Rubriek: Column

Onze columnisten laten van zich horen met opvallende onderwerpen en invalshoeken.

Wat eisen spellen van spelers?



Robert August de Meijer op woensdag. Beeld: Paul Veer.

Vorig week maakte ik een onderscheid tussen ‘lichamelijke’ en ‘geestelijke’ uitdagingen. Ik vroeg mij sindsdien af wat voor soorten uitdagingen er allemaal mogelijk zijn met computerspellen. Na zoveel jaren spelen besef ik dat ik bepaalde uitdagingen beter vind dan andere, en wanneer ik een spel overweeg te spelen, wil ik zo snel mogelijk weten hoe ik zal worden uitgedaagd. Moet ik mijn geheugen, reflexen, inzicht of creativiteit of nog iets anders gebruiken?

Ik hou vooral van spellen waarbij ik vooruit moet denken, en minder van spellen waarbij ik met precisie een knop moet timen. Zou het niet handig zijn om een lijst te maken van alle soorten uitdagingen en degenen die in een spel voorkomen duidelijk aan te geven bij besprekingen?

Lees de rest van ‘Wat eisen spellen van spelers?’

10 reacties

Interactieve gamejournalistiek! Kies je eigen Bashers-column!



Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.

Mijn recente columns lokten op zijn minst enige discussie uit, en sommigen claimen zelfs dat mijn laatste over game-moeheid is geparodieerd. Aangezien mijn schrijfsels dus blijkbaar tot nog meer schrijfwerk leiden, terwijl we het allemaal al zo druk hebben, is het tijd om het jullie wat makkelijker te maken.

Ik presenteer daarom de ‘multiplechoice-column’. Zo is deze tekst geschikt voor iedere mening, visie of afwijking, zonder zelf allerlei comments (of parodieën) te hoeven schrijven. Enige wat je hoeft te doen: doorhalen wat niet van toepassing is.

Pennen klaar? Daar gaan we!

Lees de rest van ‘Interactieve gamejournalistiek! Kies je eigen Bashers-column!’

8 reacties

War, war always changes



Vincent Leeuw op maandag. Beeld: Paul Veer.

“We, the undersigned, take responsibility for the wars that are about to start, the decisions we will make, and the history we will write. Everything that is going to happen is going to happen because of us.”

Dit plakkaat staart ons aan als de doos voor de eerste keer opengaat. “Nou jongens, heeft er iemand een pen?” Met een kinderlijk plezier ondertekenen we het speelbord. “Zouden we eigenlijk in bloed moeten doen, he?”

Risk Legacy is een bordspel waarbij de presentatie niet alleen belangrijk is, maar de kern van het spel. Het idee is zowel simpel als briljant: dit is straight up Risk maar de regels van dit klassieke bordspel veranderen naarmate je speelt. En niet alleen de regels, ook het bord en de speelkaarten blijven niet onberoerd.

Lees de rest van ‘War, war always changes’

11 reacties

De vergeetgame: Chun-Li ♥ Mario



Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.

De vergeetgame: een recensent speelt er elk jaar te veel. Ze nemen een pakketje in ontvangst; en ze schrijven erover of schrijven het af. Een week of wat later verdwaalt de titel tussen ‘waar zijn mijn sleutels’ en ‘oeps, was je eergisteren jarig?’. Maar eens in de zoveel tijd komt zo’n game bovendrijven, omdat je brein per abuis dat ene laatje opent.

Zoals vorige week ergens in Zuid-Europa gebeurde. Ik chauffeerde een minuscule Fiat over berg en rivier, terwijl rechts én links andere autootjes mij luid toeterend passeerden. Steeds vaker kreeg ik zin om met een knuppel uit het open raam te hangen en een toevallige overmoedige passeerder een knal op zijn Italiaanse zonnebril te verkopen. Het laatje der vergeetgames sprong open: één van mijn neuspeuterige ik sprong eruit. Een fijne vergeetgame. Street Racer.

