De makers van het al 47(!) uur in ontwikkeling zijnde Fishy Fishy Choo Choo stellen de release enkele minuten uit. Bert-Willem (van Flambier) geeft als reden dat ze de spelers de ‘best mogelijke ervaring willen bieden’ en daarvoor nog, op zijn hoogst, vier minuten langer aan het spel willen doorwerken. Daarmee verdient de game de twijfelachtige eer het langst in ontwikkeling te zijn van alle releases sinds 2012.

Fishy Fishy Choo Choo is een avantgardistisch nu-retro pixelart spel waarin je vissen over een drukke spoorwegovergang moet laten springen. 47 uur geleden werd de game aangekondigd op de Global Game Jam 2020 en het wordt - door sommigen - gezien als het spirituele vervolg op Sake Sake Hupsake, waarin je Griekse drankjes door een hoepel moest schieten. Onze hoofdredacteur schreef destijds (eergisteren) in zijn recensie dat Sake Sake Hupsake een ‘subtiele meditatie is op cultuurverschillen’. En: een ‘intelligente, soms haast politieke, satire die dankzij elegant design en gefocuste gameplay zowel voer voor reflexen als de geest is’.

Lees de rest van ‘Fishy Fishy Choo Choo 4 minuten uitgesteld!’

Games hebben niets met olie. Dat is raar voor een amusementsvorm waarin vaak een held figureert die het opneemt tegen anonieme, almachtige tegenstanders.

Olie- en gasmaatschappijen (Big Oil) zijn de grootste bedrijven in de wereld. Zeker na de ineenstorting van de bankensector. Shell bijvoorbeeld maakt in een kwartaal meer winst dan de helft van de AEX in een jaar aan omzet. Zonder olie en fossiele brandstoffen stort de hele moderne wereldeconomie in elkaar. Het zit in alles, ook in die glanzende iPad of mobiele telefoon waarop je dit misschien leest.

Er zit kortom een onvoorstelbare hoeveelheid geld en macht bij een aantal niet democratisch gecontroleerde reuzen. Macht die zeker ook ten kwade wordt aangewend. Als ik me een klein uitstapje mag permitteren, er vallen iedere dag reële doden bij - en door - de winning van olie en andere fossiele brandstof, in tegenstelling tot bijv. de hypothetische doden van nucleaire energie.

Lees de rest van ‘Vuile handen’

Deze week gaat mijn zoektocht verder naar een spel met een mooi verhaal dat niet eindigt als tragedie. Gaandeweg viel het mij op dat sommige spellen hun geloofwaardigheid wisten te behouden door gebruik te maken van een onbetrouwbare verteller.

Ik gebruik drie van zulke spellen als voorbeeld, namelijk Dreamweb, Pathos en The Path. Zij eindigen alle drie als tragedie, maar er is wat te leren van hoe zij de vrijheid van de speler beperken zonder dat het verhaal tegenstrijdig wordt. Misschien kan dat ons helpen een manier vinden om het Stanley Complex te vermijden.

Lees de rest van ‘Onbetrouwbare vertellers – Omschrijf Tragedie: Verhalen in Spellen, deel 6’

Het valt mij op dat veel gamers de mening zijn toegedaan dat Half-Life 2 een goed verhaal heeft. Ik vraag me nog steeds af wat zij daarmee bedoelen. Ja, het is een goede ervaring met spannende gebeurtenissen, maar dat is toch echt wat anders.

Er is een onderscheid tussen een reeks aaneengesloten incidenten en een verhaal. Veel mensen weten dit niet. Dit blijkt ook uit het grote aantal mensen dat jaarlijks zijn manuscript terugkrijgt van uitgeverijen. En vooral uit de niet aflatende lof die sommige spellen (zoals Half-Life 2) krijgen voor hun ‘verhaal’.

Lees de rest van ‘En nou ophouden met roepen dat Half Life 2 zo’n goed verhaal heeft’

“Sorry, kwam je als een groep? Dat kan niet.” De chaos is anders dan gebruikelijk, maar chaos is er. Gelegen vlakbij de pittoreske Bijlmerbajes is het gebouw Kroonjuweel van de Hogeschool van Amsterdam een echt ‘kantoor’. Daarbinnen krioelt het van de studenten en daarmee de bijbehorende wervelingen. Dat het de eerste keer is dat er hier een Global Game Jam wordt georganiseerd is merkbaar. De lijsten kloppen niet en groepen zijn in ruimtes gepropt waar ze wel-slash-niet horen.

Ah… thuis.

