Geen lijstje met persoonlijke hoogtepunten van mijn kant dit jaar. Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat een lijstje met goede boeken (over games) gewoon veel waardevoller is. Daar komt bij, een van de punten in mijn inleidende presentatie over gamejournalistiek tijdens het Xi/Bashers-debat was een oproep aan mijn collega’s om zich meer te verdiepen. Nou is dat een redelijke vage oproep, maar wat ik (onder andere) bedoel is: lees eens een boek! Want boeken over games zijn er zat. Niet dat de hele universiteitsbibliotheek er vol mee staat, maar waar ik jaren geleden nog kon zeggen dat je met game boeken slechts één plank kon vullen, daar kun je vandaag de dag een bescheiden boekenkast vullen.

Met name tussen 2003 en 2007 was er een stortvloed aan wetenschappelijke introductieboeken. Elke professor die ook maar iets van games wist, poepte een boek uit. Met tientallen introducerende titels, sommige van bedenkelijk niveau, als gevolg. Langzaam is dat aan het veranderen. Wetenschappers, gameindustrieveteranen en journalisten vinden hun niches en, niet onbelangrijk, de markt voor boeken over games groeit. Zodat uitgevers het ook aandurven om iets op de markt te brengen.

Laat je evenwel (door mij) geen zand in de ogen strooien. Het wordt lastig om een (goede, evenwichtige) top 10 met boeken over games over het jaar 2009 samen te stellen. Er wordt wel meer uitgegeven, maar het is niet zoals met consolegames: er komt niet minstens elke maand iets uit wat je zou willen kopen. Ik heb bewust titels weggelaten, maar dat komt of doordat ik ze nog niet volledig gelezen heb, of doordat ik er zelf aan bijgedragen heb.

Lees de rest van ‘De 3 beste boeken over videogames’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.


5. Geweld werd weer leuk


Kijkt u even mee? Saints Row 2, Mirror’s Edge, The House of the Dead: Overkill, Street Fighter IV, Killzone 2, Mad World, Resident Evil 5, GTA: Chinatown Wars, The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena, Punch-Out, Bionic Commando, Infamous, Prototype, The Conduit, Blazblue: Calamity Trigger, The King of Fighters XII, Metroid Prime Trilogy, Batman: Arkham Asylum, Soul Calibur: Broken Destiny, Halo 3: ODST, Brütal Legend, Uncharted 2: Amongst Thieves, Resident Evil: The Darkside Chronicles, Shadow Complex, Call of Duty: Modern Warfare 2… En dan heb ik nog maar enkel de games opgenoemd die ik zelf leuk vond! (Voor de gewelddadige muziek had ik Guitar Hero: Metallica, trouwens. The Beatles Rock Band is immers voor pussies.)

Begrijp me niet verkeerd, ik hou nog steeds van happy happy joy joy-spellekes, hoor. Ik heb niet voor niets alle Star Coins gevonden in New Super Mario Bros. Wii. Maar ik ben en blijf een typisch machomannetje dat heel enthousiast wordt van kaboem en au. En of dat nou in de vorm is van een shinku hadoken, een sniper headshot, of stront dat uit een rioleringwagen wordt geschoten, 2009 was een bijzonder goed jaar voor a bit of the old ultraviolence.

Lees de rest van ‘De terugblik van Samuel Hubner Casado

’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers. Gamecolumnist Herman Dijkstra kiest de 10 grootste videogamebloopers van 2009.

10. Wolfenstein uit de Duitse winkelschappen

Om de 9 miljoen gamers in Nederland en nog een paar andere in de wereld te bedienen gaat er wel eens wat fout. Mijn lijsje gaat niet over mijn persoonlijke toppers, maar over de grootste blunders, fuck-ups, boners en glijers van het afgelopen jaar. Waar gehakt wordt vallen spaanders en zij die in de gameindustrie werken zijn ook maar gewoon mensen!

Als eerste het volgende. Wolfenstein zette destijds het genre van de first-person shooter op de kaart. De game was niet alleen vernieuwend, maar zat ook bomvol SS’ers, hakenkruizen,  Nazi-liederen en natuurlijk snorremans Adolf. Dit jaar maakte Activision een nieuwe Wolfenstein en voor de Duitse markt gooide men, zonder pardon, het nationaalsocialisme overboord. Bij Activision is men immers commercieel!

