About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
Onze columnisten laten van zich horen met opvallende onderwerpen en invalshoeken.
Rogier op vrijdag.
Ik wil best een prinses redden, maar daarna wil ik wel een mooie kut zien. Idealiter zie ik hem al eerder en vaker, maar ik ben nu al blij als hij in ieder geval aan het einde komt.
Die beloning waardoor je graag tegenslag verwerkt, waardoor je weer opstaat wanneer je net gevallen bent. Wanneer alles tegen lijkt te zitten - de wereld zich tegen je gekeerd lijkt te hebben - is er alleen dat ene licht in de duisternis dat door doet vechten: de kut zien.
Deze week werden de nominaties voor de Independent Games Festival (IGF) Awards bekendgemaakt. Tweeënhalve Nederlandse productie werd genomineerd, wat natuurlijk mooi is voor de makers, en voor wie een beetje begaan is met de zichtbaarheid van de Nederlandse game-industrie in het buitenland.
Ik heb naar de lijst gekeken, en het was alsof ik naar de eindejaarslijstjes keek van gevestigde filmrecensenten. Allemaal titels die me nauwelijks iets zeiden. Een lijst met meesterwerkjes die ik eigenlijk had moeten zien terwijl ik in de bioscoop naar één of andere superheld zat te kijken.
Robert August de Meijer op woensdag. Beeld: Paul Veer.
En mijn zoektocht naar een spel met een mooi verhaal dat niet tragisch afloopt gaat verder!
Deze keer neem ik Planescape Torment onder de loep, een spel dat lof krijgt vanwege het rijke verhaal en de diepzinnige thema’s die het spel behandelt. Ik ken geen enkele RPG die zo de nadruk legt op role-playing (in plaats van roll-playing).
Torment weet geloofwaardig over te komen zoals geen andere rpg dankzij drie technieken: een hoofdpersonage dat niet dood kan, een fantasierijke wereld waar alles mogelijk is, en een grote hoeveelheid gespreksopties. Helaas, zelfs met deze technieken zit het hoofdpersonage in hetzelfde schuitje als Stanley: zijn missie loopt altijd slecht af.
Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.
Beste Ken Levine. Ik hoor dat je teleurgesteld bent in ‘het internet’ vanwege de aandacht voor de borsten van Elizabeth in Bioshock Infinite. Wij moeten even praten.
Voor ik verder ga wil ik je zeggen dat ik me tot op zekere hoogte kan voorstellen hoe je je voelt. Ik ben ook teleurgesteld in ‘het internet’. Het voordeel van de wereld zonder internet was dat we ons nog konden inbeelden dat het gros van de mensen redelijk en rationeel was. Lees nu een gemiddeld forum en je vraagt je af hoe het mogelijk is dat er nog zo veel mensen zijn die genoeg hersencellen hebben om iedere dag gekleed op hun werk te verschijnen.
Maar dat is niet het soort teleurstelling waar jij het over hebt. Jij bent teleurgesteld over hoe ‘het internet’ kijkt naar iets wat jij hebt gemaakt, dat volgens jou van hoge esthetische waarde is. Jij hebt je ziel in een personage gestopt.
Vincent Leeuw op maandag. Beeld: Paul Veer.
“Je moet ook eens meegaan.” Clichématige woorden met een net zo clichématig resultaat, een maand later was ik zelf verknocht aan het klimmen. Dat is nu meer dan een jaar geleden. Vreemd genoeg viel het bijbehorende kwartje pas later. Ik was altijd al aan het klimmen, zij het virtueel.
De connecties met Metroid, Infamous en ook Prince of Persia werden ineens een stuk gewichtiger. Mede daardoor pikte ik een maandje of zo geleden laatstgenoemde van de Playstation Store af voor een kleine acht euro.
Ergens vond ik de game gewoon helemaal geen klap aan. Dat was mijn mening toen de game uitkwam in 2007 en een testrit niet veel goeds voorspelde. De ‘nieuwe’ Prince of Persia was een reboot om de vergane glorie van The Sands of Time terug te krijgen. Op leuke verwijzingen naar een ezel genaamd Farah na, deed het echter een ding cruciaal fout: je kon niet afgaan.
Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.
‘Als het met die euro misloopt, zit de gaming-industrie ook in de narigheid’, aldus Nederlander van het Jaar Mark Rutte in het kerstnummer van de Elsevier. ‘Onze cultuursector is wereldklasse. Neem de makers van computergames…’ In een kort interview heeft onze premier het twee keer over games. Net als ik heeft hij een bril overgehouden aan de stralende beeldbuizen en monitors. Hij is een gamer, dat kan niet anders.
