Ik vind flipperkasten geweldig. Vroeger liep ik vaak kwijlend over de speelgoedafdeling van de V&D (waar moeder en oma mij dan even hadden ‘geparkeerd’) te kijken naar miniatuurflipperkastjes die echt superslecht waren. Het idee een eigen flipperkast te bezitten bleef echter magisch.

Op tv werd NCRV’s Showmasters (Shoooowmasters, masters of show! Voor wie het niet kent. - Red.) al snel een favoriet. Niet zozeer vanwege het NES-onderdeel waarin de ‘Family Trainer’-speelmat een prehistorische variant van Wii Fit liet zien, maar des te meer vanwege het flipperonderdeel. Aanstormende quizmasters kregen een beller voorgeschoteld die door de telefoon ‘flip’ riepen om in de studio een flipperkast te besturen. “Flip. Flip! FLIP!” De hilariteit ontging mij; dit was namelijk magnifiek flipperen op tv! Het was een soort droom om daar aan mee te mogen doen.

Lees de rest van ‘Flip, Flip’

In mijn tijd hadden we geen backlight, jongens en meisjes. We speelden geen spelletjes in bed. Donker was donker. Zelfs het nachtlampje hielp niet om de donkergroene held van de lichtgroene vijanden te onderscheiden. Mijn moeder maakte de nachtlamp zelf, van hout. Door de koplampen van een geschilderd autootje scheen licht. Het was jammer dat er geen groot licht op de auto zat, dan had ik heel misschien wat meer op het schermpje kunnen onderscheiden. Maar helaas. Mijn Game Boy lag onbeheerd naast mijn bed. Samen wachtten we tot de dag intrad.

Totdat mijn vriendje een ongelofelijk lelijk ding liet zien. ‘Vet cool’, zal ik wel gepiept kunnen hebben toen hij mij de loep in handen drukte. Je klikte het stukje plastic op de bovenkant van je Game Boy en door het glas leek je scherm wel tweemaal groter. ‘Wat een uitvinding’, zou ik eraan toegevoegd hebben met een hoog stemmetje. ‘Wacht maar’, zei hij. Hij duwde een schakelaartje om en er was licht. Ik gooide de gordijnen dicht en we speelden een spel dat ik alweer vergeten ben. De game interesseerde me niet: het licht dat op het scherm scheen des te meer. Vrijwel meteen heb ik mijn spaarpot kapot gesmeten om er ook één te kopen. Een gele, want dat vond ik wel mooi staan bij mijn blauwe Game Boy.

Lees de rest van ‘Spelletjes spelen in het donker’

Afgelopen week verschenen er behoorlijk wat berichten over Journey. Daarbij gaat het vooral over de communicatie tussen spelers. Robert schreef er ook nog over. Omdat je geen teksten kan typen of over de chat schreeuwen, wordt iedere speler gedwongen om woordloos samen te werken. Wat volgt is een vrolijk sociaal avontuur.

Ik vind het jammer dat bij dit soort analyses vaak wordt verwezen naar de algemene gamers als een stel sociaal gestoorde individuen. Ik neem nu even Journey als aanleiding, maar hardcore gamers hebben over het algemeen een slechte naam. Schrijvers en commentatoren zeuren regelmatig over de ‘schreeuwende dertienjarige teabaggers op Xbox Live’.

Lees de rest van ‘Teabaggers kunnen ook sociaal zijn’

Braid en Flower, het werd al bijna te lang geleden. Maar nu, gelukkig, is Journey er eindelijk. Veel tijd besteden we er niet aan (schuld van de makers), maar dat is niet erg. Als er af en toe maar eentje uitgebracht wordt. De kunstzinnige game. Het artistiek verantwoorde niemendalletje dat we als wapenfeit kunnen inzetten tegen de mensen die op ons neerkijken.

Games waarmee we kunnen zeggen: “Kijk wat we ook kunnen!”

Lees de rest van ‘Kijk wat we ook kunnen’

Tijdens de opname van een podcast over Journey werd mij gevraagd hoe ik dacht over de theologische kant van het verhaal. Niet zo’n gekke vraag, gezien het thema van mijn columns en wat er in de game wordt verteld. Toch overviel het mij, omdat ik het spel net een eerste keer beleefd had en mij gewoon had mee laten slepen zonder er teveel over na te denken. Van het hele omringende verhaal had ik zelfs nauwelijks wat meegekregen. Journey is namelijk prachtig, maar dat vertelt Robert al in zijn column en dat hoef ik niet te herhalen. Toen ik er echter verder over ging nadenken bleef ik telkens bij één punt haken waar ik direct na het uitspelen mee zat. Ik moet het gaan hebben over het einde van de game, dus wees gewaarschuwd voor spoilers.

