Hoe kan het toch dat ik zo dol ben op ‘levellen’? Ik lijk nogal tegenstrijdig, want ik roep al jaren dat ik het stom vind dat je niet meteen max level mag zijn in World of Warcraft. Call of Duty raak ik niet aan vanwege het verplicht levellen. Farmville en zo, met hun ‘Skinner box’-trucjes, vind ik ook waardeloos. Een humanist als ik vindt dat een speler beter moet worden door creativiteit en inzicht, niet door iets steeds hetzelfde te doen achter elkaar. Wat is daar nou leuk aan?

En toch, nadat ik laatst Planescape: Torment had uitgespeeld (een schitterend rollenspel qua verhaal), ging ik stiekem Icewind Dale II kopen, want ik had een enorme behoefte om lekker te grinden grinden. What gives!?

Lees de rest van ‘Lekker levellen’

Ik zal je een geheimpje vertellen. Ik lees graag handleidingen van apparaten. En dan vooral de eerste pagina. Als kind deed ik dat al. Ik ging er echt voor zitten en las dan ‘Gefeliciteerd met de aanschaf van uw Vectrex Spelcomputer’. Of ‘uw Commodore 16’ of uw ‘Mitsubishi MSX thuiscomputer’. Gefeliciteerd! Ik hoorde bij de club!

Dat gevoel van ‘er bij horen’ vind ik nog steeds plezierig. Met mijn iPhone bijvoorbeeld. En voor hier misverstanden ontstaan: het gaat me er niet om, om aan een of ander beeld of merkensletterigheid te voldoen. Het gaat mij er om dat ik het heerlijk vind dat ik Apples ‘tuin’ mag betreden.

Lees de rest van ‘Gefeliciteerd!’

Ik hou van virtuele werelden. Niet zozeer het concept achter ze, maar eerder dat ik er in kan ronddwalen, nieuwe dingen ontdekken. Zien hoe straten, steden, gebieden in elkaar overvloeien en een geheel vormen. Het is het algemene gevoel van ‘being there’. Het gevoel dat je als de hoofdpersoon in dat boek daadwerkelijk overdonderd wordt door een wereld die je alles wilt aanmeten.

En het is al sinds jaar en dag dé reden dat ik elke Grand Theft Auto koop die er is, en er nog geen enkele heb uitgespeeld. Zo ook weer met de nieuwste: Grand Theft Auto III voor iOS.

Ik ben volgens mij maar een keer op het tweede eiland aangekomen, het derde heb ik nooit mogen aanschouwen. Daarentegen ken ik het eerste eiland op m’n duimpje en loop ik er graag rond. Nu ook weer. Rondslenteren in dit gedeelte van Liberty City werkt bijna therapeutisch en je kan me ook vredig zien meerijden in het verkeer of de metro zien pakken.

Lees de rest van ‘Being there’

Geïnspireerd door onze eigen Vlad Micu heb ik mezelf aan de eettafel gezet en zaken met enige importantie overdacht. Vlad zat vast. Vast in wat onbelangrijk was. Sinds ik hem voor het eerst heb ontmoet, een maand of twee geleden, voel ik mij met hem verbonden. Hij sloeg zijn arm om me heen en noemde het ‘verdomme een wonder’ dat we elkaar nog nooit gesproken hadden. Dat is waar, zo knikte ik. Ik haalde een wijntje voor hem. De game-uitgever betaalde.

Hij had een reboot nodig. Even control-alt-delete. Hij bezat veel games. Heel veel. Ik stelde me zo voor dat hij een iglo kon bouwen van Nintendo Entertainment System-apparaten. Hij kon zich tien jaar warmen aan brandende videogames. Maar dat wilde hij niet. Hij wilde geen NES-iglo en geen kampvuur van knetterende cartridges. Hij wilde verdomme vrijheid: hij verkocht alles behalve zijn bed en grill.

