Afgelopen week ontstond er een interessante discussie over een Uncharted 3-recensie. Eurogamers Simon Parkin gaf het spel een 8/10 en kreeg vervolgens enkele honderden reacties op het artikel. Opvallend genoeg werd deze storm opgevat als een aanval op de kritische gamejournalistiek door een bende hersenloze fanboys.

Lezers waren het niet eens met de becijfering van het spel en gaven kritiek op de recensie. Andere magazines waren veel positiever en gaven Uncharted een 9 of een 10. Volgens het trio Kotaku, Giant Bomb en gamedesigner David Jaffe moest deze grote reactie op een kritische recensie dus wel een psychologisch verschijnsel zijn! Lezers die een spel verdedigen en zeuren over een journalist? Zo werkt het toch niet?

Lees de rest van ‘Journalistiek versus het Uncharted 3-publiek’

De discussie wordt vermoeiend, maar juist dat geeft aan hoe belangrijk het is dat hij gevoerd wordt. Ik heb het natuurlijk over de erkenning die kunstenaars, schrijvers en filmmakers zoeken in de ogen van de game. Alle argumenten zijn al voorbijgekomen. “Kunstwerken moeten ook niet hun best doen om op games te lijken, ze zijn prima voor wat ze moeten doen.” Anderen vinden dat de low-culture van de kunst zich moet mengen met de high-culture van de games. Toegegeven, soms levert het gamezinnige kunstwerken op. Het zullen alleen nooit games worden, hoezeer men het ook probeert. Daarvoor is niet alleen kunst te beperkt, het is ook gewoon niet goed genoeg. Het geldt voor alle drie de ambachten waarmee ‘de kunst’ zich probeert staande te houden.

Lees de rest van ‘Bloggen in 2050: Kunst’

Ik ben iemand die meestal alles uitgeeft, of herinvesteert, wat ‘ie heeft. Privé sta ik vaak rood. Sparen komt in mijn vocabulaire eigenlijk niet voor.

Behalve in games, dan ben ik een superspaarder. Als ik bij het eind van een game ben aangekomen, en de titels rollen over het scherm, zit mijn virtuele portemonnee nog vol credits, Gil, munten of wat dan ook. Ook speciale wapens, potions en nucleaire raketten heb ik ijverig opgepot, en ik heb genoeg rat meat om tot aan mijn pensioen items mee te kunnen craften.

Lees de rest van ‘Bankiers moeten meer gamen’

Ik ging weer eens op bezoek bij een oude vriendin.

>Hello, Galatea
“Hello,” you say — and stop.  What would you say next?  ’I’m a famous critic, be on your best behavior’?  There’s no etiquette established; and then it strikes you as strange that you should bother to be concerned. Fortunately, the little awkwardness is lost on her.  ”Good of you not to walk away again,” she replies.

>I came back to apologize
I only understood you as far as wanting to inventory.

>It’s been a long time
That’s not a verb I recognize.

Lees de rest van ‘Omschrijf tragedie: verhalen in spellen, deel 2a: Een oude vriendin’

Te zijn of niet te zijn, dat is de vraag. Want voor niets gaat de zon op, een dag niet gelachen is een dag niet geleefd en moe maar voldaan gingen we naar huis. Al met al een best originele manier om een tekst mee te beginnen. Not.

Nee, als schrijver kan ik me clichés niet veroorloven, ook al zijn clichés clichés omdat ze vaak waar zijn. Oké kappen nou. Dit is niet leuk meer. Die tsunami van gezegden en verwrongen beeldspraak slaat als een tang op een…

IK KAN NIET MEER STOPPEN! HELP!

Lees de rest van ‘Originaliteit is overschat’

Als ik naar het huidige gamelandschap kijk van smartphones en tablets dan voel ik me altijd een beetje zonderling. Angry Birds doet me weinig, van Tiny Wings kan ik de lol niet inzien en zelfs Minecraft weet de aandacht niet vast te houden (al is die laatste een mooi huzarenstukje op een smartphone).

