In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ’t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer: Modern Warfare 2. Lees eerst deel 1, deel 2 en deel 3.

Amsterdam, 7 januari 2010

Hoi Niels,

Dat is lang geleden. Kerst, oud en nieuw. Inmiddels is het 2010. Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Uiteindelijk heb ik een haat-liefdeverhouding ontwikkeld met Modern Warfare 2.

Eerst de liefde, vooral voor de multiplayer. In de tussentijd ben ik opgeklommen naar de rang van, jawel, Majoor Generaal (level 60+). Heeft me ellendig veel tijd gekost, maar het was me elke seconde waard. Ik ben nog niet eens zo heel slecht eigenlijk. Er zijn rondjes dat ik als een natte krant door de spelwereld hobbel en de ene na de andere kogel tussen mijn ogen geplant krijg. Maar gedurende de laatste sessies raakte ik echt op dreef en kon ik met de top meekomen. Ik haal het niet bij de 14-jarige Engelse kleuters die in de tijd dat ik mijn geweer aangelegd heb al een tweede slachtoffer een luchtgaatje hebben gegeven, ik moet het meer hebben van tactisch inzicht, wat je toch nog enigszins kan helpen.

Haat is er ook.

Lees de rest van ‘David en Niels over Modern Warfare 2, deel 4 van 4’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ’t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer: Modern Warfare 2. Lees eerst deel 1 en deel 2.

Appelscha, 23 december 2009

Ha David,

In je mail van, o jee, alweer bijna een maand geleden (allerhande uitstelsmoesjes maken nog geen excuus), vroeg je wat ik vond van de plot in Modern Warfare 2. Sorry, was er een plot dan?

Ik heb net het zesde seizoen van 24 eropzitten. Een tv-serie die ik niet kijk vanwege het briljante verhaal, maar om het oerdegelijke tv-vakmanschap (constante spanning, slimme schakelen tussen personages, acrobatische plottwists, uitgekiende cliffhangers) en natuurlijk het vertrouwde “Dammit!” van Kiefer Sutherland a.k.a. Jack Bauer. In dit seizoen valt Rusland bijna de VS aan, om de mislukte diplomatieke afwikkeling van een terroristische aanslag geloof ik, maar Bauer weet dit nét te voorkomen. Op de seconde.

(Vooral, gok ik, omdat tv-budgetten te klein zijn om een invasie in beeld te brengen. Let maar op, er ontploffen zelden grote bommen in tv-series. Dat is gereserveerd door films en games. Maar anyway.)

Dat is dus de plot van Modern Warfare 2: 24, maar dan zonder Jack Bauer. Terroristen doen stoute dingen, overheden worden aansprakelijk gesteld, war ensues. Met een soort postmoderne vertelstijl waarin je rond de wereld springt tussen verschillende personages. Postmodern omdat je al zoveel films, series en journaals hebt gezien dat de maker aanneemt dat je de gaten zelf wel kan invullen.

Lees de rest van ‘David en Niels over Modern Warfare 2, deel 3 van 4’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ’t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer: Modern Warfare 2. Lees eerst deel 1.

Amsterdam, 29 november 2009

Hoi Niels,

Om maar met de deur in huis te vallen, mijn grote frustratie met Modern Warfare 2 is dat het een spel (en een franchise) is met oneindig veel potentie. Maar voor mijn gevoel is er vrij bewust de keuze gemaakt om niet alles eruit te halen wat er in zit. Ik baseer dit deels op een aantal opmerkingen van (ontwikkelaar) Infinity Ward, dat recent aangaf - en dat is op zich al een vrij opzienbarende onthulling - buitengewoon veel creatieve vrijheid te hebben gekregen van uitgever Activision Blizzard, en ten tweede dat het een megabudget heeft afgeslagen. En daar wringt het hem. MW2 mag dan grootste blockbuster ooit zijn (wat betreft omzet), het voelt als een spel zoals zovelen. Een goed afgewerkt spel met grote herspeelbaarheid, absoluut waar voor je geld, maar nergens komt het wat betreft ervaring in de buurt van, zeg, World of Warcraft, De Sims of Rock Band. Om maar een paar megafranchises te noemen.

