Jeroen van Trierum schreef een column waarin hij op ironische wijze ons bekritiseert. Ik denk er het mijne van.

In de laatste Power Unlimited (gekocht voor de kunst) viel mijn oog op een stuk van Jurjen Tiersma. Het was een verslag van een trip voor Mario & Sonic at the Olympic Games 2. Een opmerkelijk grappig en cynisch stukje waaruit bleek dat hij van het spel niets hoefde te zien en van de makers niets hoefde te weten. Zijn enige vraag (die hij aanvankelijk niet eens durfde te stellen) was: waarom worden onze helden zo door het slijk gehaald met deze minigame-troep? Waarom wordt er geen energie gestoken in volwaardige games van onze jeugdhelden?
Lees de rest van ‘Hoe het zal gaan’

Gisterenavond was ik in Amsterdam waar Niels ‘t Hooft en David Nieborg het hadden over betere gamejournalistiek. Hieronder mijn gedachten daarover.

Rogier Kahlmann schrijft over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Goed nieuws: de knutselrubriek gaat gewoon door, en ik ben een ander mens geworden.

Mensen die te lage cijfers geven zijn zeikerds en mensen die te hoge cijfers geven zijn omgekocht. Allemaal onzin natuurlijk. Ieders mening is integer, alhoewel soms lastig te beargumenteren. Ik heb in ieder geval een tip voor degenen die slechte games graag ophemelen, maar niet precies weten hoe.

Sorry voor de dubbele dosis deze vrijdag, maar de E3 wacht natuurlijk op niemand. Iedereen is er mee bezig, raadt zich wat in de rondte, dus ik ook. Bij deze: mijn verwachtingen.

Eigenlijk wilde ik vandaag de videorecensie online zetten van Modern Warfare 3, maar omdat Activision dreigde met juridische stappen vanwege het verbreken van de NDA werd ik gedwongen de naam “Modern Warfare 3” te veranderen in iets anders. Zie hieronder het resultaat.

Omdat sommigen lezen toch maar ouderwets vinden, vandaag wederom een video-itempje. Deze week besloot ik mezelf op te werpen als vraagbaak.

Onlangs stuitte ik op dit inspirerende filmpje. “De tien van mien”, heet het en deed mij realiseren dat we hier bij Bashers een chronisch gebrek hebben aan goede lijstjes. Lijstjes over wat de beste spellen zijn in een serie, gesorteerd en gerangschikt op basis van jarenlange ervaring en expertise. Ik meende dat ook wel te kunnen.

Als ik de krantenkoppen moet geloven, zijn er meer dan 30.000 gameverslaafde kinderen. Kinderen die hun sociale contacten verwaarlozen en liever binnen dan buiten spelen vanwege games. Een aantal dat mij, als enige gamejournalist van Nederland, zorgen baart en doet afvragen: ‘Wat spelen die kinderen en waarom speel ik het niet?’

Lees de rest van ‘Verslaafde kinderen’

In de verdediging van gewelddadige games wordt weleens gezegd dat wij het schieten op mensen in games niet ervaren als daadwerkelijk iemand doodmaken. Dat er een soort laag ‘tussen zit’ waardoor de mannetjes die op ons afkomen geen mensen maar louter doelwitten worden. Volgens deze ‘speelse laag-theorie’ zouden we het dus net zo leuk vinden om met virtuele paintball-kogels te schieten als met virtuele loden kogels. Dat betwijfel ik.

Lees de rest van ‘Ik ben Rogier en ik hou van gewelddadige games’

Ik ben geen hele actieve twitteraar. Ik hou het wel in de gaten om op de hoogte te blijven van de voorspelbare mening van een groep waar ik deelgenoot van ben. Alhoewel; ‘op de hoogte blijven’ is misschien niet het goede woord. ‘Bevestiging krijgen over’ is beter.

Lees de rest van ‘Pijnlijk voorspelbaar over controverses’

Ik zag onlangs mijn allereerste spelcomputer, de Sega Master System. Het was in een gamewinkel en ik liep er eerst nog achteloos langs. In de weerspiegeling van een vitrine met Final Fantasy-poppetjes zag ik hem opeens. Ik draaide me om en stond oog in oog met het apparaat waar het allemaal mee begon. Als een diavoorstelling flitste die dag voorbij. Sinterklaasavond. Het uitpakken, de vreugde, de aanrakingen. Hoe ik hem in het stopcontact deed, boven in het kamertje waar mijn oma altijd haar soaps keek. Beneden ging het familiefeest door, maar ik was geëxcuseerd.