Het is niet dat ik niks uitprobeer of überhaupt speel. Ik heb juist genoeg gespeeld en er zijn wel degelijk mobile games die ik echt leuk vind. Maar ik kan ze nooit lang spelen. Het is een vreemde gewaarwording aangezien ik op een Nintendo-portable nooit last had van dit meh-gevoel richting games.

Sterker nog, vorige week pikte ik Aliens Infestation op voor de Nintendo DS en de handheld is daardoor als een ondode opnieuw opgestaan. Aan het twitchgevoel ligt het dus niet, maar het is wel de besturing die dingen iets irritanter maakt om in lange sessies te spelen.

Tenzij je een bepaald soort spel bent.

Lees de rest van ‘Mijn beurt’

Het was zomer. Voor de verandering regende het niet. Het hoosde. Kraaien dronken water van de snelweg. God zeek de laatste zomerse zonnestralen naar de verdoemenis.

In de verte wachtte een regenboog. Boeiend. Er stond toch geen pot met goud aan het eind van de boog.

Ik zag de remlichten van de auto voor mij over het hoofd. Kloteregenboog. Ik stapte op de rem, maar mijn auto gleed door. “Dat gaat niet goed,” zei ik kalm.

Lees de rest van ‘De dood en de Gamecube’

Drie centimeter naast mijn toetsenbord ligt Batman: Arkham City. Het groene Xbox 360-doosje smeekt om geopend te worden. Ik heb zin om hem in mijn Xdoos te gooien en om de rest van de dag in de wereld van De Duistere Ridder te duiken. Maar dan komt deze column nooit af en ik wil Rogier niet de kans geven om het ‘Kahlmann-gevoel’ te verlengen tot zaterdag.

Een Batman-game. Als je een paar jaar geleden tegen me zei dat ik ooit zou uitkijken naar een ‘comic-inspired’ game, had ik je uitgelachen. Die spellen zijn troep! Stomme 3rd-person actiegames met een striplaagje erover. Vervolgens kwam Arkham Asylum. Ineens was ik degene die anderen probeerde te overtuigen van een comicgame. Batman was het meest solide spel van het jaar, onvoorstelbaar.

Lees de rest van ‘Waar blijven de andere superhelden?’

Aan: Anouk Tates (Hit PR)
Van: Rogier Kahlmann

Onderwerp: column op jullie site

Hoi Anouk! Ik wilde even laten weten dat ik genoten heb van je column over Pro Evolution Soccer op Gamecloud. Echt heel leuk geschreven; hoewel ik eerst nog even dacht: “Die meid zit toch niet stiekem haar spelletje te verkopen?” Ik was blij in de disclaimer eronder te lezen dat je blog op ‘persoonlijke titel en mening’ is geschreven. Dat maakte het natuurlijk allemaal weer helemaal goed, en bracht me op een idee. Zou ik misschien een wekelijkse blog mogen schrijven op jullie site? Ik heb de eerste al af.

Lees de rest van ‘Dat heerlijke Kahlmann-gevoel’

Ik woonde in Cannes ooit een zelffeliciterend praatje bij van een of andere vicepresident van Mattel (Mattel is de grootste speelgoedfabrikant van de wereld). Deze net iets té metroseksuele man had het onder andere over het succes van de toen net gelanceerde onlinewereld Barbie Girls World. Een aantal dingen zijn me bijgebleven van zijn presentatie.

Het eerste was een quote over de zichzelf steeds verversende doelgroep van Barbie, kleine meisjes: “For these girls everything is always new.” Een doelgroep dus die nog geen levenservaring heeft of referentiekader om op terug te grijpen. Barbie is voor hen altijd een compleet nieuwe ervaring. En dus ook de games in Barbie Girls World. Hier denk ik wel eens aan als meestal ietwat vermoeide gamescribenten zich beklagen over het gebrek aan originaliteit in games.