Lees de rest van ‘De vergeetgame: Chun-Li ♥ Mario’

5 reacties

Hou je waffel over Mass Effect 3



Gillian de Nooijer op zaterdag. Beeld: Paul Veer.

Spoiler alert: Deze tekst is veilig voor iedereen die Mass Effect 3 nog zit te spelen of er aan moet beginnen. Ik refereer alleen aan headlines die je ongetwijfeld eerder voorbij hebt zien vliegen en ga niet in op details. Geen interesse in de sciencefictionserie, maar heb je wel een mening over spoilers? Vervang dan het woord Mass Effect met een ander favoriet spel.

Eigenlijk wilde ik het vandaag over een ander, origineel onderwerp hebben, maar mijn werkweek werd vrijwel gedomineerd door het ontwijken van Mass Effect-berichtgeving. Aangezien dat met de dag erger wordt, kan ik het moeilijk negeren voor de column. Over gamejournalistiek, kopieergedrag en regels voor de toekomst.

Lees de rest van ‘Hou je waffel over Mass Effect 3’

27 reacties

Meedoen met de game-haat



Rogier op vrijdag.

Wij van Bashers vinden games helemaal niet leuk. Wij lezen liever boeken of kijken een film. Liefst schrijven we daar ook over, hoezeer proza en cinema boven games staan. Wat ze allemaal wel bezitten (verhaal, emotie) en games niet. Bashers - Voor gamers die zo ver kijken dat ze het liever ergens anders over hebben. Tijd om mijn steentje bij te dragen aan de game-haat.

Ik denk namelijk dat ik iets nieuws gevonden heb wat literatuur en film ons geven en games niet: een erectie.

Lees de rest van ‘Meedoen met de game-haat’

8 reacties

Crappy religame



Zoals ik in mijn vorige column beschreef, worden in Asura’s Wrath elementen van verschillende Aziatische religies samengevoegd in een overdreven gewelddadige game. Maar het is niet enkel Asura’s Wrath dat religie op deze manier presenteert, zo blijkt uit een onderzoek van een doctoraalstudent van de Universiteit van Missouri. Er is een trend te zien hoe religie in games in het algemeen gepresenteerd wordt.

Helaas pakt hij maar een vijftal titels, namelijk Mass Effect 2, Final Fantasy XIII, Assassin’s Creed, Castlevania: Lords of Shadow en The Elder Scrolls IV: Oblivion, maar hij heeft absoluut een punt: Religie in games wordt voornamelijk presenteerd via geweld. Zij het de Tempeliers tijdens de kruistochten, demonenjagers met een christelijk kruis als wapen of de gewelddadige sektes in Vvardenfell. Op zich geen bijzonder schokkend resultaat, omdat geweld nou eenmaal onlosmakelijk met het medium verbonden is. Een simpel verhaal van actie en reactie, waarbij andere vormen van gameplay moeilijk zijn.

Lees de rest van ‘Crappy religame’

13 reacties

Lichamelijke Uitdagingen vs. Geestelijke Uitdagingen



Robert August de Meijer op woensdag. Beeld: Paul Veer.

Vroeger waren vechtspellen mijn favoriete genre omdat zij het tactische van Schaken en de scherpzinnigheid (yomi) van Steen-Papier-Schaar combineerden. Helaas kan ik nieuwe vechtspellen niet waarderen omdat ik nieuwe prioriteiten heb. Kijk, vroeger kon ik nog de tijd en energie steken in al die moves/combo’s die je moest oefenen. Daar heb ik tegenwoordig geen zin meer in.

Ik wil goed worden in iets dat mij geestelijk uitdaagt, niet iets dat mij behandelt als een hond die een trucje moet aanleren.

Lees de rest van ‘Lichamelijke Uitdagingen vs. Geestelijke Uitdagingen’

12 reacties

Game over?



Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.

Ik speel al een maand of twee nauwelijks nog games in mijn vrije tijd. Het is niet dat ik het vaarwel heb gezegd, want voor mijn werk speel ik diverse titels voor recensies en andere artikelen. Maar voor mijn lol een avondje LOTRO? Even niet.