Lees de rest van ‘David en Niels over Modern Warfare 2, deel 2 van 4’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ’t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer: Modern Warfare 2.

Utrecht, 23 november 2009

Ha David,

Het heeft 6 1/2 uur geduurd, in porties van een half tot anderhalf uur omdat ik altijd een beetje hyper word van shooters, maar het is gelukt: ik heb Modern Warfare 2 uitgespeeld. De eerste FPS sinds lang waarvan ik de credits heb gezien.

Laat ik beginnen met die credits. We lopen al tijden met het idee om een mailwisseling te doen over één game, waarin we dieper op de inhoud in willen gaan. Als je zoiets doet, zijn spoilers onvermijdelijk. Laat ik dus beginnen met het spoilen van de aftiteling. Die heeft de vorm van een tour door een oorlogsmuseum, waarin alle belangrijke scènes uit het spel opgevoerd worden door wassenbeelden die heel even tot leven komen.

Lees de rest van ‘David en Niels over Modern Warfare 2, deel 1 van 4’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer mailen ze over persberichten. Lees eerst deel 1, deel 2 en deel 3.

Hoi Niels,

Dit is dan wel weer grappig: onze discussie blijkt reteactueel te zijn. De Britse onderzoeksjournalist Nick Davies was recent in Nederland om te vertellen over zijn boek Flat Earth News. Stelling van zijn provocerende boek is, onder andere, dat pr-bureaus veel te veel te zeggen hebben op de nieuwsredactie.

In Nederland is het onderzoek van Davies (deels) overgedaan met twee vergelijkbare onderzoeksvragen: “Op welke wijze maken Nederlandse kranten in hun binnenlandberichtgeving hun bronnen bekend, en in welke mate maken zij gebruik van voorverpakt nieuws: persbureaus, andere media en pr-materiaal?” De onderzoekers noemen het klakkeloos overnemen van bestaand materiaal “churnalism”, wat de enige manier lijkt te zijn om vooral veel verhalen te publiceren, in plaats van goede verhalen.

Vervang binnenlandberichtgeving met gameberichtgeving en dezelfde vlieger gaat op. Sterker nog, het nieuws over games wordt nagenoeg geheel gedreven door persberichten. Alles wat je leest over games is voorgekauwd. Ofwel door persbureaus als het ANP, ofwel door pr-bureaus. Dat laatste is natuurlijk het kwalijkst. Maar daar waren we het al over eens.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over persberichten, deel 4’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer mailen ze over persberichten. Lees eerst deel 1 en deel 2.

Ha David,

Tof dat jij wel het Google-veldwerk hebt gedaan om te kijken hoeveel sites dat vermaledijde Dawn of War-persbericht eigenlijk hebben overgenomen. Negen stuks!

Ergens diep in mij vind ik het verrassend en verschrikkelijk dat het er zoveel zijn. Tegelijk treedt meteen het relativeringsmechanisme in werking dat me beschermt tegen de verhalen die, als ik er te hard over zou nadenken, ervoor zouden zorgen dat ik van pure ellende nooit meer mijn bed uit kom. Verkrachtingen in Afrika: ach, ver van mijn bed. Oorlog in de Gazastrook: te ingewikkeld om op te lossen. De recessie: die zal aan mijn huisje wel voorbij gaan. En die beroerde persberichten dus. Er is een reden waarom ze worden gemaakt, er is een reden waarom ze worden overgenomen, er is een reden waarom ze worden gelezen. Heus.

Eerst het maken van slechte persberichten. Dit is het makkelijkst te relativeren. Waarom zouden bedrijven tevreden zijn met een barely leesbare, half vertaalde, haast lachwekkende mails aan journalisten? Simpel: omdat je met een kwartiertje klaar bent met het componeren van je tekst, je het bericht met één muisklik door je volautomatische mailsysteem pompt en het aan de eind van de dag op fucking negen sites staat. Dat zijn meer eyeballs van gewillige gamers dan een banner van een paar duizend euro.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over persberichten, deel 3’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer mailen ze over persberichten. Lees eerst deel 1.