Lees de rest van ‘Naïef als Barbie’

Vorig week begon ik aan een waanzinnige strijd. Het was ik, gewapend met een wankele theorie, versus een vraag die mij al jaren bezighoudt: kunnen spellen ooit goede verhalen vertellen? Mijn antwoord is, uiteindelijk, dat zij per definitie een tragedie moeten zijn. Immers, spellen beloven vrijheid, maar geven die nooit. Alleen wanneer zij slecht aflopen, blijven zij eerlijk tegenover de speler.

Jeetje, wat een gewaagde stelling om uit te werken! Hoe durf ik te beweren dat mijn favoriete medium zo beperkt is? Ik zal de feiten rustig doornemen, stuk voor stuk, totdat een van beide neergaat: ik of mijn theorie. Huzzah!

Lees de rest van ‘Omschrijf tragedie: verhalen in spellen, deel 2: XYZZY FTL’

Een aantal jaren geleden keek ik verbaasd toe hoe hele hordes Nintendo fans het in hun broek deden van woede. Hoe KON Nintendo? Wist het bedrijf dan niet hoe VOLWASSEN zijn fans inmiddels al niet waren? Om dan Zelda: The Wind Waker er uit te laten zien als een kleurrijke en vrolijke ervaring… SCHANDE!

k weet ook wel dat ik nu oude polygonen uit de processor haal. (Damn, wat een geforceerd gezegde… Geef mijn voortdurende koorts maar de schuld.) Toch is er nog steeds een heel grote, vooral jonge groep gamers, die zich mateloos druk maakt over of iets wel ‘volwassen’ genoeg voor ze is. Dat is dan ook de reden dat we nu overspoeld worden met games, gericht op zestienjarigen (ookal zegt het PEGI-logo 18), volgepompt met digitale testosteron en met meer machismo dan de Rambo- en Rocky-filmreeksen samen. Want dan is het tenminste ‘volwassen’ en hoeft de zestien/achtienjarige gamer zich niet te schamen als hij het spel bij de winkel afrekent.

Lees de rest van ‘Digitale testosteron’

“Dus dan is mijn automatische abonnementsverlenging nu stopgezet?”

“Ja, inderdaad. Kan ik u verder nog ergens mee van dienst zijn?”

Ik denk na en verwacht twijfel tegen te komen, maar eigenlijk is het meer een bevestiging.

Na jaren een doorlopend Xbox Live Gold-abonnement te hebben gehad, komt er dan toch een eind aan. Niet zozeer omdat het te duur is of omdat ik tegen het principe ben van betalen voor een goede online service. Het is eerder een voorbode is, omdat ik er geen heil meer in zie. In de Xbox 360 welteverstaan.

Lees de rest van ‘Kruisje’

Of we gaan zwemmen. “We wonen nu praktisch naast het zwembad,” zegt mijn vriendin. We kunnen er hinkelend heen. Maar dat wil ik volstrekt niet. En zwemmen zie ik ook niet zitten.

Ik probeer mijn argumenten te sorteren, maar ik heb er geen. Geen sterke in ieder geval. “Maar we zijn nu vijf jaar samen en hebben nog nooit samen gezwommen.” Ze beent boos weg.

Mijn darmen komen tot rust. Er hoeft niet gehinkeld te worden vandaag.

Lees de rest van ‘Waterlevelpaniek’

Deze week kon het publiek voor het eerst echte gameplay zien van Hitman Absolution. Het zag er prachtig uit, stoer en stijlvol. Dit wordt een topgame. Daar twijfelt geen mens over. Waar wel twijfels over zijn onder de fans, is of dit een ‘Hitman’-game wordt. Want helaas moeten we met dit vijfde deel ook gedwongen afscheid nemen van twee belangrijke mensen en bewakers van het Hitman-gevoel: Jesper Kyd en David Bateson.

Twee mannen die meer dan 10 jaar aan de serie hebben gewerkt. Ze zijn zo versmolten met het gevoel van onze kale sluipmoordenaar, dat de spellen zonder hen eigenlijk niet eens gemaakt zouden mogen worden. IO Interactive, eren jullie deze twee invloeden, of is Agent 47 echt zijn stem en sfeer kwijt?

