As the Village Turns, van de Nederlandse Digital Dreams, is het soort spel dat ik graag speel. Of eigenlijk, dat moet het nog worden. Ik wil heel graag van dit spel houden, want het gaat over mensen en hoe zij leven. Helaas lijkt het nog niet af omdat je zo weinig invloed kan hebben op de verhaallijnen. Onder het spel is er een knop om geld te doneren zodat er meer eindes komen. Ik vermoed dat As the Village Turns dit nodig heeft, want zoals het nu is, heb ik weinig bijzonders beleefd. Ik wil een interactief verhaal, niet achttien verschillende monologen. Dat neemt niet weg dat ik veel potentie zie in het product. Het ziet er leuk uit, speelt fijn, en is focust op gesprekken tussen mensen. Ik wil hiermee mooie verhalen maken.
Lees de rest van ‘As the Village Might Turn’

Ik kan me nog goed herinneren dat mijn enige bron van gamenieuws bestond uit tijdschriften. Hier naast mijn bureau ligt zelfs nog het nummer van EGM, met Link op de voorkant, dat mij er van overtuigde dat ik ook een console moest kopen. Twee zelfs: een N64 voor Zelda en een Playstation voor Metal Gear. Wat ik me vooral heel goed kan herinneren van toen is dat het *willen* spelen van bepaalde spellen minstens zo leuk was als het daadwerkelijke spelen.

Informatie was toen, eind jaren negentig, best schaars. Dit was namelijk nog voor internet een serieus medium was. Ja, ik had een inbelverbinding via Planet Internet (Betalen per minuut toegang! Bovenop de telefoonkosten!) maar internet was toen vooral Usenet waar een harde kern gebruikers discussieerden over politiek, sf boeken en hoe ze de wereld op konden blazen in (ik verzin dit niet) alt.destroy.the.earth.

Lees de rest van ‘Het verrassingseffect’

De mensen van christelijke ontwikkelaar Lightside Games hebben een nieuwe manier gevonden om de verhalen van hun geloof met mensen te delen. Of is het juist om er geld aan te verdienen? Op Facebook is nu namelijk hun Journey of Jesus: The Calling te spelen, nadat ze eerder al Journey of Moses uitgebracht hadden.

Er is natuurlijk niets mis met het interactief maken van je religieuze verhalen, om zo gelovigen hun religie op een andere manier te kunnen laten beleven, of eventueel nieuwe mensen te bereiken. Journey of Jesus lijkt dit te doen door het verhaal van Jezus te volgen, inclusief muziek van Enya en zo nu en dan ingesproken stemmen.

Lees de rest van ‘Jezus gaat Zynga’

Afgelopen week kwam Minecraft uit op de Xbox 360. Een prima conversie, lees de recensie maar voor de details. Wanneer men het over Minecraft heeft, gaat het vooral over de invloed die je als speler hebt op de wereld. Ieder steentje is te verwijderen en ieder gat weer op te vullen met een blokje naar eigen keuze. Zo creëer je een denkbeeldig huisje of kasteel.

Trots laat men elkaar de fantastische creaties zien waar honderden uren in zijn gestoken. Het is een unieke vorm van gameplay, waar alleen de bouw modus van The Sims zich nog een beetje mee kan vergelijken. Naast de gameplay zit er nog een uniek element in: wanneer je The Sims speelt, zien de huizen er realistisch uit. Een huis in Minecraft is echter niet meer dan een berg blokjes met een ander patroontje.

Lees de rest van ‘3D Pixels’

Een van de belangrijkste taken van een goede gamejournalist is een beetje leuk schrijven je lezers laten weten dat je iets hebt wat zij nog niet hebben.

Twitter is daarvoor de makkelijkste manier. “Max Payne is binnen! Nu lekker ermee aan de slag!! #lovemyjob”, is zo’n voorbeeldtweet.

Deze mededelingen overstijgen de functie van nutteloze update over een minstens zo nutteloos bestaan. Wie goed kijkt ziet dat in de subtekst een hiërarchie afgedwongen wordt - een machtsverhouding herbevestigd. Ik heb iets wat jij niet hebt. Ik ben een leider, jij een volger.

Lees de rest van ‘#lovemyjob’

Er zijn maar heel weinig games die ik dubbel heb. Volgens mij heb ik barweinig overlappingen in mijn collectie. Eenzelfde Harry Potter-spel voor de Wii en Playstation 3, misschien. Maar die heb ik omdat de uitgever mij daarmee opzadelde. Ik vind het namelijk zonde van mijn verzameling om twee dezelfde hoesjes te bezitten. Toch snakte ik naar een voetbalgame toen mijn Playstation 3 overleed en ik inzag dat ik geen nieuwe ging aanschaffen. Dus ik liep naar de speelgoedzaak van Bart om Fifa 12 te kopen voor de Xbox 360.

