Hoewel ik in deze column schrijf hoe ik persoonlijk denk over verhalen spelen in computerspellen, vraag ik mij af hoezeer het eigenlijk aan mij ligt dat het spelen van verhalen mij zo vaak tegenvalt vanwege een gebrek aan samenhang. Er zijn in spellen heel vaak verschillen tussen wat het verhaal zegt, wat het personage kan doen, en wat ik daadwerkelijk kan als speler.

Jesper Juul schrijft (in Half-Real) dat ervaren computerspelspelers daar overheen kunnen kijken, maar ik merk dat ik mij in de loop der jaren juist steeds meer ga ergeren aan het gebrek aan coherentie tussen het getoonde verhaal en het gespeelde verhaal. Hoe komt dat?

Lees de rest van ‘Moeten de regels van een spel overeenkomen met het verhaal?’

Het maakt niet uit jongens. We maken ons druk om niks. Het is totaal niet relevant om ons best te doen om ‘journalistiek’ te werken als het om games gaat. Want de lezer zit toch helemaal niet te wachten op betrouwbare objectieve informatie? Die wil toch eigenlijk het liefst ongefilterd van de ontwikkelaars horen hoe goed het spel is?

Wat dat betreft is schrijven over games hetzelfde als schrijven over films, boeken of voetbal. Noem mij een gezaghebbende publicatie als het gaat om boeken? Films? Voetbal? Die bestaan niet. Net zo min als gamers geïnteresseerd zijn in betrouwbare informatie, hebben voetbalfans echt geen boodschap aan tijdschriften of tv-programma’s waar de makers - op basis van hun ervaring en deskundigheid - onafhankelijk hun analyses geven.

Lees de rest van ‘Goede game-journalistiek is volslagen onbelangrijk’

De dood van mijn Playstation betekent een wederopstanding voor mijn Xbox 360. Ik was altijd al gek op dat ding van Microsoft, sinds het jouwXbox360 Magazine-tijdperk, maar op de een of ander manier had ik vaker een Dual Shock in mijn handen dan het equivalent voor de Xbox. Ik weet nog steeds niet waarom. Wat ik wel weet, is dat mijn voorkeur driehonderdzestig graden is gedraaid.

Zo heb ik eindelijk – wees boos noch teleurgesteld, ik had het druk met tijdverslindende potjes virtueel voetbal – de aftiteling van Mass Effect bestudeerd. Bestudeerd, inderdaad, omdat ik zodanig onder de indruk was van het avontuur, dat ik iedere werkmier wilde bekijken. Uit respect. Waarom heb ik deze game zo tergend lang links laten liggen?

Lees de rest van ‘360’

Het nieuws werd afgelopen week gedomineerd door één onderwerp. Een spel waarin men een lange, heroïsche tocht moet afleggen door een winters landschap. Waar men luidkeels vloekend strijdt tegen de natuur, aangemoedigd door Noorderlingen. Ik heb het natuurlijk over de Elfstedentocht. Maar dat boeit niemand hier.

Gelukkig was er nog een equivalent te vinden in de gamejournaals, genaamd Skyrim. Bethesda bracht namelijk de Creation Kit uit, waardoor geïnteresseerden wat makkelijker mods kunnen bouwen. Met deze release kwamen ook enkele promotiefilmpjes uit, waarvan ik er een wil uitlichten.

Lees de rest van ‘Gamedevelopers, ga lekker jammen’

Toen ik de oproep van Gamekings zag, waarin ze nieuwsschrijvers zoeken die op vrijwillige basis aan hun site willen werken, dacht ik: “Dat is nou een superidee!”

Vorig week had ik het over onbetrouwbare vertellers als hoofdpersonages in spellen, omdat die deels de paradoxen van het Stanley Complex konden oplossen. Als een personage een verknipt beeld heeft van de realiteit, dan is het logisch dat de regels van een spel ook verknipt zijn.

Ik ondervond dat personages niet per se onbetrouwbaar hoefden te zijn om op dergelijke manieren vreemde beperkingen in spellen te rechtvaardigen. Deze keer heb ik het over spellen met afwijkingen die mogen, want het personage dat je speelt zorgt namelijk voor die afwijking.