Dit is een natuurlijke gang van zaken. De cirkel van het elektronische leven. Ik heb periodes gehad dat ik ieder moment dat ik niet achter de computer zat, alleen nog nadacht over de spellen die ik straks zou spelen. Over ‘gear upgrades’ en ‘stats’ en ‘baasmonsters’… Over ruimteschepen, ISK verdienen, blauwdrukken en ‘player owned stations’. En het was heerlijk om me zo te verliezen in de fantasie van een leven in een ander universum. Opeens stopte dat.

Lees de rest van ‘Game over?’

8 reacties

Jam with the Garageband



Vincent Leeuw op maandag. Beeld: Paul Veer.

Soms kom je wel eens bij de Makro. Hoewel de bedrijfsgrootgrutter best wel geinige aanbiedingen kan hebben, zijn ze op het gebied van games gewoon complete noobs. Bakken met overvloedig geproduceerde titels die nooit verkocht worden, maar ondertussen wel de verkoopcijfers van de uitgevers spekken, waren in grote getale aanwezig. En in een van die bakken lag zelfs een curiosum: Jam with the Band. Dat zegt je misschien niet zo veel, maar als Nintendo DS-speler van het eerste uur ken je de game waarschijnlijk als Daigasso! Band Brothers (als is de Europese versie eigenlijk de ‘DX’ opvolger).

Jam with the Band is een soort rare voorloper op Wii Music met een duidelijke invloed van Dance Dance Revolution/Dancing Stage. Op de maat verschijnen er noten op je scherm die je moet laten samenvallen met het drukken op de knop. Of je produceert je eigen nummers met een vrije stand. Afgaan kun je niet, dus je kan naar hartelust blijven doorspelen. Het belangrijkste aspect was echter de meerspelerstand: meerdere DS’en konden draadloos samen in harmonie (als het goed gaat) een nummer spelen.

Lees de rest van ‘Jam with the Garageband’

Reageer

Playen of geplayed worden



Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.

Je hebt players en je hebt mensen die geplayed worden. In den beginne was ik een player – dat geef ik eerlijk toe. Mijn ouders vonden het geen goed idee om mij een spelcomputer te geven, dus moest ik bij mijn grote neef mijn gamegram halen. Hij had een grote grijze Nintendo. De controller paste niet in mijn handjes, maar ik had de grootste lol met level één van Super Mario Bros. 3.

Een jaar later stond diezelfde Nintendo (letterlijk) in mijn eigen woonkamer. Ik zat in de kleuterklas en dan wil je zo nu en dan opscheppen over het magische doosje dat een poppetje naar je tv verplaatst. Sindsdien was ik bijna geen player meer, maar werd ik geplayed door een klas vol maatjes die ook eens een keer het eerste level wilde proberen.

Lees de rest van ‘Playen of geplayed worden’

5 reacties

Review: Mass Effect 3 door ‘FemShepard’



FemShepard op zaterdag. Beeld: Gillian de Nooijer.

Soms wil je een beetje afwisseling in je recensies. Onze collega’s bij Gamersdag opperden het leuke idee om het spel te laten bespreken door de hoofdrolspeler. Om te kijken of dit wellicht iets is voor Bashers, proberen wij hun model eens uit als experiment bij Mass Effect 3…

 

Hallo, mijn naam is FemShepard. Aangezien de rest van de crew de ontwikkelingen probeert te volgen van de GDC, hebben ze mij gevraagd of ik deze game wilde reviewen. Omdat mijn spel nu in de winkels ligt en gepromoot moet worden, en omdat jullie van die lieve rakkers zijn natuurlijk, wil ik dit wel voor jullie doen.

Lees de rest van ‘Review: Mass Effect 3 door ‘FemShepard’’

9 reacties

Maak het spannend met een NDA



Rogier op vrijdag.