Wat zijn kenmerken van de menselijke aard? Journey probeert iets wat geen enkel ander kunstwerk heeft geprobeerd, iets wat eigenlijk zo belangrijk is dat ik mij afvraag waarom dit nooit eerder is gedaan. Ik heb het over hoe mensen onvoorwaardelijk om elkaar geven.

Kan een spel dat weergeven? Journey slaagt daar behoorlijk in.

Lees de rest van ‘Waarom Journey zo mooi, zo nodig is’

Er is iets heerlijks aan het starten van een nieuw personage in een MMO. Het maakt niet zo veel uit of het een totaal nieuw spel is, zoals ik dit weekend deed in Guild Wars 2, of in een game die ik al jaren speel. Een nieuw personage voelt als een onbeschreven blad. Een ‘Tabula Rasa’, met nieuwe onvermoede mogelijkheden.

Laat ik eerlijk zijn: ik ben niet dol op het hele concept van een ‘end game’ zoals in World of Warcraft. Misschien ligt het aan mij, maar het continu doorlopen van dezelfde raids in de hoop op een .01% verbetering in een van mijn vaardigheden is niet mijn idee van een zinvolle tijdsbesteding. Het is ook nooit de reden geweest dat ik MMO’s speelde.

Lees de rest van ‘Het genot van een nieuw begin’

Kid Icarus: Uprising is uit. Een slordige 21 jaar na deel II is er nu dan eindelijk weer een Kid Icarus. De speelstijl is niet meer te vergelijken. Het verrassende ‘shmup’-einde van het origineel heeft nu een centrale plek ingenomen en zelfs op de grond blijven deze invloeden overeind.

Weinig kerkers om doorheen te struinen en al helemaal weinig platformuitdagingen dus. Toch is de game een gigantische fan-service voor het handjevol mensen dat Pit als iets anders kent dan dat roodharige joch-icus uit ‘Captain N’. Kid Icarus: Uprising is namelijk compleet zelfbewust. Denk hierbij aan een willekeurige ‘Samurai Pizza Cats’-aflevering, waarbij de vierde muur niet alleen wordt doorbroken maar ook in stukken wordt gehakt en als confetti wordt rondgestrooid. ‘KIU’ doet vrijwel hetzelfde.

Lees de rest van ‘Zelfreferentie’

Ik mis de wildgroei van gamewebsites. Vroeger, toen ik nog dit luisterde en dat keek, hadden wij van DS-Gamer vijf directe concurrenten die enkel en alleen over de Nintendo DS berichtten. Daarnaast was er een overvloed aan Nintendo-websites die ons liever zagen gaan dan komen. Maar daar maakten we ons niet druk om. Niet heel erg tenminste. We tikten IGN en Gamespot over en schreven artikelen die we recensies noemden. We hadden lol.

Op MSN maakten we de concurrentie belachelijk in groepsgesprekken. Aantijgingen lekten steevast uit, waarna ik gebroken banden probeerde te lijmen. Zo nu en dan werden we gehackt. Daar zouden we de volgende ochtend wel naar kijken, want het was bedtijd geweest. Uiteindelijk bleven we een week offline. Ons gezelschap bleef echter nog wel Engelse berichten vertalen, alleen dan in een Word-bestandje. Zodra we online waren knalden we alles op het internet. En zo werden we langzaamaan de heersers die we ons waanden.

Lees de rest van ‘Toen gratis games nog leuk waren’

Verhalen worden gedeeld. Dat doen we al sinds de oertijd. Toen Grok vier mammoeten omzeep hielp, kon hij er op rekenen dat Brak het ‘s avonds op de muur zou kalken als bewijs. Iedereen die de grot bezocht kreeg dit verhaal te zien en vermaakte zich prima met de gedachte.

