-journalistiek: Gamehype telt honderddertig websites en dat zullen ze niet allemaal zijn, dus: plus twintig. Aannemelijk? Ja. Wetenschappelijk verantwoord? Nee. Maar waarom nemen we dit getal klakkeloos over als een vetgedrukt feit?) om te dopen tot journalistieke kunstwerkjes? Misschien. Zeg nóóit ‘nooit’. Maar dat is niet de strekking van dit verhaal. Dat verhaal is immers al vanuit verschillende invalshoeken onder de loep genomen. De vraag is of de klant, de gamer, de gigantische schouderophalende en hoofdschuddende menigte, überhaupt journalistiek verantwoorde teksten wil lezen. Mijn magnum opus (oftewel: eindonderzoek) biedt een ambigu antwoord: nee, maar ja.
Lees de rest van ‘Gamers: “Betere gamejournalistiek is een overbodige utopie”’
Hoe werkt Project Natal eigenlijk als je een arm mist?
Onlangs heeft Microsoft op de CES in Las Vegas onthuld wanneer Project Natal, nog steeds een werktitel, uit zal komen: met de feestdagen van dit jaar. De camera van Natal biedt de mogelijkheid om bewegingen van een mens binnen een driedimensionale omgeving te herkennen. Zo kun je echt karate doen, een auto besturen of een schitterende strafschop scoren. Microsoft heeft nu een nieuwe video getoond waarin men iets beter laat zien hoe Natal werkt. Interessant natuurlijk, maar het filmpje roept wel vragen op.
Lees de rest van ‘Hoe werkt Project Natal eigenlijk als je een arm mist?’
Wat is Apple van plan met games in 2010?
Het is nog maar anderhalf jaar geleden dat de eerste games voor de iPhone beschikbaar kwamen in de App Store. Sindsdien zijn er duizenden nieuwe spellen verschenen die grote invloed hebben op de markt voor mobiele games. De afgelopen anderhalf jaar is Apple dan ook in stormachtig tempo uitgegroeid tot één van de grote verdieners aan mobiele spellen. De grote vraag is: wat gaat de toekomst brengen? Wordt 2010 net zo turbulent als de afgelopen periode? Ik denk van wel en zal je vertellen waarom.
Games over journalistiek: Global Conflicts en On The Ground Reporter
Dit artikel verscheen eerder in nrc.next.
Dit is bizar, staat in een mail van een vriend: “Ze hebben nu al een game over je gemaakt.”
Inderdaad bizar, denk ik, als ik het bestelde pakketje met de computergame Global Conflicts: Palestine openmaak. “Je speelt de rol van freelance journalist die zojuist is aangekomen in Jeruzalem, gewapend met een pen, een notitieblok en scherpe tong die je moeten helpen de uitdagingen aan te kunnen die in het verschiet liggen.”
Palestine is een spel uit 2007, zo blijkt, en maakt deel uit van een serie games waarin het werk in conflictgebied centraal staat. De website vermeldt: “Can you make the world a better place?” Wie wil dat niet, een game spelen die gaat over je eigen baan. Tot nu toe dacht ik dat realistische videogames gaan over het leven van voetballers, soldaten of autocoureurs. Nu mag mijn eigen beroepsgroep, journalist in wat zo eufemistisch ‘conflictgebied’ heet, zich tot deze elite rekenen.
Lees de rest van ‘Games over journalistiek: Global Conflicts en On The Ground Reporter’
Spil Games: slimme domeinnamen, véél spelletjes en gameplays meten
Dit is een uitgebreide versie van een artikel dat eerder is verschenen in Bright.
Het Nederlandse Spil Games is de wereldwijde nummer 1 in toegankelijke webspelletjes: casual games. Maandelijks klikken 115 miljoen unieke gebruikers hun vrije tijd weg op een van de 50 portals die het bedrijf exploiteert. Portals vol platte en simpele spelletjes, die soms verdacht veel lijken op andere games. Hoeveel eer valt er te behalen aan de spielerei van Spil?
(Links op de foto: marketingdirecteur Oscar Diele. Rechts: technisch directeur Robbert van Os. Fotografie: Frank Ruiter.)
