About Bashers
Volg @bashers
Volg onze feed
Volg ons via e-mail
Versterk ons team
Tip ons
Rubriek: Column
Onze columnisten laten van zich horen op dinsdag en vrijdag, met opvallende onderwerpen en invalshoeken.
De gamecolumnist: Prikkelbaar
Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?
Het voelt alsof ik langdurig onder hoogspanning sta. Het zijn gevoelens van stress. Ik sta uren te springen, in het midden van de kamer, op het ritme van tikkende verwarmingsbuizen. Jumpstyle! Daarna voel ik me leeg en lusteloos. Ik sleep mijzelf van dag naar dag en ’s avonds verveel ik me. Soms ga ik om elf uur al naar bed en tel ik de bloemetjes op het dekbed, deel ik deze door het aantal haken van het slaapkamergordijn en vermenigvuldig ze daarna met het aantal spijlen van mijn bed. Om elf uur hoor ik helemaal in niet in bed te zijn. Normaal zit ik tot diep in de nacht te gamen. Recent is dit alles veranderd. Ik ben rusteloos, sensitief en barst soms zomaar in tranen uit…
Uitgelezen: Fun, Inc. Why Play is the 21st Century’s Most Serious Business
Eén keer per maand bespreekt onderzoeker David Nieborg een boek over games.
Oef, dit is de eerste echte officiële recensie in mijn nieuwe column Uitgelezen, in het leven geroepen na de goede reacties op mijn jaarlijstje, en ik heb het mezelf niet makkelijk gemaakt.
Doorgaans lees ik met name academische boeken over games en die zijn over het algemeen vrij rechttoe rechtaan. Wetenschappers maken een duidelijk punt over games of gamers en zijn vaak duidelijk te plaatsen binnen een vakgebied (economie, rechten of de geesteswetenschappen). Bij journalistieke verhalen daarentegen kan het alle kanten op gaan. Er zijn voor journalisten veel minder regels en zelfs een inhoudelijk matig journalistiek boek kan de moeite van het lezen waard zijn, als het goed geschreven is.
Lees de rest van ‘Uitgelezen: Fun, Inc. Why Play is the 21st Century’s Most Serious Business’
Unplugged: De simpele steentjes van Keltis
Eén keer per maand verruilt Vincent de beeldschermen voor speelborden, houten vormpjes, dobbelstenen en speelkaarten. Hoe hem dat afgaat lees je hier.
Wat doe je als je bordspel succesvol en een tikje groot is? Dan maak je er een kleine spin-off van. Keltis: Der Weg der Steine is een game van Reiner Knizia die dat patroon volgt. Het bordspel zelf is redelijk complex opgezet en groot uitgevallen. Maar bordspelgoeroe Knizia (die tegenwoordig zelfs iPhone-games maakt) heeft dit spel gecondenseerd tot een simpel telraam.
Lees de rest van ‘Unplugged: De simpele steentjes van Keltis’
Kahlmann: Dude… where’s my joystick?
Rogier Kahlmanns column gaat over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.
Enkele dagen geleden zat ik achter mijn computer een handeling te verrichten. Terwijl ik hiermee bezig was, drong zich een vraag aan mij op. Ondanks het feit dat de handeling niet direct van belang is voor het verdere verhaal, deed hij me toch denken aan een tafereel uit mijn jeugd. Ik kreeg last van een vreemdsoortig déjà vu dat zich uiteindelijk vormde tot een heldere, zonneklare vraag die mijn column zou inluiden: ’Waar is de joystick toch gebleven?’
Developer: anderhalf jaar gamedesigner bij W!Games
Nikki Kuppens is gamedesigner bij W!Games. In zijn column schrijft hij maandelijks over de belevenissen van een gamedeveloper.
Nog geen anderhalf jaar werk ik voor W!Games. Fulltime dan, want tijdens mijn afstudeerjaar kon ik daar al een dag per week de assistant producer uithangen. En nu staat Greed Corp, de eerste titel waaraan ik bij dit bedrijf als gamedesigner heb gewerkt, op het punt uitgegeven te worden. De tijd is snel gegaan, maar er is ook veel gebeurd.
Lees de rest van ‘Developer: anderhalf jaar gamedesigner bij W!Games’
De gamecolumnist: Multitasken
Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?
Vrouwen hebben meer slaap nodig dan mannen. Dit is niet iets wat ik zomaar verzin, dit heb ik van professor Jim Horne, directeur van een Engels onderzoekcentrum naar slaapgedrag. Hij zegt: “Omdat vrouwen multitasken, ze doen veel tegelijkertijd, vragen ze meer van hun hersenen dan mannen. Daarom hebben ze meer slaap nodig.”
Deze woorden van de ‘slaapprofessor’ houden mij bezig. Dit komt ook door de hack and slash-game Dante’s Inferno. In deze game moet ik eindbazen verslaan door middel van een Quick Time Event. Je bestuurt het gamepersonage tijdens een cutscene, waarbij je binnen een bepaalde tijd op een knop moet drukken die op het scherm verschijnt. In het geval Dante’s Inferno, boven het hoofd van de eindbaas.