Lees de rest van ‘JamJam’

Ik hoor ze overal en vaker dan het ‘gewone werk’: gamedeuntjes. Waarschijnlijk omdat ze zo ongelofelijk sappig zijn voor het gehoor. Gezapige liederen bestaan bijna niet in de spellen. Zeker niet in die van vroeger, toen gitaren nog bliepjes waren en de compositie bestond uit een korte loop. Tetris bezit natuurlijk het schoolvoorbeeld van een goede gamedeun – door een Rus geschreven in 1861 opdat het ooit als dansnummer mocht promoveren naar het volkslied van het virtuele vermaak.

Pakkend spul. Het laat je ook bijna niet meer los. Ik floot de Korobeiniki wekenlang. Knettergek werd ik ervan – om over mijn vriendin nog maar te zwijgen. Ik kreeg de deun alleen maar verdreven met de eerste van Donkey Kong Country. Dat fluitlied is geschreven voor de getuite lippen. Als ik over de heide loop, het purper groen, kauwende bizons, wil het gebeuren dat de stilte gestoord wordt door het themanummer van Nintendo’s gorilla.

Lees de rest van ‘Voel de bliep’

‘Scuzy voor het schuttingtaal, dit moet er even uit. EA bracht afgelopen week een featurette uit voor Mass Effect 3, waarin ze pronken met de Xbox Kinect-stemherkenning. Ik heb normaal geen probleem met dit soort gimmicks en lamme marketingvideo’s, maar deze clip raakte in één minuut wel zoveel foute snaren… d’r moet even iets van gezegd worden.

Overigens ben ik niet de enige die zich er aan kapot ergerde. Tycho Brahe van Penny Arcade kreeg ook neigingen tot fysiek geweld en moest het tevens van zich af schrijven, zoals je hier kan lezen. Kinect, Mass Effect 3 en EA vormen een wonderbaarlijk slechte combinatie. Bekijk de oorspronkelijke commercial op Gametrailers en erger na de jump met ons mee.

Lees de rest van ‘De grootste bullshit-commercial van het jaar’

Ik heb sinds kort een iPad. Ik wilde er eigenlijk niet eens een. Vorige week ben ik tijdens het hardlopen door mijn enkel gegaan. Dat voorval kluisterde me niet alleen aan de bank; het wekte ook ouderwets verwengedrag op in mijn ouders. “Hier, je mag hem houden”, zeiden ze. Mijn ogen werden er vochtig van. Aan de andere kant: zelf hadden ze daarmee meteen een excuus om een iPad 2 te kopen, zo zijn ze dan ook wel weer.

Lees de rest van ‘De Apple-ervaring’

In de laatste Power Unlimited stond er weer eens iets seksistisch. Dat geven zij zelf toe, het stuk bevat de tekst: “Waarschuwing: onderstaande tekst is zwaar seksistisch en kan tot heftige feministische reacties leiden.” Ik vond dit vreemd om te lezen, want een paar pagina’s eerder stond een stuk waarin zij het jammer vinden dat er in 2011 geen vrouwelijk redactielid is bijgekomen.

Door een stuk te schrijven over hoe ‘onze games’ anders zouden zijn als die door vrouwen gemaakt werden, en daar waanzinnige grappen over te maken, lijkt het mij voor de hand liggen dat vrouwen zich niet aangesproken voelen om voor de Power Unlimited te schrijven (of te lezen). Als feminist voelde ik mij aangesproken om inderdaad een reactie hierop te schrijven.

Lees de rest van ‘Even wat seksistische grapjes toelichten’

Nu we het toch over de App Store hebben: wat is dat toch dat Nederlanders consequent Engelse recensies plaatsen bij applicaties? Weten deze gebruikers niet dat ze in een lokale, afgeschermde Nederlandstalige omgeving zitten? Laat ik optimistisch zijn en aannemen dat deze talloze Nederlandse gebruikers inderdaad onwetend zijn. Let dan even goed op: dit is de Nederlandse store die door Nederlandse gebruikers wordt bezocht. Geen Britten, Amerikanen of Canadezen. Zelfs geen Duitsers, Spanjaarden of Grieken. Nederlanders. Dus laat je recensies alsjeblieft in het Nederlands achter.

Want het Engels is doorgaans ook tenenkrommend. Nu is het niet zo dat het Nederlands van deze zelfde mensen waarschijnlijk veel beter is; dit is de generatie die het over ‘me iPad’ heeft als hij ‘MIJN iPad’ bedoelt. En mensen die ‘me’ in plaats van ‘mijn’ gebruiken, moeten gestopt worden. Net zoals mensen die denken dat Engels op de een of andere manier een superieure taal is.

Lees de rest van ‘De English ziekte’

M’n iPad is dood. Nee, geen ‘Red Ring of Death’ of een ander equivalent, maar het ding is ineens zo levenloos als ik weet niet wat. En dat allemaal door een telefoontje van de bank vorige week.