Onlangs werd ik door Ubisoft uitgenodigd om in het Manhattan Hotel in Rotterdam iets te horen over Assassin’s Creed 3. De sfeer was gelaten. Collega-journalisten praatten een beetje over welke comic-game nu wel goed is, over dat hun bezoekers zulke zeikerd zijn geworden omdat ze zeuren over de ‘9’ die ze Skyrim gaven. We hadden het over van alles en nog wat. Behalve Assassin’s Creed. Waarschijnlijk had iedereen onderhand wel een beetje genoeg van dat spel. Terwijl ik een pizzapunt in mijn mond duwde hoorde ik iemand zelfs zeggen: “Van mij mogen ze aan iets anders gaan werken nu.” Ik knikte terwijl het vet van mijn kin droop.

Lees de rest van ‘Maak het spannend met een NDA’

6 reacties

Aziatische God of War



De Aziatische God of War, zo wordt Asura’s Wrath nog wel eens onterecht genoemd. De game interactieve anime gaat over een halfgod die verstoten wordt door zijn medehalfgoden, waarna hij met de meest overdreven actie - en de hulp van QTE’s - wraak neemt . Nee, maar het lijkt verder echt niet op God of War. Hoofdpersonage Asura heeft trauma’s door de dood van zijn vrouw, wordt regelmatig naar een soort hel gestuurd waar hij uit moet klimmen en er wordt door de personages vooral veel geschreeuwd in zware stemmen. Nee, maar echt niet!

En nu eerlijk, want qua game interactieve anime hebben de twee titels nauwelijks raakvlakken, en ook qua aankleding is er niets van Kratos’ avonturen te zien. Asura’s Wrath put namelijk uit de rijke boeddhistische traditie. In Nederland vooral bekend door de dikkige en gezellige Boeddhabeeldjes van de Xenos, maar werkelijk een religie vol interessante verhalen en boeiende goden.

Lees de rest van ‘Aziatische God of War’

3 reacties

Omschrijf tragedie: verhalen in spellen, deel 7 – Karakters met karakter



Robert August de Meijer op woensdag. Beeld: Paul Veer.

Waarom zijn computerspelpersonages zo vaak ‘schone leien’? Je weet wel: ze zeggen niets, hebben geen verleden, doen alles wat je zegt zonder tegenzin, enzovoorts. Het antwoord dat ik altijd krijg is: “Dan kan de speler zich beter verplaatsen in het personage.”

Ik vraag mij af of die redenering er voor zorgt dat goede verhalen in spellen zo zeldzaam zijn. Immers, mooie personages maken mooie verhalen. In dit deel van mijn epische queeste (de zoektocht naar het mooie computerspelverhaal dat niet eindigt als een tragedie) vraag ik mij af hoe het zal zijn als een spel een karakter had met, inderdaad, karakter.

Lees de rest van ‘Omschrijf tragedie: verhalen in spellen, deel 7 – Karakters met karakter’

1 reactie

Wie niet leert programmeren draagt zijn leven over aan machines (en de bedrijven die deze maken)



Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.

Ik ben zeker geen type die het ‘vroeger beter vond’. Eerlijk niet. De mensheid maakt nog dagelijks enorme sprongen voorwaarts. Er is minder honger, ziekte, geweld en zelfs minder vervuiling dan pak ‘m beet vijfentwintig jaar geleden. Toch heb ik het gevoel dat wij iets kwijtraken: de mogelijkheid om dingen echt zelf te doen. In een paar decennia zijn de meesten van ons veranderd van creatieve ‘makers’ in passieve ‘consumenten’. En nergens is dat duidelijker dan in de manier waarop wij computers gebruiken.

Lees de rest van ‘Wie niet leert programmeren draagt zijn leven over aan machines (en de bedrijven die deze maken)’

27 reacties

Niet Grijs



Vincent Leeuw op maandag. Beeld: Paul Veer.

Het was even schrikken vorige week voor sommige fans. Er werd een nieuwe Pokémon aangekondigd. Dat an sich was niet echt het probleem. De aankondiging van deze aankondiging was al een tijdje bekend en er werd een beetje naar toe geleefd.