De grote vraag is: wat speelt minister-president Mark Rutte (hierna te noemen Mark – gamers onder elkaar, moet kunnen) zoal in zijn vrije tijd? De jonge Mark kwam in 1989 in aanraking met games. Schuldige: SimCity van grootmeester Will Wright. Mark bouwde zich suf. Hij was af en toe te vriendelijk naar zijn raadgevers toe en vooral de lobbyisten misbruikten zijn jovialiteit, maar wat had hij een mooi stadje gebouwd! Dit smaakte naar meer.
Vincent Leeuw op maandag. Beeld: Paul Veer.
2011 was het jaar waarin…
- Minecraft eindelijk gelanceerd werd en weer een onmetelijk aantal uren opslokte.
- ik mijn laatste Nintendo DS game kocht: Aliens Infestation.
- ik geen Nintendo 3DS kocht.
- Playstation Plus eindelijk een bruikbaar en waardevol concept werd met een ‘cloud back-up’-functionaliteit.
- Microsoft hetzelfde principe vervolgens veel beter - en veel later - implementeerde.
- Portal 2 een grote teleurstelling bleek, omdat het simpeler was qua breinbreken dan zijn voorganger, ondanks de geweldige humor.
- Tiny Tower gespeeld werd.
Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.
Wat een jaar. Een exceptionele Zelda, de terugkeer van de ludieke GTA-killer Saints Row en het allesomvattende Skyrim. En: Uncharted 3, Mario Kart 7, Gears of War 3, Killzone 3, Portal 2, Dragon Age II, Kirby’s Epic Yarn, Deus Ex : Human Revolution, Dead Space 2, L.A. Noire, Mortal Kombat (!), Rage, Crysis 2, Super Mario 3D Land, Battlefield 3 en Call of Duty: Modern Warfare 3.
Genade, goddelijke gamemakers, genade! De stijlgids van Bashers gebiedt mij alle titels schuindruk-tags mee te geven, maar daar begin ik niet aan. Ik ben te lui om ze schuin te maken – lekker begin van het nieuwe jaar. Zoveel games. Zoveel magistrale avonturen. Stuk voor stuk negens en tienen, een onterechte acht op zijn laagst. Eureka. Jottum en zo. Maar ik heb er geen donder van gezien.
Gelukkig oudjaar! Tijd om 2011 écht af te sluiten. We hebben enkele honderden favorietenlijstjes voorbij zien komen in de afgelopen weken. Maar wat zegt zo’n top 10, 25 of 2000 eigenlijk over een jaar gamen? Ik wil het afgelopen jaar laten zíen en voelen. Bij deze een poging om dat in beeld te brengen.
Rogier op vrijdag.
Ietwat geërgerd omdat ik, ondanks het liedje van vorige week, tóch een terugblik-artikel van ome Niels moest maken, dacht ik het mezelf gemakkelijk te maken met een lijstje bizarre recensiequotes van 2011. Ik wist niet wat ik mezelf op de hals haalde, maar na avonden doorspitten, huilen, mezelf vermannen en weer verder gaan, is hij er dan toch.
10. PSFocus over Toki Tori:
“Opmerkelijk aan de PS3 versie van Toki Tori is dat het concept exact hetzelfde is als alle vorige Toki Tori games.”
Maarten op donderdag.
In het kader van de Bashers-teruglblikken op 2011, is het tijd voor mijn ‘alternatieve Top 8 van 2011’. In willekeurige volgorde:
Robert op woensdag.
In het kader van de Bashers-terugblikken op 2011, vertelt Robert vandaag over zijn beste en slechtste spellen van dit jaar.
Eerst de slechtste!
Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.
Ik ijsbeer door mijn werkkamer, wat nog een hele opgave is gezien de stapels troep die mijn weg versperren. Het is enigszins ironisch als ik dan ook uitglijd over juist de hoes van Duke Nukem Forever en achterover tuimel.
Ik realiseer me dat ik op mijn achterhoofd ga landen. En dan gebeurt het: die flits… Mijn leven… Alles wat ik heb meegemaakt trekt nu voorbij aan mijn geestesoog.
Net als Rogier wil ik voor de kerst even iets anders bieden, zonder meteen een zwaar artikel te leveren waar niemand zin in heeft. Volgende week komt daarom een video over gamen in 2011. Om cinematics van gameplay te onderscheiden, heb ik een aparte tribute gemaakt met het fantastische werk van deze virtuele artiesten.
Omdat ik meer van liedjes dan van lijstjes houd, heb ik een liedje geschreven (of nou ja, een cover herschreven). Collega Gillian de Nooijer maakte er een clip bij. Opdat dit mij mag vrijwaren van zo’n vreselijk eindejaarslijstje.
Maarten Brands op donderdag. Beeld: Paul Veer.
