Rogier Kahlmann schrijft over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Tot voor kort gamede ik dagelijks. Tot voor kort schreef ik daar ook dagelijks over. Elke week wel een recensie en een column, en met Bashers erbij werd het alleen maar meer. Ik vond het leuk om over games te schrijven en, ondanks mijn wat zure toon, genoot ik van het medium. Twee maanden geleden veranderde dat toen mijn vriendin, de daarvoor nog veronderstelde liefde van mijn leven en de vrouw van mijn ooit nog te verwekken kinderen, mij na acht jaar verliet voor een ander. De details over die breuk ga ik uit (allicht misplaats) respect voor haar niet uit de doeken doen, dit gaat enkel over de consequenties, de nasleep, en het - zoals het nu voelt - einde van een hobby.

Lees de rest van ‘Since My Baby Left Me’

Op maandag schrijft Rogier Kahlmann over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Op een podium beloven gewiekste en welbespraakte studiohoofden en CEO’s ons betere tijden, als politici op zeepkisten. Er wordt gesproken over ongekende pracht, baanbrekende physics, nieuwe dimensies, en nooit eerder vertoonde motioncontroltechnieken. De utopie mensen! Hij is nabij.

Lees de rest van ‘De E3, het festival van valse beloftes’

Op maandag dinsdag schrijft Rogier Kahlmann over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Het woord ‘intelligentie’ in de term artificiële intelligentie is misplaatst als het gebruikt wordt om het gedrag van gamevijanden aan te duiden. In 1997 bereikte de wetenschap op dat gebied namelijk al een hoogtepunt, toen IBM met zijn schaakcomputer Deep Blue 2 van grootmeester Kasparov won.

Lees de rest van ‘Artificiële intelligentie maakt plaats voor artificiële menselijkheid’

Op maandag schrijft Rogier Kahlmann over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

In de verschrikkelijk zoetsappige film ‘What women want’ leert Mel Gibson hoe vrouwen echt denken; omdat hij na een bizar ongeluk plots over de gave beschikt om hun gedachten te horen. Alhoewel de film precies volgens de voorspelbare wetten van Hollywood-romcoms verloopt en tegen het einde aan verzandt in een ondraaglijk zoete brei, spreekt het gegeven tot ieders verbeelding.

Lees de rest van ‘Kahlmann: Wat vrouwen willen’

Op maandag schrijft Rogier Kahlmann over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Vorige week stond ik in de rij om een spel af te rekenen bij een gamewinkel. Voor mij stonden een moeder van een jaar of veertig en haar zoon. Hij was denk ik net tien jaar oud. Voor zijn neus had de verkoper zojuist een grote, groene doos neergezet. Hij keek er smachtend naar. Zijn moeder trok haar portemonnee en ik realiseerde me wat er zich voor mijn neus afspeelde.

Lees de rest van ‘Het goede doen’

Op maandag dinsdag schrijft Rogier Kahlmann over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Je kan er wel het een en ander mee, met vrouwen. Soms kan je met ze lachen, ermee de hort op, of soms -maar dit is echt uitzonderlijk, kun je er leuke gesprekken mee voeren. Wanneer dit laatste gebeurt, is een avance de volgende logische stap. Als de gesprekken leuk blijven, dan zou er nagedacht kunnen worden over een serieuze verbintenis. Seks dus.

Lees de rest van ‘Romantiek’

Op maandag schrijft Rogier Kahlmann over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

De beste tijd voor een fanatiek gamer is de periode waarin de laatste spelcomputers net een paar maanden uit zijn. Zo’n tijd waarin de nieuwste set-ups de Bart Smit inrollen en kinderen eromheen doen samenscholen. En wij, de twintigers en dertigers die financiële afhankelijkheid van ons af hebben geschud, hoeven dan niet te verlangen naar die nieuwste droommachine, neen, wij hebben hem allang thuis staan.

Lees de rest van ‘Het leedvermaak van de early adopter’

Op maandag schrijft Rogier Kahlmann over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Ik zal het niet onder stoelen of banken steken: ik zou dolgraag in de gameindustrie werken. Er is echter één probleem, ik kan niets. Maar misschien, heel misschien zou ik wel een spel kunnen bedenken. Aldus, beste lezers, plemp ik graag mijn ideeën hier op het net. Uitgevers, ik richt mij nu tot jullie: mocht er interesse zijn in dit concept, neem dan contact met mij op (via de hoofdredactie van Bashers).