Lees de rest van ‘Requiem voor mijn Hitman’

Geen enkele man ontkomt er aan. Hoe voorbeeldig hij zichzelf zijn verse wederhelft ook voorspiegelt, komt de waarheid uiteindelijk toch wel boven tafel. Meestal door onvoorzichtigheid. Die ene site die hij vergat uit de geschiedenis te verwijderen.

Bij mij kwam de waarheid over mijn dubieuze mediaconsumptie op de meest verschrikkelijke manier uit. De leugens, oh de leugens die ik haar met droge ogen vertelde. “Nee, ik niet. Ja, ik weet dat alle anderen mannen het doen, maar ik niet! ” Waarom ik de waarheid niet durfde te vertellen weet ik niet. Schaamte misschien. En misschien wilde ik ook niet zo’n soort man meer zijn. Misschien wilde ik daar, op dat moment, er wel mee stoppen. Misschien waren mijn leugens een voorschot op een waarheid. Een waarheid die ik nooit bereikte.

Lees de rest van ‘Betrapt’

Ik ben al meer dan 7 jaar betalend Xbox Live Gold Member. In combinatie met alle games en DLC die ik heb gekocht via Live, heb ik inmiddels honderden euro’s bij Microsoft stukgeslagen. Je zou zeggen dat ik daarom door Microsoft als waardevolle, en trouwe klant gezien word. Iemand die automatisch z’n jaarabonnement tegen de premiumprijs verlengt, een gebruiker waaraan je niet tientallen marketingeuro’s hoeft uit te geven om hem weer binnenboord te krijgen, is letterlijk Gold waard.

Van Microsoft heb ik nog nooit één ding gehad.

Lees de rest van ‘Een trouwe klant is niets waard (tenzij die Engels spreekt)’

Al een tijdje worstel ik met een verklaring voor iets wat mij al eerder is opgevallen: de computerspellen met de beste verhalen hebben de vorm van een tragedie. Laatst speelde ik The Stanley Parable, waarin duidelijker dan ooit het tragische noodlot van hoofdrolspelers, en de speler, in spellen, belicht werd.

Nu is het de tijd om mijn theorie af te maken. Met deze column maak ik een begin aan een lange strijd tegen een vraag die mij al jaren bezighoudt: is het niet tragisch dat juist het medium dat vrijheid biedt, het beste werkt met het genre dat geen vrijheid biedt?

Lees de rest van ‘Omschrijf tragedie: verhalen in spellen, deel 1’

Ik schrijf deze column met een zakdoek in de ene en een zak Vicks Blue in de andere hand. Dat, en het feit dat ik de grap uit de eerste zin heb gejat uit een Suske en Wiske-album (De Gramme Huurling) geeft waarschijnlijk al aan dat mijn brein niet optimaal functioneert.

Toch laat ik natuurlijk niet verstek gaan. En dat heeft niets te maken met die koortsdroom waarin ik door gepixeleerde columnisten werd achtervolgt terwijl ze ‘DEADLINE! DEADLINE!’ riepen. Nou ja, misschien toch een beetje. Maar vooral omdat ik het deze week ook over gameverslaving wil hebben. Ik snap het namelijk niet.

Lees de rest van ‘Wat maakt spellen nou eigenlijk verslavend?’

“You died.” Dat is de negenentwintigste keer. Dat weet ik omdat ik het bijhoud. Noem het een kleine OCD-tik, maar ergens wil ik gewoon precies weten hoe vaak ik dood ga in Dark Souls. Vandaar de statistiek.

Ik haat Dark Souls. Tegelijkertijd houd ik ervan Dark Souls te haten. Het is zo pijnlijk, zo bruut, zo compromisloos dat het bijna een levenswijze kan worden genoemd. O, je denkt langs die vijand te kunnen rennen? Sorry, hier heb je een zwaard tussen je ribben. Briljant, een schild omhooghouden om klappen op te vangen! Jammer, dat je schild nogal klein is. Slim hoor zo’n pijl en boog van een afstand. Je hebt alleen die drie vijanden achter je over het hoofd gezien.

Lees de rest van ‘Eenendertig’