Tegenwoordig stoppen we er iets meer explosies in en is de kwaliteit van de tekeningen wat verbeterd. Maar de essentie is hetzelfde: een goed verhaal deel je. Dat wil ik ook vaak doen met games. Alleen kan ik dat meestal alleen maar doen met andere gameliefhebbers. De rest wil niets met spellen te maken hebben. Van schieten lopen ze weg, wat erg jammer is. Ik heb een voorstel dat de bereikbaarheid iets kan vergroten…

Lees de rest van ‘Een nieuwe vorm van entertainment’

Mijn vader knipte vroeger recensies uit de OOR (een muziekblad) en stopte die bij CD’s die hij had gekocht. Ik begreep het als kind niet; waarom hij tijd en moeite in recensies stak van albums die hij al had gekocht.

Het waren allemaal goede recensies, dat wil zeggen; recensies die lovend waren. Van CD’s die hij had die slechte recensies kregen ontbrak het papiertje. Hoezeer hij ook zijn best deed ‘kwaliteit’ te kopen, als Rolling Stones-liefhebber ontkom je toch niet aan een incidentele miskoop. “Hier Pa, deze 1-ster recensie van de nieuwe Stones had je nog niet uitgeknipt.” Hij deed altijd alsof hij mij niet hoorde.

Lees de rest van ‘De vrijheid van het vinden’

Quantic Dream liet op de Game Developers Conference niet een nieuwe game zien, maar wel een techdemo. Met “Kara” toonde het bedrijf niet alleen hoe de games van de ontwikkelaar er uit gaan zien, met onder andere de indrukwekkende motioncapture, maar ook wat het met de speler/kijker gaat doen.

De korte video toont een vrouwelijke androïde die gebouwd wordt in een fabriek, maar weer uit elkaar wordt gehaald als blijkt dat ze bewust is geworden van haar bestaan en smeekt om haar leven. Uiteindelijk wordt de stekker er toch niet compleet uitgetrokken, en krijgt Kara een kans van haar maker. Dat wekt natuurlijk direct emoties op, zoals Fahrenheit en Heavy Rain dat ook voor elkaar kregen.

Lees de rest van ‘Gebeden als bugreports’

Vorig week maakte ik een onderscheid tussen ‘lichamelijke’ en ‘geestelijke’ uitdagingen. Ik vroeg mij sindsdien af wat voor soorten uitdagingen er allemaal mogelijk zijn met computerspellen. Na zoveel jaren spelen besef ik dat ik bepaalde uitdagingen beter vind dan andere, en wanneer ik een spel overweeg te spelen, wil ik zo snel mogelijk weten hoe ik zal worden uitgedaagd. Moet ik mijn geheugen, reflexen, inzicht of creativiteit of nog iets anders gebruiken?

Ik hou vooral van spellen waarbij ik vooruit moet denken, en minder van spellen waarbij ik met precisie een knop moet timen. Zou het niet handig zijn om een lijst te maken van alle soorten uitdagingen en degenen die in een spel voorkomen duidelijk aan te geven bij besprekingen?

Lees de rest van ‘Wat eisen spellen van spelers?’

Mijn recente columns lokten op zijn minst enige discussie uit, en sommigen claimen zelfs dat mijn laatste over game-moeheid is geparodieerd. Aangezien mijn schrijfsels dus blijkbaar tot nog meer schrijfwerk leiden, terwijl we het allemaal al zo druk hebben, is het tijd om het jullie wat makkelijker te maken.

Ik presenteer daarom de ‘multiplechoice-column’. Zo is deze tekst geschikt voor iedere mening, visie of afwijking, zonder zelf allerlei comments (of parodieën) te hoeven schrijven. Enige wat je hoeft te doen: doorhalen wat niet van toepassing is.

Pennen klaar? Daar gaan we!

Lees de rest van ‘Interactieve gamejournalistiek! Kies je eigen Bashers-column!’

“We, the undersigned, take responsibility for the wars that are about to start, the decisions we will make, and the history we will write. Everything that is going to happen is going to happen because of us.”

Dit plakkaat staart ons aan als de doos voor de eerste keer opengaat. “Nou jongens, heeft er iemand een pen?” Met een kinderlijk plezier ondertekenen we het speelbord. “Zouden we eigenlijk in bloed moeten doen, he?”

Risk Legacy is een bordspel waarbij de presentatie niet alleen belangrijk is, maar de kern van het spel. Het idee is zowel simpel als briljant: dit is straight up Risk maar de regels van dit klassieke bordspel veranderen naarmate je speelt. En niet alleen de regels, ook het bord en de speelkaarten blijven niet onberoerd.