Lees de rest van ‘Spil Games: slimme domeinnamen, véél spelletjes en gameplays meten’
Moederziel Online in Demon’s Souls
In februari dit jaar bracht Sony’s Japan Studio in samenwerking met From Software de game Demon’s Souls uit voor de PlayStation 3. De game verwierf vrij snel een naam voor zichzelf door een opvallende mix van een actierollenspel met vrije gevechten en een strenge moeilijkheidsgraad. Sony zelf verspreidde het spel niet verder dan Azië en hoewel het via uitgever Atlus een thuis in de VS vond, zal de game waarschijnlijk Europa niet aandoen.
Wat doodzonde is. Na aardig wat uren in een geïmporteerd exemplaar te hebben gestopt is er voor mij zeker een reden om deze game nader te bestuderen: de onlinefuncties. Deze laten zien dat online niet begint en eindigt met een standaard online meerspelerstand.
Hollandia: vaderlandse glorie met een rauw randje
Toen twee weken geleden de Dutch Game Awards 2009 werden uitgereikt, was Hollandia een opvallende prijswinnaar. Aangezien het een relatief onbekend spel is dat toch een aantal intrigerende aspecten heeft, vond ik het interessant om me in het spel te verdiepen en er meer over te weten te komen.
Hollandia wordt ontwikkeld door vijf studenten van de HKU die net zijn afgestudeerd. Het idee voor de game is ontstaan toen twee van de studenten, Marthe Jonkers en Ward Lindhout, tijdens een uitwisseling in Japan studeerden. Zij zagen dat Japanners erg trots zijn op hun land en cultuur, wat volgens hen in Nederland veel minder het geval is. Bij thuiskomst viel hen op dat Nederland ook bijzonder is en dat wilden ze in een game verbeelden.
Tot zover is het verhaal wellicht nog niet zo bijzonder, maar dat werd het voor mij wel toen ik de eerste beelden te zien kreeg. De screens hebben de fascinerende tegenstelling van een lieftallig blond meisje dat figureert in duistere Hollandse landschappen. Ik ben zelf een groot liefhebber van de polder-wolkenluchten die tijdens m’n ritjes door Nederland aan me voorbijtrekken en ik vind het fascinerend om diezelfde luchten in een game terug te zien. Het zijn beelden die doen denken aan klassieke schilderijen, maar dan een stukje rauwer.
Lees de rest van ‘Hollandia: vaderlandse glorie met een rauw randje’
De nieuwe prinsen van Perzië: hoe het staat met games in Iran
Demonstraties, rellen, vechtpartijen, arrestaties en gewonden; de laatste maanden waren behoorlijk rumoerig in Iran, en dat is nog voorzichtig uitgedrukt. De herverkiezing van Mahmoud Ahmadinejad heeft flink wat stof doen opwaaien in zowel Iran zelf als de gehele Westerse wereld. Ondanks heftige protesten die – mede dankzij nieuwe media als Facebook en Twitter – wekenlang aanhielden, is Ahmadinejad opnieuw aangesteld als president van Iran en is er een ongemakkelijke rust teruggekeerd in het omstreden land.
Een ongemakkelijke rust is het zeker, gezien de schijnbaar kalme, maar eveneens onheilspellende sfeer, die herinneringen op dreigt te roepen aan de DDR. Aan de oppervlakte lijkt er geen vuiltje aan de lucht; mensen doen de doodgewone dagelijkse dingen; ze gaan naar hun werk, doen boodschappen, drinken thee en bezoeken familie en vrienden. Uit verschillende reportages blijkt echter dat onder dit ogenschijnlijk gladde oppervlak toch de nodige beroering bestaat. Mobieltjes staan uit als mensen met elkaar praten, buren worden niet langer vertrouwd en bij het minste of geringste dat verdacht is, worden burgers ondervraagd. Er is nog net geen Hohenschönhausen in Teheran, tenminste niet dat we weten.
Als men bovenstaande omstandigheden in het achterhoofd houdt, is het des te opmerkelijker dat enkele weken geleden Iran voor het eerst in de geschiedenis vertegenwoordigd was op een internationale beurs voor games: de Gamescom in Keulen.
Lees de rest van ‘De nieuwe prinsen van Perzië: hoe het staat met games in Iran’