Een uurtje later kwam ik thuis met de nieuwe Pro Evolution Soccer. Zelfs als ex-PESser zat ik eigenlijk niet te wachten op de nieuwste voetbalgame van Japanse makelij. De serie blijft tijdens deze generatie consoles hopeloos achter. Toch heb ik de game gekocht, omdat ik Fifa al had voor de Playstation. En ik heb werkelijk geen moment spijt gehad van mijn aanschaf.

Lees de rest van ‘PES is leuker dan Fifa’

De geschiedenis van computerspellen kan je misschien samenvatten als de zoektocht naar interessante manieren om dingen te verplaatsen op een scherm. Niet elk spel doet dit, maar zo’n beetje alle toptitels draaien hierom. Aangezien spellen interessant zijn vanwege de keuzes die zij bieden, ligt het voor de hand om te concluderen dat spellen die keuzes bieden over hoe je dingen kunt verplaatsen de leukste spellen zijn. Ik vind dat in praktijk aardig kloppen. Wanneer ik een spel leuk vind, kan ik er vaak erachter komen waarom, door na te gaan hoe het spel keuzes biedt aan mijn manier van beweging. Één zo’n keuze is de renknop. Het is een geweldig concept, maar ik denk dat ik er meer uitgehaald kan worden door designers. Ik introduceer het begrip, de hyper-renknop, wat een manier is om het spel uitdagender te maken door te schakelen naar naar hogere snelheden.

Lees de rest van ‘De hyper-renknop en haar mogelijkheden’

Exact tien jaar geleden reed ik met mijn ouders en zusje naar het zuiden van Europa. Via Duitsland, omdat daar vrienden van de familie wonen. Als puber zat ik daar niet op te wachten. Ik wilde de zon zien en pizza’s eten. Dus speelde ik mokkend op mijn doorzichtige Game Boy Advance, terwijl de Achterhoek overliep in het Noord-Rijnland-Westfalen. ‘Zijn we er bijna?’ Nee, we waren er nog lang niet en of ik wilde ophouden met mekkeren.

In je dromen ja. Dus ik wisselde Super Mario in voor een skateboardgame en liet mij door mijn vader chauffeuren naar een Duits stadje met steekvliegen. Twee dagen zouden we daar blijven! ‘Maar twee dagen’ volgens mijn ouders, maar ik vond er niets ‘maar’ aan. Totdat we daar eindelijk waren en we langs een gamewinkeltje liepen. Hij was nog maar net uit, maar daar stond ‘ie paars en vierkant trots te wezen: de Gamecube.

Lees de rest van ‘Er is er een jarig’

Op feestjes praat men over van alles. Voetbal, politiek, bekende Nederlanders, pornografie, het milieu, een nieuwe auto, die vervelende baas of die lekkere buurvrouw. Afgelopen maanden heb ik een aantal feestjes bijgewoond waarbij alle bovenstaande onderwerpen de revue wel passeerden. Niemand had het echter over games, ook de mannen van mijn leeftijd niet.

In het begin dacht ik dat dat betekende dat niemand games speelde. Het tegenovergestelde bleek waar.

Lees de rest van ‘De competitie uitschakelen’

We hebben al veel over Journey geschreven en gesproken, zoals in de recente Gameclub, en dan verschijnt er nóg een column over. Reden: het valt mij op dat ondanks dat er al zoveel over gezegd is, je toch door enkele opmerkingen weer heel anders naar zo’n spel van anderhalf uur kunt kijken. In deze Gamespot-video wordt de rol van religie in games besproken, en het laatste gedeelte gaat vooral over de rol van islam in games vanuit het oogpunt van een gamejournalist die tevens moslim is.

Lees de rest van ‘Journey naar Mekka’

Wanneer mensen aan mij vragen wat ik dan wél mooi vind aan computerspellen, vertel ik dat er momenten zijn in spellen die magisch zijn. Oftewel, momenten dat de speler iets betekenisvols uitvoert zonder dat het voor de hand ligt. De mooiste momenten in verhalen zijn ook magisch: het hoofdpersonage weet tóch een probleem te overwinnen, en vooral niet op een manier die de toeschouwer verwacht. Dit komt natuurlijk zelden voor in spellen: hoe kan een speler iets uitvoeren wat hij zelf niet verwacht? Dat klinkt nogal paradoxaal, maar er is een handvol spellen die het toch voor elkaar krijgt.

