Laatst woonde ik op Free Gaming in Rotterdam een praatje bij van de succesvolle ondernemers achter de Zweedse ontwikkelstudio Grin. Ze vertelden wat je moet doen en vooral moet laten als je je gamebedrijf wilt laten groeien. Hun eerste woorden waren: “You are not a rock star, so you don’t drive fast cars.”

Nog geen week later zag ik een bericht van zolderstudio Indiepath. Hoewel de site doet vermoeden dat er een groter bedrijf achter zit, geeft een bericht op het Indiegamer-forum de waarheid prijs.

Na drie jaar sappelen op matige verkopen van toch een best aardig spelletje, de puzzelgame Geom, heeft deze eenpitter in totaal 10.000 Engelse ponden verdiend. En dat heeft hij gevierd: met het kopen van een dikke vette pooierbak. Als je het mij vraagt niet de beste investering, maar ach. Hij voelde zich wel voor één dag een rockster.

Gisteren op Ubidays in Parijs had ik samen met een paar anderen een kort interview met de creative director van de nieuwe Prince of Persia, JC Guyot. Dat zal ongetwijfeld snel in zijn geheel online verschijnen, want er werden zowel door Gamez.nl als Insidegamer.nl video-opnames van gemaakt. Hier alvast mijn bevindingen over deze veelbelovende game waar zonder speelbare versie desondanks nog maar weinig over te zeggen valt.

De nieuwe Prince of Persia wisselt het tijdmechanisme (tijd terugspoelen, etc.) in voor de samenwerking met een mooie dame, die het hele spel achter je aanloopt. Dat doet me nogal denken aan Bashers-favoriet Ico. Het nieuwe personage, de mooie Elika, deed mij denken aan Natalie Portman. Een andere journalist zei: Famke Janssen. Guyot: “Dat is grappig. Iedereen vindt dat ze op iemand anders lijkt.”

Daarnaast speelt de game zich af in een nogal duistere wereld, veel duisterder dan bij eerdere Prince of Persia’s. Maar dat heeft een reden: de verschillende gebieden moet je verlossen van het kwaad, waarna ze lichter en kleurrijker worden. Dat deed me dan weer denken aan die andere Bashers-favoriet, Okami.

Lees de rest van ‘Nieuwe Prince of Persia is mix van Bashers-favorieten’

Afgelopen vrijdag stond er een interessant artikel in gratis dagblad De Pers. Het artikel De Slaap Voorbij Met Een Pilletje maalde het afgelopen weekend door mijn hoofd. Uitgangspunt van dat artikel is het anti-slaap medicijn Modafinil. Tot nog toe alleen op recept verkrijgbaar, maar als het aan grote farmaceutische bedrijven ligt, wordt het een nieuwe lifestyle drug. Voor recreatief gebruik.

Medicijnen slikken voor recreatief gebruik, dus niet om een ziekte of kwaal te bestrijden, komt al langer voor. Bekend is het medicijn Ritalin tegen ADHD, dat vaak door ‘gezonde’ mensen geslikt wordt. Ritalin vergroot de concentratie en maakt het dus ideaal om voor een tentamen of rijexamen in te nemen.

Modafinil is een medicijn die voorgeschreven wordt aan patiënten die lijden aan narcolepsie. Het verdrijft vermoeidheid uit het lichaam. Het Amerikaanse en Britse leger hebben Modafinil in voorraad voor hun commando’s, zodat die tijdens missies gedurende langere tijd scherp blijven. Wat als dit medicijn voor recreatief gebruik beschikbaar komt?

De auteur van het artikel denkt vooral dat het een lifestyle product wordt en verzucht of het dan ooit nog rustig zal worden in de binnensteden. Ik denk aan iets heel anders. Voel je hem aankomen?

Iedere gamer heeft wel eens een nachtje doorgehaald met een videogame. De één wat vaker dan de ander. Bij mij zorgde Kessen II (don’t ask) er eens voor dat ik de eerste zonnestralen onder de rand van het gordijn zag prikken. Maar er zullen ongetwijfeld mensen zijn die wekelijks, tweewekelijks of maandelijks een nachtje doorhalen met een game.

Wat nu als je de onvermijdelijke vermoeidheid weg kunt slikken? Zal World of Warcraft ooit nog rust kennen? Kunnen de energiecentrales de vraag naar stroom wel aan? Welke impact heeft dag en nacht gamen op het milieu?

In alle ernst. Ik zou het verontrustend vinden als een middel als Modafinil in de vrije verkoop zou komen. Al was het alleen maar omdat Keith Bakker daar garen bij spint.