Lees de rest van ‘Verdomde vrijheid’

Een paar weken terug namen we afscheid van de godfather onder de gamejournalistiek: Gamepro. Ze wisten niet te overleven in deze harde wereld en gaan door als onderdeeltje van een technieksite. Gamepro is nu slechts een kopje van zeven letters, zonder stem of inhoud.

De koning is dood, lang leve de volgende generatie toch? Want iedere dag duiken er nieuwe gamesites op! Ook in Nederland. Sites die in hun aanhef of colofon proclameren dat ze de Nederlandse gamejournalistiek eens goed op z’n kop gaan zetten. ‘Meer nieuws dan Gamer en Insidegamer, vettere reviews dan Gamekings en Power Unlimited! U kunt beter bij ons adverteren dan bij die ouderwetse sloebers, beste uitgever…’

Lees de rest van ‘Kotaku + Gamekings = Nederlandse gamesite’

Op dit moment zijn een paar jongens bezig alle Zelda’s uit te spelen voor een goed doel. Een uitzonderlijke fysieke en mentale prestatie waar ik niets dan grote bewondering voor heb. Het bracht me zelfs op een idee; een soort tegenprestatie. Ik zal namelijk alle uren die de jongens besteden aan Zelda (omgerekend zo’n 250 uur) besteden aan in bed liggen terwijl ik game, chips eet, én comedy’s kijk. Het zal moeilijk worden, maar ik weet dat jullie steun mij door deze zware dagen zal helpen. Binnenkort zal de website met live-feed online gaan. Voor nu alvast een voorproefje van de documentatie van een van de meest zware opdrachten. Maar ach, alles voor het goede doel.

Speltip 2: Ga niet door je bookmarks zitten bladeren op de ochtend dat je een deadline hebt, want voor je het weet is het lunchtijd en staat er nog geen letter op papier!

Lees de rest van ‘Wegdromen’

Zomer 1991 was de laatste keer dat ik op graphics geilde. Het waren de preview-beelden van Actraiser die mij overtuigden om het spel te kopen zodra het uitkwam. Het zag er mooier uit dan alles op de NES, Megadrive en PC-Engine bij elkaar. Maar toen ik het eindelijk speelde, vond ik het tegenvallen. Het was een soort Castlevania met een zwaard, onduidelijke hitboxes en frustrerende ‘jump physics’.

Toch maar doorzetten, want dat deed ik toen nog als kind zijnde. Het leek nog erger te worden na het eerste level: nu werden de mooie graphics vervangen met een simpele kaart, en moest ik ineens een baby-engeltje besturen! Wat?! Hier stonden geen plaatjes van in Nintendo Power!

Lees de rest van ‘Na twintig jaar vind ik gameplay niet meer alles; het is tijd voor inhoud’

De oude sensei haalt een doos tevoorschijn en zet deze op de grond. ‘Open de doos’, zegt hij tegen de leerling. Hij haalt tegelijk iets uit zijn gewaad en houdt dit in een gesloten vuist voor de leerling die in de doos kijkt. Eerst lijkt de doos leeg, maar de meester haalt er iets kleins uit met zijn vrije hand. Nu draait hij beide handen met de palm omhoog, en laat ze op de grond rusten. Op elke hand zit een vlo. De leerling schrikt als beide vlooien wegspringen. ‘Waarom denk je dat de linker vlo hoger springt dan de rechter’, vraagt de meester.

Lees de rest van ‘Doos’

Touché Nintendo. Ik had niet verwacht dat 2012 het jaar van Big N zou worden. Alles behalve zelfs. De toekomst lag eind 2011 bij smartphones en tablets en Nintendo leek dat domweg te negeren. Ach, wisten wij veel dat Nintendo ondertussen de klaagzang van investeerders in de zomer van 2011 ter harte had genomen.