Lees de rest van ‘Personages met een afwijking; Omschrijf Tragedie: Verhalen in Spellen deel 6b’

Final Fantasy XIII was eigenlijk een grote teleurstelling voor me. De gelikte graphics en het snelle vechtsysteem konden niet verhullen dat het spel eigenlijk een lange wandeling door een smalle gang was. Toch was ik in mijn recensie enthousiast. En ik was de enige niet. Als ik even naar Metacritic kijk, zie ik dat 1Up het spel een 91 gaf. Games Radar een perfecte 100 en IGN een 89. Het gemiddelde staat nu op 83.

Ook ben ik niet de enige die Final Fantasy XIII bij nader inzien een mager spel vond, getuige de manier waarop sites nu XIII-2 recenseren. Want wat blijkt: alle recensies die ik over dit vervolg lees, zeggen dat ‘2’ een beter spel is, maar scoren deze lager. 1Up geeft een 75, IGN een 80 en Games Radar een 90. Ook komen al deze recensies (en anderen) even terug op XIII en vermelden wat er allemaal mis was: lineair, te lange ‘tutorial’, geen vrijheid om te verkennen…

Lees de rest van ‘Nostalgische Traagheid: Grote gameseries krijgen geen eerlijke beoordeling’

Hoe krijg je mij zo ver om een spelcomputer te kopen? Breng er Kid Icarus op uit. En dus heb ik nu eindelijk een 3DS in handen want Kid Icarus is er nu voor verkrijgbaar. De oude NES-versie in 3D-jasje welteverstaan, want Uprising laat nog anderhalve maand op zich wachten. Vrijwel niemand snapt die fascinatie met een obscuur NES-spelletje.

Lees de rest van ‘Icarus’ Souls’

Specialisten en glazenbolgekken voorspelden een snelle collectieve dood voor de Playstation 3. Het apparaat was te duur, te laat, te log. De Xbox 360 zou geen printplaat heel laten van zijn concurrenten. De Wii, ja, daar zou Sony geen hinder van ondervinden, maar Nintendo verslaan is amper een prestatie te noemen. Iemand die paarse kubussen bouwt en consoles plasnamen geeft? Hou op zeg!

Ik houd werkelijk van mijn Xbox 360, en mijn Wii, ach, ik wilde de spelletjes met De Loodgieter niet missen. Maar ik gebruikte de glimmende zwartjoekel van Sony het meest van allemaal. Niet alleen om te gamen. De Playstation is het media-apparaat dat Microsoft wilde bouwen. Zo gebruikte ik hem ook. Totdat mijn robuuste vriend na een lang ziektebed definitief de geest gaf. Rust in vrede, lieve vriend.

Lees de rest van ‘De dood van mijn Playstation’

Zoals je wellicht uit de titel hebt vernomen, was ik ook aanwezig op de Global Game Jam. Op locatie Hilversum, net als Eline en Peter. Maar ik schrijf er lekker geen Post Mortem over! Die staan er al genoeg op deze week. Van Berlijn tot aan Thailand, een betere coverage kan bijna niet. Volgend jaar van Australië naar Hawaii? Wie wil in zwembroek of bikini verslag doen?

Wat een macaber woord trouwens, ‘Post Mortem’. Anyway, om nu de hele Game Jam te negeren zou ook nergens op slaan, dus tijd voor een Gedachten Na Afloop Van…! (jingle wordt aan gewerkt) Ik zag een aantal reacties voorbijkomen over de prijsuitreiking en daar wil ik even iets aan toevoegen. Daarnaast enkele gedachten over gamejournalisten en waarom ze minstens één keer mee moeten doen.

Lees de rest van ‘Gedachten na afloop van Global Game Jam 2012’

De makers van het al 47(!) uur in ontwikkeling zijnde Fishy Fishy Choo Choo stellen de release enkele minuten uit. Bert-Willem (van Flambier) geeft als reden dat ze de spelers de ‘best mogelijke ervaring willen bieden’ en daarvoor nog, op zijn hoogst, vier minuten langer aan het spel willen doorwerken. Daarmee verdient de game de twijfelachtige eer het langst in ontwikkeling te zijn van alle releases sinds 2012.