Lees de rest van ‘War, war always changes’

De vergeetgame: een recensent speelt er elk jaar te veel. Ze nemen een pakketje in ontvangst; en ze schrijven erover of schrijven het af. Een week of wat later verdwaalt de titel tussen ‘waar zijn mijn sleutels’ en ‘oeps, was je eergisteren jarig?’. Maar eens in de zoveel tijd komt zo’n game bovendrijven, omdat je brein per abuis dat ene laatje opent.

Zoals vorige week ergens in Zuid-Europa gebeurde. Ik chauffeerde een minuscule Fiat over berg en rivier, terwijl rechts én links andere autootjes mij luid toeterend passeerden. Steeds vaker kreeg ik zin om met een knuppel uit het open raam te hangen en een toevallige overmoedige passeerder een knal op zijn Italiaanse zonnebril te verkopen. Het laatje der vergeetgames sprong open: één van mijn neuspeuterige ik sprong eruit. Een fijne vergeetgame. Street Racer.

Lees de rest van ‘De vergeetgame: Chun-Li ♥ Mario’

Spoiler alert: Deze tekst is veilig voor iedereen die Mass Effect 3 nog zit te spelen of er aan moet beginnen. Ik refereer alleen aan headlines die je ongetwijfeld eerder voorbij hebt zien vliegen en ga niet in op details. Geen interesse in de sciencefictionserie, maar heb je wel een mening over spoilers? Vervang dan het woord Mass Effect met een ander favoriet spel.

Eigenlijk wilde ik het vandaag over een ander, origineel onderwerp hebben, maar mijn werkweek werd vrijwel gedomineerd door het ontwijken van Mass Effect-berichtgeving. Aangezien dat met de dag erger wordt, kan ik het moeilijk negeren voor de column. Over gamejournalistiek, kopieergedrag en regels voor de toekomst.

Lees de rest van ‘Hou je waffel over Mass Effect 3’

Wij van Bashers vinden games helemaal niet leuk. Wij lezen liever boeken of kijken een film. Liefst schrijven we daar ook over, hoezeer proza en cinema boven games staan. Wat ze allemaal wel bezitten (verhaal, emotie) en games niet. Bashers - Voor gamers die zo ver kijken dat ze het liever ergens anders over hebben. Tijd om mijn steentje bij te dragen aan de game-haat.

Ik denk namelijk dat ik iets nieuws gevonden heb wat literatuur en film ons geven en games niet: een erectie.

Lees de rest van ‘Meedoen met de game-haat’

Zoals ik in mijn vorige column beschreef, worden in Asura’s Wrath elementen van verschillende Aziatische religies samengevoegd in een overdreven gewelddadige game. Maar het is niet enkel Asura’s Wrath dat religie op deze manier presenteert, zo blijkt uit een onderzoek van een doctoraalstudent van de Universiteit van Missouri. Er is een trend te zien hoe religie in games in het algemeen gepresenteerd wordt.

Helaas pakt hij maar een vijftal titels, namelijk Mass Effect 2, Final Fantasy XIII, Assassin’s Creed, Castlevania: Lords of Shadow en The Elder Scrolls IV: Oblivion, maar hij heeft absoluut een punt: Religie in games wordt voornamelijk presenteerd via geweld. Zij het de Tempeliers tijdens de kruistochten, demonenjagers met een christelijk kruis als wapen of de gewelddadige sektes in Vvardenfell. Op zich geen bijzonder schokkend resultaat, omdat geweld nou eenmaal onlosmakelijk met het medium verbonden is. Een simpel verhaal van actie en reactie, waarbij andere vormen van gameplay moeilijk zijn.

Lees de rest van ‘Crappy religame’

Vroeger waren vechtspellen mijn favoriete genre omdat zij het tactische van Schaken en de scherpzinnigheid (yomi) van Steen-Papier-Schaar combineerden. Helaas kan ik nieuwe vechtspellen niet waarderen omdat ik nieuwe prioriteiten heb. Kijk, vroeger kon ik nog de tijd en energie steken in al die moves/combo’s die je moest oefenen. Daar heb ik tegenwoordig geen zin meer in.

Ik wil goed worden in iets dat mij geestelijk uitdaagt, niet iets dat mij behandelt als een hond die een trucje moet aanleren.

Lees de rest van ‘Lichamelijke Uitdagingen vs. Geestelijke Uitdagingen’