De vorige pogingen om de Castlevania-franchise naar de derde dimensie te toveren bleken niet aan Konami’s verwachtingen te voldoen. De Nintendo 64-iteraties waren ronduit labiel en hoewel de Playstation 2-delen al een aanzienlijke verbetering waren, wisten ze niet het beoogde succes te behalen. Ook de tweedimensionale titels, zoals ze vanaf Symphony of the Night voort zijn gezet op handhelds van Nintendo en Sony, sloegen alsmaar niet aan bij het grote publiek. Voldoende reden voor Konami om, middels een reboot, een frisse wind door de serie te blazen.

Lees de rest van ‘Lords of Shadow – Een Belmont maakt nog geen Castlevania’

De meeste spellen die plaatsvinden in een open wereld zijn best wel saai, zo ook de eerste Assassin’s Creed. De open wereld bestaat sinds 2001, toen Grand Theft Auto III verscheen, en sindsdien is er bar weinig veranderd. Het blijft een soort blokkendoos waar de speler rond mag lopen, springen en rijden tot hij bij een icoontje op de kaart komt. Daar stapt hij dan in een cirkel van licht die een vooraf geprogrammeerde gebeurtenis plaats laat vinden. Hoe mooi de wereld ook is, het blijft een medium waardoor de speler zich van opdracht naar opdracht kan verplaatsen.

Dit gevoel weet No More Heroes voor de Wii perfect te vangen. De stad waar Travis Touchdown zich door moest verplaatsen, Santa Destroy, had totaal niets om het lijf. Guan schreef in zijn opvallende analyse al dat Santa Destroy een weerspiegeling is van de persoonlijkheid van de hoofdpersoon. Ik zie het ook als statement tegen de ‘sandbox-style’ game. Het is niet meer dan een wereldkaart met een paar mini-games, die nut noch meerwaarde hebben. Santa Destroy is met zijn ongeïnspireerde architectuur, matte kleuren en lelijke auto’s alles wat mis is met open werelden.

Maar, zoals je in de titel leest, gaat dit stuk niet over Santa Destroy en de problemen van de open wereld, maar over hoe Assassin’s Creed 2 die problemen aanpakt.

Lees de rest van ‘Hoe de wereld van Assassin’s Creed 2 op je afkomt, ontleed’

Het vreemdste aan Halo ODST is hoe fris het voelt. Al zeven jaar volg ik de Halo-serie en voor het eerst, sinds het debuut, verrast hij me weer. En alles wat ervoor nodig was, was een fris paar ogen. Het perspectief waarmee je naar een wereld kijkt, blijkt even belangrijk als de wereld zelf.

Lees de rest van ‘Het nieuwe perspectief van Halo ODST ontleed’

In februari dit jaar bracht Sony’s Japan Studio in samenwerking met From Software de game Demon’s Souls uit voor de PlayStation 3. De game verwierf vrij snel een naam voor zichzelf door een opvallende mix van een actierollenspel met vrije gevechten en een strenge moeilijkheidsgraad. Sony zelf verspreidde het spel niet verder dan Azië en hoewel het via uitgever Atlus een thuis in de VS vond, zal de game waarschijnlijk Europa niet aandoen.

Wat doodzonde is. Na aardig wat uren in een geïmporteerd exemplaar te hebben gestopt is er voor mij zeker een reden om deze game nader te bestuderen: de onlinefuncties. Deze laten zien dat online niet begint en eindigt met een standaard online meerspelerstand.

Lees de rest van ‘Moederziel Online in Demon’s Souls’