Fishy Fishy Choo Choo is een avantgardistisch nu-retro pixelart spel waarin je vissen over een drukke spoorwegovergang moet laten springen. 47 uur geleden werd de game aangekondigd op de Global Game Jam 2020 en het wordt - door sommigen - gezien als het spirituele vervolg op Sake Sake Hupsake, waarin je Japanse drankjes door een hoepel moest schieten. Onze hoofdredacteur schreef destijds (eergisteren) in zijn recensie dat Sake Sake Hupsake een ‘subtiele meditatie is op cultuurverschillen’. En: een ‘intelligente, soms haast politieke, satire die dankzij elegant design en gefocuste gameplay zowel voer voor reflexen als de geest is’.

Lees de rest van ‘Fishy Fishy Choo Choo 4 minuten uitgesteld!’

Games hebben niets met olie. Dat is raar voor een amusementsvorm waarin vaak een held figureert die het opneemt tegen anonieme, almachtige tegenstanders.

Olie- en gasmaatschappijen (Big Oil) zijn de grootste bedrijven in de wereld. Zeker na de ineenstorting van de bankensector. Shell bijvoorbeeld maakt in een kwartaal meer winst dan de helft van de AEX in een jaar aan omzet. Zonder olie en fossiele brandstoffen stort de hele moderne wereldeconomie in elkaar. Het zit in alles, ook in die glanzende iPad of mobiele telefoon waarop je dit misschien leest.

Er zit kortom een onvoorstelbare hoeveelheid geld en macht bij een aantal niet democratisch gecontroleerde reuzen. Macht die zeker ook ten kwade wordt aangewend. Als ik me een klein uitstapje mag permitteren, er vallen iedere dag reële doden bij - en door - de winning van olie en andere fossiele brandstof, in tegenstelling tot bijv. de hypothetische doden van nucleaire energie.

Lees de rest van ‘Vuile handen’

Deze week gaat mijn zoektocht verder naar een spel met een mooi verhaal dat niet eindigt als tragedie. Gaandeweg viel het mij op dat sommige spellen hun geloofwaardigheid wisten te behouden door gebruik te maken van een onbetrouwbare verteller.

Ik gebruik drie van zulke spellen als voorbeeld, namelijk Dreamweb, Pathos en The Path. Zij eindigen alle drie als tragedie, maar er is wat te leren van hoe zij de vrijheid van de speler beperken zonder dat het verhaal tegenstrijdig wordt. Misschien kan dat ons helpen een manier vinden om het Stanley Complex te vermijden.

Lees de rest van ‘Onbetrouwbare vertellers – Omschrijf Tragedie: Verhalen in Spellen, deel 6’

Het valt mij op dat veel gamers de mening zijn toegedaan dat Half-Life 2 een goed verhaal heeft. Ik vraag me nog steeds af wat zij daarmee bedoelen. Ja, het is een goede ervaring met spannende gebeurtenissen, maar dat is toch echt wat anders.

Er is een onderscheid tussen een reeks aaneengesloten incidenten en een verhaal. Veel mensen weten dit niet. Dit blijkt ook uit het grote aantal mensen dat jaarlijks zijn manuscript terugkrijgt van uitgeverijen. En vooral uit de niet aflatende lof die sommige spellen (zoals Half-Life 2) krijgen voor hun ‘verhaal’.

Lees de rest van ‘En nou ophouden met roepen dat Half Life 2 zo’n goed verhaal heeft’

“Sorry, kwam je als een groep? Dat kan niet.” De chaos is anders dan gebruikelijk, maar chaos is er. Gelegen vlakbij de pittoreske Bijlmerbajes is het gebouw Kroonjuweel van de Hogeschool van Amsterdam een echt ‘kantoor’. Daarbinnen krioelt het van de studenten en daarmee de bijbehorende wervelingen. Dat het de eerste keer is dat er hier een Global Game Jam wordt georganiseerd is merkbaar. De lijsten kloppen niet en groepen zijn in ruimtes gepropt waar ze wel-slash-niet horen.

Ah… thuis.

Lees de rest van ‘JamJam’

Ik hoor ze overal en vaker dan het ‘gewone werk’: gamedeuntjes. Waarschijnlijk omdat ze zo ongelofelijk sappig zijn voor het gehoor. Gezapige liederen bestaan bijna niet in de spellen. Zeker niet in die van vroeger, toen gitaren nog bliepjes waren en de compositie bestond uit een korte loop. Tetris bezit natuurlijk het schoolvoorbeeld van een goede gamedeun – door een Rus geschreven in 1861 opdat het ooit als dansnummer mocht promoveren naar het volkslied van het virtuele vermaak.