Maar door een blunder moesten alle exemplaren kort na de release toch uit de Duitse winkelrekken worden teruggehaald. De medewerker die de opdracht had gekregen alle swastika’s uit het Duitse exemplaar te verwijderen, was één poster met een hakenkruis vergeten. Op het tonen van een hakenkruis in een videogame staat in Duitsland een flinke straf. Hier is trouwens een mooi Duits spreekwoord voor: “Was sich liebt, das neckt sich!”

Lees de rest van ‘De 10 grootste videogamebloopers’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers. Nick Kivits kiest de 3 gamenieuwtjes waar niet-gamers niet omheen konden.

3. iPhone en iPod als gamesysteem

Loop door een forse binnenstad en je komt ongetwijfeld een Apple-winkel tegen. Grote kans dat de hele zijkant van die winkel bestickerd is met grote, kleurrijke platen van de nieuwste downloadbare games. Apple startte dit jaar een offensief om van zowel de iPod Touch als de razend populaire iPhone echte handheldconsoles te maken. En niet zonder succes. Niemand kan er omheen. Net zoals niemand om de iPhone zelf heen kan.

Lees de rest van ‘De 3 gamenieuwtjes waar niet-gamers niet omheen konden’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. Vluchten naar de wereld van Assassin’s Creed II

Escapisme is een vermoeiend concept. Het is tevens een stoffig, antiek punt van kritiek op verstrooiende media als televisie en games. Toch was het de laatste weken van december steeds vaker aan het rondzwerven in mijn hoofd. Helaas bleek het venijn van 2009 in de staart te zitten: binnen twee weken kwamen mijn oom en opa te overlijden, waardoor de laatste feestdagen van het decennium voor mij vooral in het teken stonden van begrafenissen.

Verrassend genoeg bood Assassin’s Creed II de afgelopen weken – ondanks dat ik niet veel heb gespeeld – de nodige steun. Als een ware escapist dompelde ik me zo nu en dan onder in een voor mij perfecte alternatieve realiteit. De manier waarop Ubisoft het Italië van de Renaissance tot leven heeft weten te wekken is indrukwekkend. De vele achtergrondinformatie over gebouwen, families en personen en de wijze waarop dit in de gameplay verweven wordt, maakt deze sequel voor mij een van de sterkste games van dit jaar. Toch komt de werkelijke reden waarom Assassin’s Creed II op deze vijfde plek schittert, niet voort uit deze prestatie van Ubisoft. Nog belangrijker is het besef dat games, net als literatuur, films en muziek, naast vermaak ook steun kunnen bieden. En dat stemt hoopvol voor de toekomst van het medium.

Lees de rest van ‘De terugblik van Jesse Zuurmond’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. De eeuwige inhaalrace

Uit 2008 heb ik het goede voornemen meegenomen om inmiddels klassieke games alsnog te spelen die eerder de revue waren gepasseerd. En net als mini-Niels bracht ik in november 2009 ook eindelijk de next-gen ervaring in huis, in de vorm van een Xbox 360 Elite. Naast talloze 360-games kwamen ook aardig wat spellen voor Dreamcast, Playstation 2, Xbox, Game Boy, Super Nintendo, Nintendo 64, PSP en vooral pc langs. Zoals Noël al aankaartte zijn er tal van oudere spellen die van grote invloed zijn geweest op hoe we nu games spelen. Zo’n inhaalrace geeft een apart nostalgisch gevoel én het is fijn voor het porseleinen spaarvarkentje. Daarom heb ik voor 2010 het voornemen om te beginnen met een übergamelijst, waarin ik mijn exacte voortgang door het gehele canon van deze industrie wil boekstaven, sinds het prille begin in de jaren zeventig. Gewoon omdat het kan.

Lees de rest van ‘De terugblik van Vlad Micu’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. De PSP: go or no-go?

Het afgelopen jaar liet Sony met de Playstation Portable een wisselend beeld zien. Absoluut sterk punt was het aanbod aan topgames, zoals Patapon 2, Loco Roco 2, Little Big Planet, GTA: Chinatown Wars, Resistance Retribution en Motorstorm Arctic Edge. Daarnaast kwam Sony met de Minis, veelbelovende downloadbare games die ik op de Gamescom in Keulen uitgebreid onder de loep nam.

