Nikki Kuppens is gamedesigner bij W!Games. In zijn column schrijft hij maandelijks over de belevenissen van een gamedeveloper.

Binnen de gamesindustrie stond de tweede week van maart in het teken van de Game Developers Conference. Hoewel er op deze grootste industriebeurs ter wereld altijd enorm veel verteld en aangekondigd wordt, was er één bericht dat mijn Twitter-feed en de gebruikelijke gamesites overstemde: de Playstation Arc heet nu Playstation Move.

Lees de rest van ‘Developer: In beweging gebracht door Playstation Move’

Roy Swiers brengt verslag uit vanuit gameshop Nedgame in Utrecht.

Wat is nou een typische gameshopklant? Ik kan je er geen antwoord op geven. Ze zijn er in alle vormen en maten en passen zich aan aan je aanbod, personeel en uitstraling. Ze zijn het bleke gezicht dat eens in de twee maanden een prepaidkaart haalt voor World of Warcraft, maar óók het gezin dat terugkomt omdat de kinderen vragen wanneer ‘we weer bij Roy langs gaan’. Ze zijn de vriendin die al bellend probeert uit te vinden welke game hun vriendje ook alweer wilde hebben, maar ook de ‘oma’ die zelf graag Tomb Raider blijkt te spelen.

Lees de rest van ‘In de gameshop: De Gemiddelde Klant’

Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Het voelt alsof ik langdurig onder hoogspanning sta. Het zijn gevoelens van stress. Ik sta uren te springen, in het midden van de kamer, op het ritme van tikkende verwarmingsbuizen. Jumpstyle! Daarna voel ik me leeg en lusteloos. Ik sleep mijzelf van dag naar dag en ’s avonds verveel ik me. Soms ga ik om elf uur al naar bed en tel ik de bloemetjes op het dekbed, deel ik deze door het aantal haken van het slaapkamergordijn en vermenigvuldig ze daarna met het aantal spijlen van mijn bed. Om elf uur hoor ik helemaal in niet in bed te zijn. Normaal zit ik tot diep in de nacht te gamen.  Recent is dit alles veranderd. Ik ben rusteloos, sensitief en barst soms zomaar in tranen uit…

Lees de rest van ‘De gamecolumnist: Prikkelbaar’

Eén keer per maand bespreekt onderzoeker David Nieborg een boek over games.

Oef, dit is de eerste echte officiële recensie in mijn nieuwe column Uitgelezen, in het leven geroepen na de goede reacties op mijn jaarlijstje, en ik heb het mezelf niet makkelijk gemaakt.

Doorgaans lees ik met name academische boeken over games en die zijn over het algemeen vrij rechttoe rechtaan. Wetenschappers maken een duidelijk punt over games of gamers en zijn vaak duidelijk te plaatsen binnen een vakgebied (economie, rechten of de geesteswetenschappen). Bij journalistieke verhalen daarentegen kan het alle kanten op gaan. Er zijn voor journalisten veel minder regels en zelfs een inhoudelijk matig journalistiek boek kan de moeite van het lezen waard zijn, als het goed geschreven is.

Lees de rest van ‘Uitgelezen: Fun, Inc. Why Play is the 21st Century’s Most Serious Business’

Eén keer per maand verruilt Vincent de beeldschermen voor speelborden, houten vormpjes, dobbelstenen en speelkaarten. Hoe hem dat afgaat lees je hier.

Wat doe je als je bordspel succesvol en een tikje groot is? Dan maak je er een kleine spin-off van. Keltis: Der Weg der Steine is een game van Reiner Knizia die dat patroon volgt. Het bordspel zelf is redelijk complex opgezet en groot uitgevallen. Maar bordspelgoeroe Knizia (die tegenwoordig zelfs iPhone-games maakt) heeft dit spel gecondenseerd tot een simpel telraam.

Lees de rest van ‘Unplugged: De simpele steentjes van Keltis’

Nikki Kuppens is gamedesigner bij W!Games. In zijn column schrijft hij maandelijks over de belevenissen van een gamedeveloper.

Nog geen anderhalf jaar werk ik voor W!Games. Fulltime dan, want tijdens mijn afstudeerjaar kon ik daar al een dag per week de assistant producer uithangen. En nu staat Greed Corp, de eerste titel waaraan ik bij dit bedrijf als gamedesigner heb gewerkt, op het punt uitgegeven te worden. De tijd is snel gegaan, maar er is ook veel gebeurd.