Het is bijna Kerst, en wat rond dit jaargetijde veel gedaan wordt – en waar ik een hekel aan heb - is dat domme achterom kijken of nutteloze lijstjes maken. Dat doen we in Nederland toch al veel te veel; met de rug naar de toekomst staan, en onszelf feliciteren met successen uit het verleden. In plaats van bezig zijn met wat we in de toekomst gaan doen!
Dus liever alvast vooruit kijken. Nieuwe plannen maken! Wat gaan we volgend jaar doen, en wat gaat er gespeeld worden? The past is history!
Helaas lijkt vooruitkijken naar het nieuwe gamejaar 2012 verdacht veel op achterom kijken, en lijstjes maken. Want wat vond je vorig jaar leuk? Die en die games? Goed zo, want komend jaar kun je ze weer spelen.
Robert August de Meijer op woensdag. Beeld: Paul Veer.
Hoe kan het toch dat ik zo dol ben op ‘levellen’? Ik lijk nogal tegenstrijdig, want ik roep al jaren dat ik het stom vind dat je niet meteen max level mag zijn in World of Warcraft. Call of Duty raak ik niet aan vanwege het verplicht levellen. Farmville en zo, met hun ‘Skinner box’-trucjes, vind ik ook waardeloos. Een humanist als ik vindt dat een speler beter moet worden door creativiteit en inzicht, niet door iets steeds hetzelfde te doen achter elkaar. Wat is daar nou leuk aan?
En toch, nadat ik laatst Planescape: Torment had uitgespeeld (een schitterend rollenspel qua verhaal), ging ik stiekem Icewind Dale II kopen, want ik had een enorme behoefte om lekker te grinden grinden. What gives!?
Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.
Ik zal je een geheimpje vertellen. Ik lees graag handleidingen van apparaten. En dan vooral de eerste pagina. Als kind deed ik dat al. Ik ging er echt voor zitten en las dan ‘Gefeliciteerd met de aanschaf van uw Vectrex Spelcomputer’. Of ‘uw Commodore 16’ of uw ‘Mitsubishi MSX thuiscomputer’. Gefeliciteerd! Ik hoorde bij de club!
Dat gevoel van ‘er bij horen’ vind ik nog steeds plezierig. Met mijn iPhone bijvoorbeeld. En voor hier misverstanden ontstaan: het gaat me er niet om, om aan een of ander beeld of merkensletterigheid te voldoen. Het gaat mij er om dat ik het heerlijk vind dat ik Apples ‘tuin’ mag betreden.
Vincent Leeuw op maandag. Beeld: Paul Veer.
Ik hou van virtuele werelden. Niet zozeer het concept achter ze, maar eerder dat ik er in kan ronddwalen, nieuwe dingen ontdekken. Zien hoe straten, steden, gebieden in elkaar overvloeien en een geheel vormen. Het is het algemene gevoel van ‘being there’. Het gevoel dat je als de hoofdpersoon in dat boek daadwerkelijk overdonderd wordt door een wereld die je alles wilt aanmeten.
En het is al sinds jaar en dag dé reden dat ik elke Grand Theft Auto koop die er is, en er nog geen enkele heb uitgespeeld. Zo ook weer met de nieuwste: Grand Theft Auto III voor iOS.
Ik ben volgens mij maar een keer op het tweede eiland aangekomen, het derde heb ik nooit mogen aanschouwen. Daarentegen ken ik het eerste eiland op m’n duimpje en loop ik er graag rond. Nu ook weer. Rondslenteren in dit gedeelte van Liberty City werkt bijna therapeutisch en je kan me ook vredig zien meerijden in het verkeer of de metro zien pakken.
Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.
Geïnspireerd door onze eigen Vlad Micu heb ik mezelf aan de eettafel gezet en zaken met enige importantie overdacht. Vlad zat vast. Vast in wat onbelangrijk was. Sinds ik hem voor het eerst heb ontmoet, een maand of twee geleden, voel ik mij met hem verbonden. Hij sloeg zijn arm om me heen en noemde het ‘verdomme een wonder’ dat we elkaar nog nooit gesproken hadden. Dat is waar, zo knikte ik. Ik haalde een wijntje voor hem. De game-uitgever betaalde.
Hij had een reboot nodig. Even control-alt-delete. Hij bezat veel games. Heel veel. Ik stelde me zo voor dat hij een iglo kon bouwen van Nintendo Entertainment System-apparaten. Hij kon zich tien jaar warmen aan brandende videogames. Maar dat wilde hij niet. Hij wilde geen NES-iglo en geen kampvuur van knetterende cartridges. Hij wilde verdomme vrijheid: hij verkocht alles behalve zijn bed en grill.
© 2006-2011 Bashers.nl