Maar er waren ook minpunten die de PSP van zijn glans beroofden. Zo is daar de relatief hoge prijs van de Mini’s. Er zijn uitstekende downloadbare games op de iPhone beschikbaar voor € 0,79. Dat je bij Sony bijna € 10 voor een downloadbare game betaalt, voelt dan onlogisch. Tegelijk met de Mini’s werd de mooie PSP Go gelanceerd, die echter ook voor een zeer hoge prijs in de winkels ligt. Wie betaalt er € 250 voor een handheld, als je voor € 50 meer een PS3 kunt aanschaffen? Bovendien kun je met de PSP Go niets meer met je oude games op UMD en moet je deze spellen opnieuw aanschaffen. Om de positie van de nieuwe PSP verder te ondermijnen was er ook nog sprake van een kleine boycot door de detailhandel.

Hoewel ik dol ben op gadgets en vrijwel alle nieuwe handhelds bij de release aanschaf, kostte het mij weinig moeite om de PSP Go te weerstaan. Dat zegt mij genoeg: Sony gaat met de PSP Go een lastige tijd tegemoet. Die mooie nieuwe games kun je ook op de oudere versies van de PSP spelen. Voor gamers is dat uitstekend nieuws; voor Sony, dat vecht tegen piraterij en sterk onder druk staat van de concurrerende handhelds, is dat geen goede uitgangspositie. Ik ben benieuwd hoe men in 2010 het tij denkt te keren.

Lees de rest van ‘De terugblik van Ellen de Lange-Ros’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. Mass Effect

Ik ben een arme, arme student. En als er één hobby is die veel centen vereist, dan is het gamen. Dat werd een jaar van vrienden bezoeken en uitgespeelde games lenen, met heel aardig resultaat. Dus blik ik hier terug op games die jij wellicht ook een eerste keer hebt gemist.

Mass Effect heeft de laatste weken mijn tijd gevuld. Ik had er oorspronkelijk geen enkele verwachting bij, maar het bleek een hele fijne Bioware-game die voor de zoveelste keer bewijst dat álles verslavend wordt met de toevoeging van wat experience points. Het helpt dat deze shooter/RPG-hybride er nog steeds prachtig en fris uitziet, ondanks dat de nieuwe sciencefictionwereld van dit spel niet zo nieuw is als hij lijkt. Mijn poging om van de hoofdrolspeler Shepard in de editor een kale aap te maken, leidde tot een van de tofst uitziende menselijke hoofdrolspelers in een videogame ooit. Het weet allemaal te boeien en het ziet ernaar uit dat ik straks meteen door kan naar deel twéé.

Lees de rest van ‘De terugblik van Noël Hamer’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

3. Eindelijk gamen op next-genniveau

Tot en met vorig jaar bezat ik enkel Nintendo-consoles. Ik had zeker geen afkeer van Sony en Microsoft, maar een enkele console per generatie in huis hebben vond ik genoeg. Afgelopen februari brak ik met deze traditie: ik kocht een Xbox 360 Arcade. Enerzijds deed de extreme lengte van de levensduur van de huidige spelcomputers mij hiertoe besluiten, anderzijds de lage prijs van de Xbox (inclusief zinggame Lips) die slechts een dag gold bij de plaatselijke Media Markt.

In ‘t begin was zo’n nieuwe console nog een beetje onwennig, mede doordat de apparatuur in mijn kamer er niet voor geschikt was. Tot op de dag van vandaag speel ik namelijk games op een 15 inch scherm, komt het geluid uit de speakers van mijn tv’tje en is de Xbox niet aangesloten op het internet. Een grotere tv, een speakerset, een draadloze netwerkadapter en Xbox Live Gold zijn immers niet de goedkoopste zaken op deze aardbol.

Toch heb ik geleidelijk steeds meer de Xbox gebruikt. Lips was leuk om samen met mijn zusje te spelen, Need for Speed: Shift bracht raceplezier (al ben ik niets gewend qua racers) en Mirror’s Edge was door het speedrunnen een intense ervaring. Assassin’s Creed II bleek het hoogtepunt van het jaar door zowel het renaissancistische Italië als de moordend goede action-adventuregameplay. Gezamenlijk bezorgden deze games me mijn eerste next-genjaar en dat beviel me zeer.