Het Quick Time Event is een uitvinding van Don Bluth, die dit gameplay-element voor het eerst toepaste in Dragon’s Lair, een laserdiskvideogame uit 1993. Oh, wat haat ik het. Ergens ter hoogte van mijn linkerwenkbrauw zit, in een hersenplooi, de regelkamer die hersencellen remt als ze even niet aan de beurt zijn. We hebben het hier over multitasking, over praten en breien tegelijk. Het is iets wat ik niet kan. Don Bluth had daar gewoon lak aan, de omhooggevallen prutser!
De gamecolumnist: bekentenis van een anonieme Snuggie-gamer
Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?
In de dagen rond de jaarwisseling wordt het gamenieuws gedomineerd door lijstjes met jaaroverzichten. Welke games we kochten, welke we speelden en welke we het beste vonden. Maar ook waar we waren, wat we deden en wat ons inspireerde. Alles wat het afgelopen jaar ons bracht kwam aan bod. Wat mij opviel was dat de belangrijkste productintroductie van 2009 door alle gamejournalisten over het hoofd is gezien. Ik heb het over de Snuggie. Een comfortabele deken, gemaakt van een ultrazachte, dikke en luxueuze fleece met oversized mouwen, zodat armen en handen gebruikt kunnen worden.
Dat de Snuggie, ondanks de tsunami van Tell Sell-reclames, volledig aan de schrijvende gamepers voorbij is gegaan, begrijp ik als geen ander. Ook ik kende een tijd waarin ik onwetend was. Voor mij was de Snuggie niks meer dan een romantisch kerstcadeau dat ik voor mijn vrouw wilde kopen. Zij komt uit Centraal-Amerika, en als tropische bloem heeft ze het altijd koud. Op een dag kwam zij hevig teleurgesteld thuis. Bij de retailketen Blokker waren binnen één dag alle Snuggies in heel Nederland uitverkocht. Ze was te laat!
Voor mij als gamer is het vinden van een schaars item gelukkig een koud kunstje… En dus lag er voor mijn vrouw onder de kerstboom een ingepakte Snuggie met een grote roze strik. Ze was verrukt en draagt hem nu elke dag. Ik keek er naar, maar ik zag het niet. Ik was blind.
Lees de rest van ‘De gamecolumnist: bekentenis van een anonieme Snuggie-gamer’
Unplugged: Ten onder met de Red November
Eén keer per maand verruilt Vincent de beeldschermen voor speelborden, houten vormpjes, dobbelstenen en speelkaarten. Hoe hem dat afgaat lees je hier.
De NS. Mensen die mij volgen op Twitter kennen ondertussen alle ins en outs van mijn ‘liefdesverhouding’ met dit bedrijf. En wie met de trein reist leert dan ook goed- of kwaadschiks heel snel iets mee te nemen als tijdverdrijf. Een netbook, een oud analoog boek, een PSP, pen en papier, een extra batterij voor je mobiel. Na een half uur wachten wil je alles wel gebruiken om maar te zorgen dat de verlossing van een trein dichterbij komt. Ken je dat gevoel? Mooi, want dat is precies wat je nodig hebt in Red November.
Unplugged: Het schateiland Tobago
Eén keer per maand verruilt Vincent de beeldschermen voor speelborden, houten vormpjes, dobbelstenen en speelkaarten. Hoe hem dat afgaat lees je hier.
Als je ooit Wie is het? hebt gespeeld, dan kan je Tobago spelen. Zo simpel is het. Dit schateiland herbergt namelijk een grote hoeveelheid goud, maar op welke locaties dit goud ligt kan je alleen ontdekken met logisch redeneren. Weliswaar de andere kant op. Want in plaats van vragen, stel je antwoorden in Tobago.
Gamecolumn #9: Sinterklaas
Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?
Spoilergevaar! Sinterklaas bestaat niet. De vriend van elke gamer, die jaarlijks kwistig videogames en Wii’s door je schoorsteen strooit, is niet echt. Het is al die tijd je dronken opa geweest met een scheve nepbaard en stinkende adem. Daarnaast zijn die Pieten helemaal niet zwart en is die zeldzame schimmel tussen zijn benen gewoon een gehuurd wit paard.
Het is dus één grote leugen en dit jaar heeft mijn nichtje de waarheid ontdekt. We hebben haar eerst moeten reanimeren, daarna was ze ontroostbaar. We hoeven haar nu alleen nog maar te vertellen dat de Kerstman niet bestaat…
Toch is het heel menselijk om in sprookjesverhalen of mythes te geloven. Het doet mij denken aan cheatcodes uit midden jaren negentig. Hoe graag je ook wilde geloven dat ze mogelijk waren, vaak wist je al dat het niet waar kon zijn.