Lees de rest van ‘Magie dirigeren in spellen’

Is het iemand wel eens opgevallen dat helden in games finaal in de maling worden genomen? Dit viel me eigenlijk al op toen ik Nemesis 2 speelde op de MSX, en de situatie is niet verbeterd.

Voor wie niet in de jaren tachtig is opgegroeid: Nemesis 2 was een ‘side scrolling shooter’, waarin je energieblokjes van neergeschoten vijanden verzamelde om betere wapens te activeren. Na een half uur spelen kon ik heel wat vernietigingstuig tegelijkertijd inzetten. Als ik tenminste niet dood ging. Doodgaan betekende het verlies van al je wapens.

Dit was niet het vreemde van het verhaal. Het vreemde was: als ik door de federatie van Goede Werelden op pad word gestuurd om een enorme buitenaardse overmacht te verslaan, waarom krijg ik dan niet meteen de allerbeste wapens mee?

Lees de rest van ‘Ons Gamers wordt onrecht aangedaan’

Je bent onbezonnen jong, huppelt met zuslief onder de Italiaanse zon en zoekt tussen die Romeinse puinresten altijd naar een nieuw spelletje voor de meegereisde Game Boy. Daar zit je dan aan een tafel op het terras, met kapotte voetjes te grienen omdat die rare Italiaan alleen drankjes met prik heeft. Mama staart naar het prachtige plein, papa vertaalt de kaart, peuterzusje kauwt op de kaart omdat mama naar het prachtige plein staart en papa de kaart vertaalt. En ik kijk met open mond naar de winkel aan de overkant: Game Shop.

Ik lijk wel betoverd. Dat zegt mijn moeder als ze klaar is met het analyseren van de ornamenten en een tomatensalade heeft besteld. Mijn vader heeft mijn zusje een pizza Margherita aangeraden en mij een pizza met salami uit Milaan. Zelf twijfelt hij over kip of biefstuk, want de pizza’s komen hem de neus uit. De rare Italiaan serveert de drankjes en onderwijl haalt hij mijn vader over om de biefstuk te nemen. Die is lekkerder en toevallig veel duurder. Ik slurp de prik door een rietje en gedraag me voorbeeldig. ‘Niet slecht’, zeg ik, net als mijn vader als hij iets lekkers eet.

Lees de rest van ‘Jonge gamer op vakantie’

Laatst heb ik aan een serie artikelen gewerkt voor Gamer waarin we keken naar de online houdbaarheid van multiplayergames. Leuk onderzoek met opvallende conclusies, lees het maar een keer door. Ik wil het echter over een spel hebben dat nét buiten deze test viel: Enemy Territory - Quake Wars van Splash Damage uit 2007.

Wat was het probleem? Quake Wars deed het niet meer. De online support is een tijdje terug gedumpt door zowel de makers/uitgever als anti-cheat firma Punkbuster. Hierdoor krijg je het probleem dat je iedere vijf minuten van de servers wordt geschopt door Punkbuster, omdat je hun software niet meer kan updaten naar de laatste versie. Als een uitsmijter die de deur van een kroeg sluit en de sleutel wegflikkert.

Lees de rest van ‘De ultieme online shooter die nooit doorbrak’

Deze week zit ik met familie in een huisje in de meest afgelegen regionen van Zeeland. Een jaarlijkse traditie, en ik ben blij dat ze hier sinds enkele jaren zelfs stromend water hebben uitgevonden. Vanmiddag kwamen er twee neefjes thuis van een middag wild spelen in de meest uitgebreide speeltuinen, maar de auto was nog niet geparkeerd of ze renden naar hun tablet omdat hun ‘tomattos’ en ‘karrots’ klaar waren. Ze spelen Smurfs’ Village, een soort Farmville, maar dan smurf je een boerderij met paddestoelen als gebouwen.

Ik zal geen relaas houden dat kinderen meer moeten spelen in plaats van gamen, want ik vind het geweldig. Niet zozeer dat ze een Farmville-kloon smurfen, maar wel dat ze gamen en dat we daar plots over kunnen praten. Want toen ze nog klein waren was het allemaal leuk en aardig, maar toen zijn ze in jankende, verwende koters veranderd die het moeilijk maken begrip voor ze op te kunnen brengen.

Lees de rest van ‘Smurfen in Zeeland’

Skullgirls is er eindelijk. Het is een vechtspel gemaakt door Mike Z(aimont), een bekende toernooispeler die goed was in zo’n beetje elk vechtspel. Skullgirls is maandenlang getest door de beste spelers, met de bedoeling dat het uiteindelijk op hoog niveau gespeeld wordt. Mike Z zal niet genoegen nemen met minder. Ik ook niet.