Lees de rest van ‘De terugblik van Niels Peuchen’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. De aankondiging van Transformers: War for Cybertron

Op conceptwerk en een gerenderde trailer na is er weinig van deze game bekend (zelfs Dhr. Roding kielhalen voor extra info leverde weinig op). Maar kijk nou toch! Cybertron! Geen mensen! Optimus die met z’n energonbijl een Decepticlone door midden klieft! Gemaakt door de mensen achter The Bourne Conspiracy! Een verhaallijn gebaseerd op The Great War zelf! Het transformatiegeluidje! Ik wil gewoon zo graag dat deze game perfect wordt. De PS2-game Transformers was een goede start en dit kan de overtreffende trap worden.

Het is dat de lanceerdatum nog niet bekend is, anders zou ik de dagen tot de release letterlijk aftellen. Zonder dollen een van de hoogtepunten van het jaar (wat op Transformer-gebied ook wel mocht na die vreselijke ‘B’-film ergens halverwege 2009).

Lees de rest van ‘De terugblik van Vincent Leeuw’

Harry Hol speelt al MMO’s sinds de dagen van de tekst-MUDs. In de rubriek Ding! bericht hij wekelijks uit de wondere wereld van ‘s werelds massaalste gamegenre.

Het sneeuwt buiten. Mijn werkkamer is enkel verlicht door het scherm van mijn pc Deze toont de gele tunnels van de kerker Gnomeregan in World of Warcraft. En ik ontdek dat mijn kaken niet sterk genoeg zijn om mijn toetsenbord in tweeën te bijten. Mijn vriendin klopt op de deur om te vragen of het wel goed gaat. Ze doet open, kijkt me in de ogen, en sluit de deur wijselijk zonder iets te zeggen. Het is op dat moment dat ik besef dat mijn Bashers-terugblik op 2009 een tikkie anders zal zijn dan bij anderen. Hierbij de 5 vormen van gedrag die ik niet meer wil tegenkomen in mijn virtuele werelden.

Lees de rest van ‘5 dingen uit de MMO-cultuur die écht in 2009 moeten blijven’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. Werken voor Bashers

Als jonge journalist (nota bene deels nog in opleiding) heb ik het afgelopen jaar veel dingen meegemaakt, waarbij Bashers regelmatig een grote rol speelde. Na meerdere ontmoetingen met Niels begon het uiteindelijk met meedoen in de podcast, om vervolgens tijdens de Gamescom 2009 in Keulen in te springen met een geschreven bijdrage. In een halfjaar tijd heeft mijn betrokkenheid bij Bashers deuren geopend, nieuwe vrienden opgeleverd en vooral voor een hoop mooie en leerzame ervaringen gezorgd - waaronder de volgende vier hoogtepunten.

Lees de rest van ‘De terugblik van Joe van Burik’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. De next-gen vlaggendragers krijgen betere vervolgen

Een paar jaar geleden waren het de spannende nieuwe games die lieten zien waartoe next-gen spelcomputers in staat waren. Riskante projecten voor hun uitgevers en niet allemaal even goed. Modern Warfare kon bouwen op eerdere Call of Duty’s maar speelde zich af in de moderne tijd. Uncharted was een volwaardige avonturengame van de makers van Jak & Daxter - op zich solide, maar er zaten wel heel erg veel jungles en tempels in. Assassin’s Creed was een historische openwereldvariatie op Prince of Persia - gierend saai maar ook gierend next-gen met z’n indrukwekkende stad en mogelijkheden om je van A naar B te verplaatsen.

Het afgelopen najaar werden deze drie verfrissende nieuwe games ook gewoon franchises met sequels, maar dit is bij games minder vervelend dan bij films. Games zijn naast cultuurproducten ook software en software gedijdt nu eenmaal goed bij een iteratieve aanpak. Bij Modern Warfare was het verschil het minst dramatisch, maar Uncharted 2 bulkte van de variatie en had een retestrakke spanningsboog. Twee dingen die het origineel ontbeerde. Bij Assassin’s Creed was de verbetering het meest dramatisch zichtbaar. Het origineel schakelde ik na een paar uur uit pure verveling uit, terwijl ik het vervolg nog steeds speel.

In alle drie de gevallen had ik het gevoel solide, volwassen entertainment tot me te nemen. Games waarvan ik blij ben dat ik de moeite heb genomen om er goed voor te gaan zitten.