Pakkend spul. Het laat je ook bijna niet meer los. Ik floot de Korobeiniki wekenlang. Knettergek werd ik ervan – om over mijn vriendin nog maar te zwijgen. Ik kreeg de deun alleen maar verdreven met de eerste van Donkey Kong Country. Dat fluitlied is geschreven voor de getuite lippen. Als ik over de heide loop, het purper groen, kauwende bizons, wil het gebeuren dat de stilte gestoord wordt door het themanummer van Nintendo’s gorilla.

Lees de rest van ‘Voel de bliep’

‘Scuzy voor het schuttingtaal, dit moet er even uit. EA bracht afgelopen week een featurette uit voor Mass Effect 3, waarin ze pronken met de Xbox Kinect-stemherkenning. Ik heb normaal geen probleem met dit soort gimmicks en lamme marketingvideo’s, maar deze clip raakte in één minuut wel zoveel foute snaren… d’r moet even iets van gezegd worden.

Overigens ben ik niet de enige die zich er aan kapot ergerde. Tycho Brahe van Penny Arcade kreeg ook neigingen tot fysiek geweld en moest het tevens van zich af schrijven, zoals je hier kan lezen. Kinect, Mass Effect 3 en EA vormen een wonderbaarlijk slechte combinatie. Bekijk de oorspronkelijke commercial op Gametrailers en erger na de jump met ons mee.

Lees de rest van ‘De grootste bullshit-commercial van het jaar’

Ik heb sinds kort een iPad. Ik wilde er eigenlijk niet eens een. Vorige week ben ik tijdens het hardlopen door mijn enkel gegaan. Dat voorval kluisterde me niet alleen aan de bank; het wekte ook ouderwets verwengedrag op in mijn ouders. “Hier, je mag hem houden”, zeiden ze. Mijn ogen werden er vochtig van. Aan de andere kant: zelf hadden ze daarmee meteen een excuus om een iPad 2 te kopen, zo zijn ze dan ook wel weer.

Lees de rest van ‘De Apple-ervaring’

In de laatste Power Unlimited stond er weer eens iets seksistisch. Dat geven zij zelf toe, het stuk bevat de tekst: “Waarschuwing: onderstaande tekst is zwaar seksistisch en kan tot heftige feministische reacties leiden.” Ik vond dit vreemd om te lezen, want een paar pagina’s eerder stond een stuk waarin zij het jammer vinden dat er in 2011 geen vrouwelijk redactielid is bijgekomen.

Door een stuk te schrijven over hoe ‘onze games’ anders zouden zijn als die door vrouwen gemaakt werden, en daar waanzinnige grappen over te maken, lijkt het mij voor de hand liggen dat vrouwen zich niet aangesproken voelen om voor de Power Unlimited te schrijven (of te lezen). Als feminist voelde ik mij aangesproken om inderdaad een reactie hierop te schrijven.

Lees de rest van ‘Even wat seksistische grapjes toelichten’

Nu we het toch over de App Store hebben: wat is dat toch dat Nederlanders consequent Engelse recensies plaatsen bij applicaties? Weten deze gebruikers niet dat ze in een lokale, afgeschermde Nederlandstalige omgeving zitten? Laat ik optimistisch zijn en aannemen dat deze talloze Nederlandse gebruikers inderdaad onwetend zijn. Let dan even goed op: dit is de Nederlandse store die door Nederlandse gebruikers wordt bezocht. Geen Britten, Amerikanen of Canadezen. Zelfs geen Duitsers, Spanjaarden of Grieken. Nederlanders. Dus laat je recensies alsjeblieft in het Nederlands achter.

Want het Engels is doorgaans ook tenenkrommend. Nu is het niet zo dat het Nederlands van deze zelfde mensen waarschijnlijk veel beter is; dit is de generatie die het over ‘me iPad’ heeft als hij ‘MIJN iPad’ bedoelt. En mensen die ‘me’ in plaats van ‘mijn’ gebruiken, moeten gestopt worden. Net zoals mensen die denken dat Engels op de een of andere manier een superieure taal is.

Lees de rest van ‘De English ziekte’