Nee, het probleem was niet dat er een Pokémon werd aangekondigd. Het probleem was welke Pokémon werd aangekondigd.

Pokémon Black en White.
2.

Een deel twee? Als een mes sneed het sommige fankampen in tweeën. Er was nog nooit een ‘deel twee’ geweest. Er was altijd een ’derde’ extra kleur. Blue en Red hadden Yellow, Gold en Silver hadden Crystal, Ruby en Sapphire hadden Emerald.

Lees de rest van ‘Niet Grijs’

15 reacties

Mijn game-shizzle ‘gegapt’ door EA



Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.

Cultureel-maatschappelijk gezien waren het niet mijn beste jaren, maar eind jaren negentig speelde ik dagelijks WCW/NWO Revenge en luisterde naar muthafucking rapmuziek. Tegenwoordig heb ik niets meer met Hulk Hogan of Tupac, maar destijds kon ik niet zonder het tweetal en hun talloze collega’s slash concurrenten. Sterker nog: ik wilde eenzelfde borstkas kweken als de glimmende torso’s van de showworstelaars. Zo gezegd, zo gedaan. For real.

En tijdens het bankdrukken, met hiphop uit de speakers, kreeg ik een lumineus idee. Ik verzon een gloednieuwe game die werkelijk nergens op sloeg. Maar fuck it, zoals de rappers dikwijls mompelen, ik werd er erg blij van. Ik wilde die game bouwen en liever nog: spelen. Dat eerste ging mij niet lukken, maar dat tweede wel. Jaren later kreeg Electronic Arts namelijk hetzelfde stompzinnige idee: ze duwden rappers in de worstelring en lieten de gamer erop los rammen. Aaaight.

Lees de rest van ‘Mijn game-shizzle ‘gegapt’ door EA’

4 reacties

Uitdaging voor de toekomstige gamejournalist



Gillian de Nooijer op zaterdag. Beeld: Paul Veer.

Ik zit in de bus op weg naar een persevent. Op de stoel voor mij zit een meisje van een jaar of zes. Het kind vraagt of ze de telefoon van haar moeder mag lenen. Die geeft haar dochter een iPhone en het meisje start Snake op. De rest van de reis rolt ze vrolijk met de slang over het scherm. Haar moeder deed dertig jaar geleden hetzelfde.

Iedereen kent Snake. Het spelconcept is meer dan drie decennia oud en generatie na generatie heeft kennis gemaakt met de hongerige slang. Net als Tetris, Asteroids en Pong zijn sommige historische games niet te missen. Maar dat geldt niet voor alles. Wolfenstein 3D is een historisch spel. Half-Life is een historisch spel. En er komt een generatie gamejournalisten aan die deze spellen nog nooit heeft aangeraakt…

Lees de rest van ‘Uitdaging voor de toekomstige gamejournalist’

20 reacties

You bitch



Rogier op vrijdag.

SSX Deadly Descent, het spel dat niet mocht bestaan. De makers hadden een visie, misschien wel een goede. Een meer volwassen SSX met serieuzere thema’s. In onze hoofden borrelden herinneringen op van een, voorheen vrome, prins die opeens chagrijnig ‘You bitch!’ scandeert.

Met Prince of Persia: Warrior Within wilde Ubisoft ook een duistere kant op gaan, met alle gevolgen van dien. Een beleefde prins werd omgetoverd tot een kruising tussen een Men’s Health-model en een emo-tiener. De vrouwen op zijn pad leken weggelopen van de set van een Oost-Europese pornofilm. Nee, Ubisoft sloeg de plank goed mis met zijn ‘gritty reboot’ van Prince of Persia en heeft meer kwaad gedaan dan we toen konden voorspellen. Eigenlijk is het ook het enige voorbeeld van een slechte ‘gritty reboot’ die ik kan bedenken en misschien - heel misschien - is de ‘gritty reboot’ wel helemaal niet zo’n slecht idee.

Lees de rest van ‘You bitch’

4 reacties