Lees de rest van ‘Terug naar de eenvoud’

Gisteren ben ik teruggekomen van Terschelling. Ik heb er niets anders gedaan dan luieren, lezen en PSP’en. Ik deed de laatste tijd niet zoveel meer met het ding, maar deze vakantie heeft mijn liefde ervoor toch weer aangewakkerd (een verdienste ook van het fantastische GTA: Chinatown Wars). Vooral op de laatste dag van de vakantie steeg mijn waardering voor Sony’s portable tot nieuwe hoogten. De dag dat ik mijn 3DS kocht.

Lees de rest van ‘Een reisverslag met de 3DS’

Ik heb een iPod Touch en tot voor kort (val, breuk) had ik een Galaxy S. Vaak downloadde ik er spellen voor. De populairste en de minder populaire; ik heb ze allemaal gespeeld. Lang leuk vond ik ze nooit. Ik heb zelfs buiten het openbaar vervoer om gepoogd de games te laten beklijven, thuis op de bank. Playstation uit, Xbox uit, Wii uit. Alleen een spelletje uit de App Store en ik. Het duurde vaak nog geen tien minuten voordat ik het weer uitzette.

Lees de rest van ‘Lelijke duimen: Een theorie waarom ik touchscreengames niet leuk vind’

Ik wist dat ze bestonden. Ik had er van gehoord. Ik had ze ook al eens op TV gezien, tijdens Gamekings. Ik had de Gamekings er ook over horen praten, ze vonden ze leuk en lekker en ze gingen er een beetje van kwijlen. Maar nog nooit had ik er een in het echt gezien. Totdat ik naar de Firstlook-beurs mocht in Amsterdam.

Lees de rest van ‘Boothbabes’

Rogier Kahlmann schrijft over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Een klaslokaal ergens in Amerika. Een groep kinderen zit, met de ellebogen steunend op de kleine tafeltjes, aandachtig te luisteren naar een van de jongens die vooraan staan. Ietwat zenuwachtig vertelt hij wat zijn vader voor werk doet en wat hij zelf graag zou doen als hij oud is.

Lees de rest van ‘Het Duivelskind’

Rogier Kahlmann schrijft over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Er zijn weinig vrouwen die gamen. Of: die gamen in de mate waarin mannen dat doen. Sommigen vinden dit erg, maar ik vind dat prima zo. Niet omdat ik een territoriale macho ben (wat ik wel ben, maar dat terzijde). Niet omdat ik me bedreigd voel door fanatiek gamende vrouwen (hoe aseksueel ze ook zijn). En ook niet omdat ik denk dat ze het niet kunnen (ook al zijn mannen beter). Beste lezer, de ware reden daarachter is veel socialer, of nee, humaner dan dat.

Lees de rest van ‘Vrouwen en de kilo’s’

Rogier Kahlmann schrijft over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Halo Reach is uit en alle gamesites hebben zich weer uit de naad gewerkt om tijdig hun recensies af te pennen, en hun astronomische hoge cijfers er aan toe te kennen. Microsoft scheen nogal laat te zijn met het verstrekken van de code en dat heeft zelfs een enkeling doen besluiten een heuse disclaimer op zijn site te zetten waarin wordt uitgelegd dat de review van Halo Reach pas na release (!!!) verschijnt. Een grote schande en gezichtsverlies natuurlijk, en iets waar ik mijn Nederlandse collega’s graag mee help. Bij deze, een review-template die toepasbaar is op alle big-budget shooters waarmee je nooit meer achter het net vist voor die oh-zo-belangrijke pageviews!

Lees de rest van ‘De big-budget FPS reviewtemplate’

Rogier Kahlmann schrijft over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Geachte heer Ernst Hirsch Ballin,

Sinds u op vele (game)sites zo hardhandig wordt afgeschilderd als een conservatieve man die geen voeling heeft met de moderne tijd, heb ik behoefte om u te laten weten dat ik het roerend eens ben met u, en uw missie om gewelddadige spellen te verbieden.

Lees de rest van ‘Brief aan Ballin’