Het euvel? Een rare transactie op mijn creditcard die daar niet thuishoorde - “Uw laatste transactie daarvoor was via de iTunes Store, maar da’s zo te zien erg normaal.” Gezien de festiviteiten rond Sony’s Playstation Network vorig jaar, werd er aan beide kanten van de lijn al snel besloten de oude kaart dan maar op non-actief te stellen.

Wat ik niet doorhad was dat daarmee mijn hele Apple-moes collectie ook op non-actief ging. Updates, gratis games, zelfs het downloaden van al gekochte games. Allemaal onmogelijk. In plaats daarvan word ik steevast begroet met de melding “er is een probleem met uw aankoop”.

Lees de rest van ‘CC’

Tweeduizendvijftig kilometer van hier ligt mijn oma. In het ziekenhuis. Haar hart heeft er niet zoveel zin meer in. Misschien omdat ze drie keer zwaarder is dan de gemiddelde senior. Ik vind het wel wat hebben, zo’n forse grootmoeder. Ze is drie maal toffer, leuker en gekker dan alle andere oma’s… bij elkaar.

Mijn oma houdt van videospelletjes. Wanneer ze bij ons kwam logeren, versleepte ik mijn NES naar haar logeerkamer en blies ik Dr. Mario op het scherm. De scherpe punten van de controller prikten in dezelfde dikke knuisten die mijn slapen masseerden na een vermoeiende schooldag. Ze wees me haar lade met snoepjes aan. Groene mint. Ik hield er niet van, maar mijn oma vond het leuk als ik at. Dus ik at, terwijl zij vallende pillen op kleur sorteerde.

Lees de rest van ‘Oma’

Ik heb een nieuwe laptop. Tenminste, dat hoop ik. De webshop beloofde dat er nog zo’n twaalf stuks zouden liggen. Het is echter niet de eerste keer dat een onlinewinkel mij dit belooft, dus helemaal zeker ben ik niet. Producten kopen op internet doet me soms denken aan een ‘handje-klap deal’ om een koe; je staat uren een goeie vette koe te zoeken en af te dingen naar de juiste prijs.

Dan ben je het eindelijk over iets eens, steekt de boer op het laatste moment zijn handen in de lucht en zegt ”oh wacht, ik heb die koe helemaal niet!” Dan blijkt de koe plots een kartonnen mock-up te zijn, waar de boer snel een bordje aan hangt met ”deze koe is niet te koop” en doet alsof z’n neus bloed.

Lees de rest van ‘A laptop, a laptop! My kingdom for a laptop!’

Mijn buurman ken ik niet, maar ik hoor hem wel. Hij schreeuwt soms. Toen ik net het huis in trok, dacht ik dat hij klaarkwam; heel erg vaak. Zo vaak zelfs, dat ik dacht: “Goh, hij komt wel erg vaak klaar.”

Op een goede zondag besloot ik zijn orgasmes te tellen. Drieëntwintig keer leek hij klaar te komen (ik zou hem gemist kunnen hebben op momenten dat ik naar de wc moest). Hij werd een soort supermens in mijn hoofd; een nieuw soort held. Totdat ik nuances ging horen. Soms leek hij wel kwaad, en andere keren was hij net iets te euforisch. Toen hij op een regenachtige middag plotseling “Headshot, motherfucker!!” riep, drong de waarheid opeens tot me door: hij speelde Call of Duty.

Lees de rest van ‘Faken’

Een genre games dat erg belangrijk is geweest voor de ontwikkeling van videogame art, concept art (ontwerpschetsen voor games) en zoiets als een “offscreen” videogame esthetiek is dat van de vechtspellen.

Deze games beleefden hun hoogtijdagen in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, en hadden de grootste bewegende sprites van alle type games uit die tijd. Die konden - of moesten - in veel detail worden uitgewerkt wat gedetailleerde concept art noodzakelijk maakte.  Ook waren er al vroeg allerlei strategiegidsen en boekjes die geïllustreerd konden of moesten worden.  De twee grootmachten, Capcom en SNK, zaten in een wapenwedloop met elkaar, en concurreerden om de aandacht van jonge mannen, aangetrokken door stoere kerels, sexy dames en geweld. Dat kwam de kwaliteit - ook van de visuals - ten goede. Inmiddels is er denk ik geen artist meer werkzaam in de entertainmentindustrie die niet een boek met vechtspellenkunst in zijn collectie heeft.