Lees de rest van ‘Een spelconcept van Kahlmann: Bejaardenhuis Tycoon’

Op maandag schrijft Rogier Kahlmann over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Wij mannen beklagen ons nogal wat over het ontbreken van vrouwen in computerspellenland. Terwijl we het zo naar ons zin hebben met elkaar, onze computers en onze spelletjes blijft er een gemis aan ons knagen.

Lees de rest van ‘Vrouwen en hun mannen’

Rogier Kahlmanns column gaat over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Ach, ze zijn ook overal. Net als je denkt dat het kinderachtige bekvechten enkel toebedeeld is aan de gamesector, duiken er ook op andere fora fanboys op, die zich hard maken voor heel andere, maar net zo futiele zaken. Een voorbeeld, waarin eenzelfde soort heilige drie-eenheid (Xbox 360 vs. Playstation3 vs. Wii) op van toepassing is.

Begin jaren negentig spande de postpunk-band Killing Joke een rechtszaak aan tegen Nirvana. De single Come as you are zou grote gelijkenissen vertonen met hun eigen, veel eerder uitgebrachte single Eighties. De frontman van Killing Joke, Jazz Coleman, besloot na Kurt Cobains zelfmoord de zaak te laten vallen, uit respect voor de nabestaanden. Kurts dood bracht de rivaliserende bands uiteindelijk zelfs weer bij elkaar en jaren later zou Dave Grohl nog mee drummen op een plaat van Killing Joke. Alles was weer goed! Althans, zo leek het.

Lees de rest van ‘Come as you are’

Rogier Kahlmanns column gaat over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Ouderen die terugkijken op hun leven menen precies te kunnen vertellen wanneer ze echt gelukkig waren. ‘Toen ik met haar samen was’, ‘Toen ik mijn eerste kind kreeg’ of ‘Toen ik verhuisde naar de binnenstad’. Grote, veelzeggende zaken zoals relaties, familie en omgeving lijken onze meest gelukkige momenten te bepalen. Maar als mij op mijn sterfbed wordt gevraagd naar mijn ‘gelukkige periode’, dan zal mijn antwoord niets te maken hebben met dergelijke omvangrijke zaken. Ik zou mijn ogen sluiten en in een laatste adem maar een woord uitzuchten: ‘apenkooien’.

Lees de rest van ‘Apenkooien’

Rogier Kahlmanns column gaat over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

In de film ‘Flickering Lights’ van Anders Thomas Jensen voeren twee Deense gangsters een dialoog over vrouwen; ze vragen zich af waar hun interesse in soapseries vandaan komt. Een van de mannen stelt nuchter vast dat vrouwen soaps kijken omdat ze niet van eindes houden, ‘het moet voor hen oneindig door kunnen blijven gaan.’ Een humoristische constatering, maar ook pijnlijk waar.

Lees de rest van ‘Vrouwen en het einde’

Rogier Kahlmanns column gaat over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Toen ik mijn huidige vriendin ontmoette, zo’n zeven jaar gelden, belandden we in virtuoze gesprekken over allerlei diepgaande en relevante zaken. Muziek, wereldvrede en de literatuur vormden de lijm van onze conversatie en ik profileerde mijzelf, met mijn colbertje en bril, als een intelligente belezen jongeman. Het werkte, en daar in die uitgaansgelegenheid waar wij elkaar ontmoetten, trapte zij blind in de val van mijn geveinsde intellect. Ik zou het nog lang volhouden, zo hield ik mij voor.

Lees de rest van ‘De schaamte voorbij’

Rogier Kahlmanns column gaat over games in de breedste zin van het woord. Niemand is veilig voor Kahlmann, vooral hijzelf niet.

Enkele dagen geleden zat ik achter mijn computer een handeling te verrichten. Terwijl ik hiermee bezig was, drong zich een vraag aan mij op. Ondanks het feit dat de handeling niet direct van belang is voor het verdere verhaal, deed hij me toch denken aan een tafereel uit mijn jeugd. Ik kreeg last van een vreemdsoortig déjà vu dat zich uiteindelijk vormde tot een heldere, zonneklare vraag die mijn column zou inluiden: ’Waar is de joystick toch gebleven?’

Lees de rest van ‘Dude… where’s my joystick?’