Lees de rest van ‘De terugblik van Niels ’t Hooft’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. Onafhankelijke ontwikkelaars en hun kansen

Of het een hoogtepunt is valt te betwijfelen, maar dit is hoe dan ook een zeer belangrijke reeks van gebeurtenissen die ik met veel interesse heb gevolgd. Ik heb het over de platformen die gemaakt lijken te zijn voor kleine ontwikkelaars, maar door hun succes juist minder toegankelijk worden voor diezelfde kleine ontwikkelaars. De iPhone wordt bijvoorbeeld ondergesneeuwd met programma’s. Het bekendmaken van je product is een enorme uitdaging geworden, zo bewijst de afbeelding hierboven van Matt Gilgenbach die zijn aankomende PlayStation Network-game Retro/Grade probeert te promoten. Xbox Live Arcade heeft prachtige games voortgebracht als Shadow Complex, maar de productiewaarde en kwaliteit van dit soort titels legt de lat wel erg hoog. Een gemiddelde investering voor XBLA ligt inmiddels rond een half miljoen, bedragen waar onafhankelijke ontwikkelaars toch een beetje moeite mee hebben. De indies hebben het dus niet gemakkelijk op dit moment, terwijl ik had gehoopt dat de successen van kleinere goedkopere games een aanhoudende trend zou zijn en juist meer deuren zou openen.

Lees de rest van ‘De terugblik van Sander van der Vegte’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. Debat over gamejournalistiek

Wanneer ben je een gamejournalist? Ben je dat alleen als je door een grote groep mensen erkend wordt? Zo ja, hoe groot moet die groep dan zijn? Of is de omhooggevallen schoolkrantschrijver die zijn mening over een game op papier zet ook een gamejournalist? Deze en andere vragen spookten al enige tijd door mijn hoofd toen ik hoorde dat Jesse Zuurmond en Thom Stokkel voor Xi en Bashers een debat over gamejournalistiek aan het organiseren waren. Het was een informatief, vermakelijk en vooral inspirerend debat dat mij duidelijk maakte dat het niet zo zeer uitmaakt wie je bent, maar wat je doet.

Lees de rest van ‘De terugblik van Guan van Zoggel’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. Modern Warfare 2

Gezien mijn voorliefde voor militaire simulaties is het geen verrassing dat misschien wel de grootste release van 2009, Modern Warfare 2 (MW2), voorkomt in mijn persoonlijk top vijf. Ondanks de overdreven hype wist deze game mij te bekoren. Toegegeven, de singleplayer was zoals vanouds weer erg scripted, maar voor mij wel een spreekwoordelijk “ritje in de achtbaan”. Maar juist de online meerspelerstand heeft vele uren van mijn vrije tijd weggesnoept. Tel daarbij het feit op dat mijn real life vrienden dit spel ook dagelijks spelen en mijn lol kon niet meer op.

Lees de rest van ‘De terugblik van Maarten de Koning’

Elke donderdag zet Sander van der Vegte de leukste gratis games op een rijtje. Dit zijn Sanders 10 hoogtepunten van het afgelopen jaar.

10. Ivory Springs

Het is nog een beetje buggy wat resolutie-instellingen betreft, het is nog niet af en het is in slechts een halfuur uit te spelen. Toch vind ik Ivory Springs deze tiende plek waard. Klassieke platformgames die visueel zo aantrekkelijk zijn als deze zie je steeds vaker, en dat is goed nieuws. De besturing is soepel en de actie heerlijk. Perfect materiaal voor tijdens je lunch. Nu maar hopen dat ze de makers zo gek kunnen krijgen om er een volwaardige consolegame van te maken.

Lees de rest van ‘De 10 beste gratis games van het afgelopen jaar’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. Bashers komt weer op stoom

Al snel nadat Bashers in 2006 online ging werd ik een fan. Toen op mijn eerste blogje (waar ik bewust niet naar link) begon te schrijven over games, was deze blog mijn grootste inspiratie. Het was dan ook extra pijnlijk dat de stroom artikelen nogal inconsistent was en de site zelfs even verdween, om op 30 juni 2008 terug te keren. Sindsdien is de redactie drastisch uitgebreid (met o.a mijzelf), zijn er wekelijkse rubrieken geïntroduceerd, is de podcast gelanceerd en, als kers op de taart, is er een strak nieuw design. Ik ben heel erg blij dat Bashers als autoriteit op het gebied van de Nederlandse gameindustrie sterker is dan ooit. Niet als redacteur, maar als lezer.

Lees de rest van ‘De terugblik van Menno Schellekens’