Lees de rest van ‘De kunst van het vechten’

Mijn epische zoektocht gaat verder! Over episch gesproken, deze keer vraag ik mij af hoe het monomythe-motief zich leent voor computerspellenverhalen. In praktijk blijkt dat het goed werkt; het komt immers voor in het “beste spel ooit”. De monomythe staat symbool voor het volwassen worden van een jongen, wat makkelijk uit te drukken is met beelden en gameplay-regels. Bovendien werkt beweging goed als metafoor. Kunnen zulke heldenverhalen ontsnappen aan de tragische eigenschappen van interactiviteit? Of zijn al die computerspelhelden net zo zielig als Stanley?

Lees de rest van ‘Omschrijf Tragedie: Verhalen in Spellen, deel 5d: Monomythe spelen’

Een tijdje had ik me afzijdig gehouden van de App Store. Niks ernstigs, hoor. Gewoon zelfbescherming. Ik heb namelijk sinds ik iOS-apparaten bezit zo belachelijk veel software gekocht (naast al het gratis spul) dat ik besloot om er even vanaf te blijven. Een iTunes-kaart van 15 euro, voor mijn verjaardag, veranderde de zaak. Even lekker brassen, dacht ik! Al die pareltjes opvissen voor mijn iPhone en iPad! Nu, een paar dagen later heb ik het tegoed nog niet aangesproken. De reden: top-[erge vloek]-aankopen.

Ik kan het niet meer zien. Topaankopen… TOPaankopen?!! Energie. Smurfberries. Diamanten. Coins. Ieder spel, niet alleen de ‘gratis’ maar ook de betaalde versie, steekt vrijwel onmiddellijk de glibberige klauwen uit. Meer geld. Méér…. gèèèèèllllddd…

Lees de rest van ‘App-ocalyps’

“Oh, maar Risk vind ik wel leuk!” Ze glundert helemaal. De rest van de gebruikelijke boardgamegroep hoort haar niet en zit vrolijk te eten, te drinken en met de rest van het gezelschap te praten. Voor me ligt de kaart van Westeros, in deze uitvoering letterlijk het speelbord van Game of Thrones. De eerste uitvoering van dit spel was jaren nergens meer te krijgen. Maar na het succes van de HBO-serie ruikt men geld en kwam er een nieuwe tweede editie uit. Ik was er redelijk blij mee.

“Inderdaad een beetje zoals Risk, maar in plaats van dobbelstenen heb je een set acties en moet je al je manschappen tegelijk bewegen. Dat doet iedereen door blind zijn fiches met bevelen neer te leggen. Daarna draait iedereen ze tegelijk om en kijken we hoe de oorlog gevoerd wordt.” Er wordt geknikt.

Lees de rest van ‘Voor de fans’

Geachte heer/mevrouw van EA,

Wij zijn reeds een behoorlijke poos vrienden. Kent u Dennis Bergkamp nog, die blonde balkoning van het FIFA 99-hoesje? Sinds Dennis heb ik alle FIFA’s gekocht en gespeeld. Van de Jaap Stam en Edgar Davids-jaren tot de Ronaldinho-Rooney-hogecontrastedities. Tegenwoordig prijken Rooney en Kaka op de voorkant van FIFA 12. En ja: ook die game heb ik in bezit.

Sterker nog: ik speel het spelletje vrijwel dagelijks. Dat ging een tijdje goed. Ik mopperde wel, voornamelijk omdat ik het defensieve gedeelte ietwat lastig onder de knie kreeg, maar ik genoot. Later noemde ik de nieuwe manier van verdedigen zelfs “een zalige aanpassing”. Twee weken geleden gooide ik al vloekend mijn controller finaal kapot tijdens een bloedstollend (of beter gezegd: bloedkokend) potje. Een waar gebeurd cliché. Mijn L2-knop schoot richting hemel. ***verdomme! Moet u nagaan: ik vloekte nooit. Nu kom ik door FIFA 12 niet in de hemel.

Lees de rest van ‘Open brief aan EA’

Ter attentie van Dieuwke Wynia.

Beste Dieuwke,

hopelijk vindt u het niet erg dat ik u zo direct, openbaar aanspreek. Maar gezien u met uw volledige naam wordt genoemd in de koppen van de Volkskrant en het Parool, mag ik u ondertussen wel als een publiek persoon zien. Enkele weken terug werd bekend dat u programma’s gaat ontwikkelen vanuit De Wereld Draait Door. En dat u daarvoor een toppositie bij BNN laat zitten.

Dat laatste is verder niet relevant, maar die spin-offs van DWDD interesseren me zeer. Ik vertegenwoordig namelijk een doelgroep die relatief ondervertegenwoordigd is op de Nederlandse tv en u kunt daar iets aan doen.

Lees de rest van ‘Open brief aan De Wereld Draait Door’