Onderzoekster Elly Konijn van de faculteit Communicatiewetenschap van de Vrije Universiteit (VU) is tot de conclusie gekomen dat met name laagopgeleide jongens die games spelen met een gewelddadige hoofdrolspeler na het spelen van dergelijke games zich agressief kunnen gedragen. Ook stelt ze dat leeftijdsindicaties averechts werken.

In een artikel in Trouw (helaas niet online beschikbaar) gaat Konijn iets dieper in op de materie. “In tegenstelling tot vmbo-leerlingen blijken vwo’ers een andere interesse te hebben voor dit soort games. Zij spelen meer vanuit sociale motieven, terwijl vmbo’ers aangetrokken worden door het geweld in de games. Daarom moeten vmbo’ers thuis en op school meer worden begeleid bij het spelen van deze games.”

Games verbieden werkt echter averechts. Een leeftijdsindicatie werkt aantrekkend. Het is spannend om een videogame te spelen, die je eigenlijk niet zou mogen spelen. Uit ander onderzoek zou zelfs blijken dat ouders nauwelijks iets met de icoontjes doen, aldus Konijn.

Toch wil ze het PEGI systeem niet afschaffen. Konijn pleit voor meer toezicht van ouders en winkeliers die gewelddadige games verkopen.

Verder vindt ze dat er in het debat over videogames ook gekeken moet worden naar de positieve effecten van gaming. Videogames zouden het ruimtelijk inzicht en de sociale interactie kunnen vergroten. Ook van laagopgeleiden.

RED VALKYRIE NEEDS FOOD, BADLY! BLUE WIZARD IS ABOUT TO DIE! GREEN ELF NOW HAS REFLECTIVE SHOTS! YELLOW WARRIOR NOW HAS TECHNIFLUM RESOBIFLUM! Oké, die laatste zat er niet in, het was ‘temporary repulsiveness’. Maar een knappe jongen die dat er in hoorde. Gauntlet II, de dungeoncrawler pur sang. Een van de eerste vierspelergames voor de NES en zelfs in deze verwrongen next-gen-tijden nog een heerlijk gezelschapsspel.

Eigenlijk is Gauntlet echt een vreselijke game. Je loopt rond, knalt alles neer (als welk personage je ook speelt, je hebt altijd een projectielwapen tot je beschikking) in je zoektocht naar de uitgang. De uitgang. De eeuwige uitgang. Want Gauntlet II is oneindig. Theoretisch dan. Na level B9 begonnen we met z’n allen te beseffen dat ‘Gauntlet II uitspelen’ misschien niet de beste invulling van een weekend was. (Desondanks gingen we nog even door. PLAYER SHOTS HURT OTHERS stond namelijk aan.)

Lees de rest van ‘Backbash NES: Gauntlet II’

EDF vs. Strogg! Ehr… Ik bedoel natuurlijk de GDF…

Afgelopen donderdag zaten Frans en ik lekker in The Games Syndicate. De Haagse wel te verstaan. En dat allemaal om even lekker te kunnen knallen met Enemy Territory: Quake Wars. Ware het niet dat we eerst even een Quake Menuutje (lees: hamburger en friet) verorberden samen met een verrassend lekker drankje. Na het gehakte vlees weggespoeld te hebben werd het tijd om zelfs eens vlees te gaan vermalen. Oh, wacht… we zitten in een wedstrijd?

Kleine verrassing: we waren wat aan de late kant en de meeste persmensjes hadden zich alweer uit de voeten gemaakt. Maar dat kwam goed uit want er waren mensen nodig voor de daaropvolgende ETQW-wedstrijd. Zonder al te veel kans te krijgen er iets tegen in te brengen, stuurde Martijn van Activision ons door naar een TGS’er om onze namen te noteren. Opvallend genoeg bleek HellFire (Frans’ nickname) een stuk makkelijker uit te spreken dan Cyhwuhx (de mijne)…

Afijn, lang verhaal kort: we verloren. Hard. Met daarbij de kanttekening dat ik zelf toch aardig wat punten scoorde. Da’s natuurlijk wat jammer (eigenlijk niet, want daardoor konden we toch nog op tijd de trein halen), maar we hebben toch flink wat lol gehad met het spel.

Want als je Enemy Territory kort moet samenvatten kom je uit op “de multiplayer van Return to Castle Wolfenstein maar dan sneller”. Het klassemodel is natuurlijk uit en te na uitgekauwd in de Battlefields, maar ergens komt Enemy Territory simpeler over. Soldier, Engineer, Medic, de klassen spreken feitelijk voor zichzelf. De game helpt je echter achter en voor de schermen. Elke map heeft meerdere doelen, wat in RtCW bijvoorbeeld de radiotoren onklaar maken was, is hier maar eenderde van de opdracht.

Lees de rest van ‘Enemy Territory vraagt om infiltratie’