Wie was er niet van zijn sokken geblazen met de aankondiging van de Pokémon Fruits Basket-games op de E3 2012? Pokémon Apple voor iOS, Pokémon Pear voor Android, Pokémon Mango voor Windows Phone! Maar nee, ook de eigen consoles deden mee met Pokémon Orange voor 3DS en Pokémon Banana als launchtitel voor Wii U! (En dan zijn er natuurlijk nog de geruchten over de Blackberry-versie, al ziet het er niet naar uit dat BB10 2012 nog zal halen).

Lees de rest van ‘Fruitmand’

De gamewereld zit niet in een vicieuze cirkel, maar in een vicieuze spiraal. Sinds de jaren nul – de belangrijkste en vooral tumultueuze periode – werken games naar één punt toe: de complete game. In Goldeneye 007 moest je schieten, desgewenst een beetje sluipen, en kon je in een tank rijden. Als je op een muur schoot, verschenen er kogelgaten. Langzaamaan verdwenen ze. Zelfhelende muren. Wauw!

De muren zijgen ineen om nooit meer op te staan. Battlefield 3. Tanks staan gewillig klaar, evenals vliegverkeer. Sluipen doe ik nog steeds niet. Daar heb ik Metal Gear Solid 4 voor – één van de compleetste games, met zijn actie, cutscenes en indrukwekkende robotvoertuigen waarvan ik eigenlijk niet houd.

Lees de rest van ‘Spiraaltje: de complete game’

Hoe verzin je constant een nieuwe column? Hoe zorg je ervoor dat je week na week een scherp of vermakelijk stuk schrijft? Wat te doen als er een writersblock voor je snufferd staat? Beste collega’s, de oplossing is wellicht hier! Tijd voor een experiment met apen.

Gisteren tweette Jazz Jackrabbit-bedenker Clifford Bleszinski over de IGeNerator - Story Generator. Dit is een script waarmee je koppen kunt genereren met compleet willekeurige termen, zoals gametitels en evenementen. Deze parodie op IGN is al iets ouder, maar dat is verder niet van belang. Het punt is: kun je dit gebruiken als serieuze tool om gamecolumns te bedenken?

Lees de rest van ‘Experimental Random Columning’

Tijd om mijzelf eerlijk en kwetsbaar op te stellen en uit te leggen waarom ik nou altijd zo negatief doe over de Power Unlimited.

Zou iemand zich nog het TROS tv-programma herinneren met de legendarische titel Kunst… omdat het moet? Letterlijk een kunstprogramma dat alleen gemaakt werd omdat het moest volgens de Omroepwet? Bij het zien van die titel stelde ik me altijd een balorige, onwillige scholier voor, die dan maar aan die stomme schoolopdracht begint. Je ziet hem nog net een leeg blikje 3ES-cola wegtrappen, voordat de schooldeur achter hem dichtvalt. Later zou hij zich revancheren door het ‘TROS Muziekfeest op het Plein’ te bedenken. Maar ik dwaal af.

In mijn huidige capaciteit als kunsthandelaar met een specialisatie in game artists, kom ik heel veel fantastisch werk tegen waarvan ik een en ander met jullie wilde delen… omdat je dat wilt!

Lees de rest van ‘Kunst… omdat het moet!’

Zoekend naar een “spel met een mooi verhaal, dat de complexiteit bevat dat mogelijk is met een interactief medium, dat niet eindigt als tragedie”, kwam ik het spel Pathways tegen. Het spel is gemaakt door Terry Cavanagh, die vooral bekend is van VVVVV. Hij is ook bekend als iemand die op originele wijze verhalen vertelt in spellen, zoals in Don’t Look Back, American Dream en Judith. Pathways vind ik eigenlijk een belabberd spel; maar waarom het niet werkt vind ik juist interessant. Tevens heeft het één heel mooie moment, wat ik ook het beschrijven waard vind. Pathways bevat twee strategieën om een interactief verhaal te vertellen die het Stanley-Complex omzeilen. Hoe zij dat doen wil ik toelichten.