Lees de rest van ‘Developer: anderhalf jaar gamedesigner bij W!Games’

Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Vrouwen hebben meer slaap nodig dan mannen.  Dit is niet iets wat ik zomaar verzin, dit heb ik van professor Jim Horne, directeur van een Engels onderzoekcentrum naar slaapgedrag. Hij zegt: “Omdat vrouwen multitasken, ze doen veel tegelijkertijd, vragen ze meer van hun hersenen dan mannen. Daarom hebben ze meer slaap nodig.”

Deze woorden van de ‘slaapprofessor’ houden mij bezig. Dit komt ook door de hack and slash-game Dante’s Inferno. In deze game moet ik eindbazen verslaan door middel van een Quick Time Event. Je bestuurt het gamepersonage tijdens een cutscene, waarbij je binnen een bepaalde tijd op een knop moet drukken die op het scherm verschijnt. In het geval Dante’s Inferno, boven het hoofd van de eindbaas.

Het Quick Time Event is een uitvinding van Don Bluth, die dit gameplay-element voor het eerst toepaste in Dragon’s Lair, een laserdiskvideogame uit 1993. Oh, wat haat ik het. Ergens ter hoogte van mijn linkerwenkbrauw zit, in een hersenplooi, de regelkamer die hersencellen remt als ze even niet aan de beurt zijn.  We hebben het hier over multitasking,  over praten en breien tegelijk. Het is iets wat ik niet kan. Don Bluth had daar gewoon lak aan, de omhooggevallen prutser!

Lees de rest van ‘De gamecolumnist: Multitasken’

Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

In de dagen rond de jaarwisseling wordt het gamenieuws gedomineerd door lijstjes met jaaroverzichten. Welke games we kochten, welke we speelden en welke we het beste vonden. Maar ook waar we waren, wat we deden en wat ons inspireerde. Alles wat het afgelopen jaar ons bracht kwam aan bod. Wat mij opviel was dat de belangrijkste productintroductie van 2009 door alle gamejournalisten over het hoofd is gezien. Ik heb het over de Snuggie. Een comfortabele deken, gemaakt van een ultrazachte, dikke en luxueuze fleece met oversized mouwen, zodat armen en handen gebruikt kunnen worden.

Dat de Snuggie, ondanks de tsunami van Tell Sell-reclames, volledig aan de schrijvende gamepers voorbij is gegaan, begrijp ik als geen ander. Ook ik kende een tijd waarin ik onwetend was. Voor mij was de Snuggie niks meer dan een romantisch kerstcadeau dat ik voor mijn vrouw wilde kopen. Zij komt uit Centraal-Amerika, en als tropische bloem heeft ze het altijd koud. Op een dag kwam zij hevig teleurgesteld thuis. Bij de retailketen Blokker waren binnen één dag alle Snuggies in heel Nederland uitverkocht. Ze was te laat!

Voor mij als gamer is het vinden van een schaars item gelukkig een koud kunstje… En dus lag er voor mijn vrouw onder de kerstboom een ingepakte Snuggie met een grote roze strik. Ze was verrukt en draagt hem nu elke dag. Ik keek er naar, maar ik zag het niet. Ik was blind.

Lees de rest van ‘De gamecolumnist: bekentenis van een anonieme Snuggie-gamer’

Eén keer per maand verruilt Vincent de beeldschermen voor speelborden, houten vormpjes, dobbelstenen en speelkaarten. Hoe hem dat afgaat lees je hier.

De NS. Mensen die mij volgen op Twitter kennen ondertussen alle ins en outs van mijn ‘liefdesverhouding’ met dit bedrijf. En wie met de trein reist leert dan ook goed- of kwaadschiks heel snel iets mee te nemen als tijdverdrijf. Een netbook, een oud analoog boek, een PSP, pen en papier, een extra batterij voor je mobiel. Na een half uur wachten wil je alles wel gebruiken om maar te zorgen dat de verlossing van een trein dichterbij komt. Ken je dat gevoel? Mooi, want dat is precies wat je nodig hebt in Red November.

Lees de rest van ‘Unplugged: Ten onder met de Red November’

Eén keer per maand verruilt Vincent de beeldschermen voor speelborden, houten vormpjes, dobbelstenen en speelkaarten. Hoe hem dat afgaat lees je hier.

Als je ooit Wie is het? hebt gespeeld, dan kan je Tobago spelen. Zo simpel is het. Dit schateiland herbergt namelijk een grote hoeveelheid goud, maar op welke locaties dit goud ligt kan je alleen ontdekken met logisch redeneren. Weliswaar de andere kant op. Want in plaats van vragen, stel je antwoorden in Tobago.

Lees de rest van ‘Unplugged: Het schateiland Tobago’