Dus als ik een recensie zou schrijven, wil ik een antwoord geven op de vraag: ‘wil ik hier honderden uren in steken?’ Helaas vrees ik dat ik pas zo’n recensie kan schrijven nadat ik, én de hele community, er al honderden uren in hebben gestoken.

Lees de rest van ‘Hoe moet ik ooit een recensie schrijven over Skullgirls? Of welk vechtspel dan ook?’

Ik ben niet bijgelovig. Ik heb bijvoorbeeld geen angst voor zwarte katten, ladders of het cijfer 13. Ook kan ik niet wakker liggen van een gebroken spiegel. Toch is er een verschil tussen ‘niet bijgelovig’ en ‘stom’. Toen mijn vriendin geveld werd door een flinke griep, en ik een week lang geen enkel symptoom vertoonde, besloot ik tegen ieder die ik tegenkwam te roepen: ‘Ik ben immuun! Ik ben immuun!’

Dat was ik dus niet.

Te ziek om achter de computer te zitten, maar niet ziek genoeg om de hele dag te slapen, probeerde ik vervolgens de zinnen te verzetten met de tot dan toe door mij genegeerde 3DS en PS Vita. Ja, genegeerd. Ik heb een iPhone en een iPad. Meer hoef ik niet uit te leggen, toch? Als ik op de trein sta te wachten dan speel ik Raid Leader of Angry Birds Space, geen Mario of Uncharted.

Maar zo half liggend op de bank, begraven onder een berg gebruikte tissues, leken de 3DS en Vita opeens aanlokkelijk. Deze unieke combinatie van koorts en moderne handhelds geeft mij dan nu de gelegenheid tot een aantal korte recensies met een bijzondere invalshoek. Ofwel: wat is de beste game voor een koortsige kop? Ik beoordeel met een tot vijf ‘tissues’.

Lees de rest van ‘De Grote Griep Game Test’

Lieve Majesteit,

Ik wil een bekentenis afleggen: ik heb ontzettend moeten lachen om de beroemde ‘Koninklijke sketch’ van Hans Teeuwen waarin hij, ik parafraseer een beetje afwijkend, keihard in uw bips heeft gewroet. Ik lach dubbel. Ik houd niet eens van Hans Teeuwen, moet u weten, maar ik houd nog veel minder van u. Ik ben nu eenmaal een republikein.

Zo. Ik beken kleur: ik hekel oranje. Nederland is rood, wit, blauw en heeft uw kleur van Nassau niet nodig. Monarchisten zijn het vanzelfsprekend niet met mij eens en sommigen kunnen prima beargumenteren waarom onze monarch, u dus, geld oplevert en niets kost. Maar ja, ik ben van de moderne democratische principes en weerleg die argumenten of leg ze naast me neer. Er is echter één argument waar ik niets tegenin kan brengen: Koninginnedag.

Lees de rest van ‘Brief aan de koningin’

Zoals een aantal van jullie misschien wel door hebben, probeer ik regelmatig om op alternatieve gebieden in de gamesindustrie te wijzen waar mogelijk nog geld te verdienen valt. Het is een lastig werkveld, dus soms moet je een beetje ‘out-of-the-box’ denken. Een van de meest aparte plekken die al jaren goed lijkt te lopen, zijn de ‘online multiplayer browser games’. Dit zijn geen standaard Flash-spelletjes, maar prehistorische mmo’s waarin je een leger opbouwt door middel van een veredelde Excel-sheet.

Lees de rest van ‘Over de tieten van Evony’

Triple Town heeft een simpele ‘match three’-basis, wat al verslavend genoeg is, maar weet vooral door de aankleding op te vallen. In het spelletje (Facebook, iOS, Android) bouw je namelijk een dorpje op door drie dezelfde dingen te combineren zodat er iets groters ontstaat. Drie stukjes gras maken een struik, drie struiken een boom en drie bomen een huisje. Van die drie bepaalt het laatste stuk dat je plaatst waar het grotere object terecht komt, dus je hebt enig tactisch inzicht nodig en je moet vooral vooruit kunnen plannen.

Maar dan komen de beertjes roet in het eten gooien door telkens op plekken te staan die je net zou willen gebruiken. Gelukkig kun je de beertjes insluiten en zullen ze daardoor direct sterven (laat PETA het maar niet horen). Een dode beer laat een grafsteen achter. Heb je drie grafstenen naast elkaar, dan verschijnt er een kerk. Combineer je drie kerken, dan verschijnt er een kathedraal. Combineer je drie kathedralen, dan krijg je uiteindelijk een schatkist. En dat zegt meer dan je zou denken.

Lees de rest van ‘Ontkerkelijking in Triple Town’