Lees de rest van ‘Omschrijf Tragedie: Verhalen in Spellen, deel 5b – Het “Stanley-complex” omzeilen in Pathways’

Soms voel ik melancholie opkomen, vooral als ik weer geconfronteerd wordt met al die games die ik aan het einde van het jaar moet recenseren. Al die grote franchises die opeens alle aandacht opeisen, en die stuk voor stuk alleen maar gaan om de beste graphics en schokeffecten. Dan denk ik met weemoed terug aan eenvoudiger tijden, toen gameplay nog telde. En dan kan ik eerlijk zeggen: twintig jaar geleden, zo rond 2011, waren spellen echt beter.

Lees de rest van ‘Vroeger!’

Ik kan me Jade Raymond nog goed voor de geest halen. Zo onschuldig als ze daar stond op X06, in een klein zaaltje verstopt in het congresgedeelte van een luxueus opgetrokken hotel ergens in Barcelona. De afbrokkelende snelweg ernaast stond in schril contrast met het moderne verblijf.

Dit is een van de eerste meer ‘open’ presentaties van Assassin’s Creed. Raymond moet compleet zelfverzekerd zijn. En dat is ze dus ook. Glunderend presenteert ze hoe Altaïr los gaat in het Beloofde Land. Alles is ingestudeerd, maar de illusie staat als een huis. Tot het eind van de presentatie. De demo eindigt ‘per ongeluk’ abrupt, waarbij het Animus-laadscherm in beeld komt. “O… Let daar maar niet op hoor!” ‘Gefaket angtvallig’ lijkt haar voorgevel het ineens over te nemen.

Lees de rest van ‘Façade’

Mobiele telefoons van nu kunnen veel meer dan bellen en gebeld worden. Nou ja, behalve mijn ex-telefoon: daarmee kon ik niet eens meer gebeld worden. Sms-berichten ontving ik niet of half. En er stond welgeteld één spelletje op waarin je een piramide moest bouwen. Als je eenmaal lekker bezig was, werd het spel afgesloten en werd je gedwongen de game te kopen van Samsung.

Dat kon zo niet langer doorgaan. Vond de Sint. En wie ben ik om die gulle gever tegen te houden? De zaterdag voor vijf december huppelde de goedheiligman langs mijn schoentje en liet een moddervette Androidmobiel achter in mijn maatje tweeënveertig. Dank u Sinterklaasje! Ik ben dit jaar klaarblijkelijk veel liever geweest dan ik dacht.

Lees de rest van ‘Smartphonesufferd’

Naar aanleiding van de artikelen afgelopen week op Bashers, zou je bijna denken dat Game in the City één dag was. Een dag van speeches en Game Awards. Nadat de lege wijnflessen en business cards van de vloer waren geveegd, stond Amersfoort echter weer klaar voor deel twee: De Masterclass-dag.

Ik infiltreerde de groep van jonge programmeurs, designers en spellenbakkers om eens te kijken of er nog iets controversieels of wereldschokkends zou gebeuren. Helaas voor mij, geen inside info over de beruchte Kinect 2 of een early build van GTA V. Wat verder niet betekende dat het geen boeiende dag was! Alleen voor een column zoek ik uiteraard iets om op in te haken wat niet al eerder is gezegd door Rogier, Robert en Matthijs.

Lees de rest van ‘Gedachten na afloop van Game in the City 2011’

Sinterklaas,

Ik ben het hele jaar lief geweest. Ik heb laatst een oma helpen oversteken vlak voor ons huis en toen mijn vriendje Bart van zijn fiets viel, hielp ik hem overeind. Een paar meisjes uit de klas willen graag met me kussen, maar meisjes vind ik maar stom. Pappa zegt dat dat wel over gaat.

Mijn cijfers op school zijn heel erg goed. In Nederlands ben ik het beste (pappa helpt me ook heel veel). Ik heb wel gevochten met een paar jongens van de schoolkrant, omdat ik had gezegd dat ik ze niet goed vond schrijven. Pappa en mamma hebben die avond ook heel erge ruzie gehad. Nu is alles gelukkig wel weer goed.

Lees de rest van ‘Brief aan de Sint’