Hi Niels,

Per werkdag krijg ik er een sloot binnen. Het zal niet moeilijk zijn daar vergelijkbare drab tussenuit te vissen. Het specifieke bericht dat jij, overigens volkomen terecht, specifiek aanhaalt, is om twee redenen problematisch.

Ten eerste is het inderdaad buitengewoon beroerd geschreven. Als onderdeel van mijn studie Communicatie- en Informatiewetenschappen heb ik destijds een serie colleges gevolgd bij communicatiekunde (oftewel: Nederlands). Relatieve bijzinnen, coherentierelaties, tangconstructies, dat soort gesnor. Je moest daar overigens echt niet proberen in een paper of een tentamen d/t-fouten te maken. Er waren docenten die standaard een 1 gaven in het geval van een enkele d/t-fout in een paper van tien pagina’s. Terecht. Het is namelijk pure luiheid.

Zo moeilijk zijn de spellingsregels niet. Ik blunder in de haast ook nog wel eens, maar teruglezen helpt. Een goede eindredactie ook. En ik heb het van heel dichtbij gezien: sollicitatiebrieven die d/t-fouten bevatten worden vaak zonder het cv te bekijken in de prullenbak gesmeten. Luie mensen mogen ergens anders gaan werken. Bij een website over games bijvoorbeeld.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over persberichten, deel 2’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer mailen ze over persberichten. Lees ook de vorige discussie, over reviews.

Ha David,

Als gamejournalisten krijgen we dagelijks stapels persberichten in de mail, zoveel dat we er websites mee zouden kunnen vullen. Op zich prima, bedrijven willen nieuwe ontwikkelingen rond hun producten met de wereld delen en dat is hun goed recht. Vervolgens is het aan ons om te selecteren wat interessant is en wat niet.

Waar ik me over verbaas, en dit is de reden waarom ik je mail, is dat die persberichten soms zo ontzettend beroerd zijn. Niet allemaal natuurlijk, maar neem het recente persbericht van THQ over de systeemeisen van Dawn of War 2.

(Voor de duidelijkheid: niet alle persberichten van THQ zijn zo slecht en THQ is allerminst het enige bedrijf dat zich hier schuldig aan maakt.)

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over persberichten, deel 1’

De afgelopen week discussieerden David Nieborg en Niels ‘t Hooft (en talloze bezoekers met hen) over gamereviews. Harry Hol doet voor één keer ook mee. Hij heeft het laatste woord. Lees eerst deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4.

Om te beginnen: Niels stelde voor dat ik zou komen met wat last words zoals Jerry Springer. Hmm… Weet niet of ik sta te wachten op drie transseksuele lesbische lilliputters die elkaar met stoelen te lijf gaan, terwijl het publiek “Harry! Harry!” scandeert. Aan de andere kant: hell yeah.

Maar goed. Ik heb de discussie doorgelezen en vind dat er een heleboel zinnige dingen worden gezegd, maar een aantal punten mis ik (of ben ik het niet helemaal mee eens).

Om te beginnen startte mijn discussie met Niels met Too Human. Inderdaad was ik verbaasd over zijn oordeel op basis van de demo. Ik wil dat er even uitlichten voor ik op andere punten in ga, over hoe lang je een spel moet spelen voor je een oordeel kunt vellen.

Lees de rest van ‘Harry Hol nog één keer over reviews’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer: reviews. Voor één keer doet Harry Hol ook mee. Lees eerst deel 1, deel 2 en deel 3.

Dag Niels (en Harry),

Grappig dat wat jij beschrijft als de kern van wat een spel een spel maakt, de gameplay is (of “de handeling”). Ik vind dat grappig omdat dit een van de (weinige) kerndebatten is die ‘wij’ in de academische hoek voeren, of althans gevoerd hebben. Elke eerstejaars student game studies zal het ludologie/narratologie-debat tegenkomen.

Voor de veteranen is het een gechargeerde en bijna overbodige discussie die in de praktijk nooit gevoerd is. De ludologen zijn van mening dat gameplay, al gebruiken ze andere woorden als spelregels en interactie, belangrijk(er) is om games te begrijpen dan de verhalende structuur van een game. De waarheid ligt uiteindelijk in het midden natuurlijk. Je hebt Tetris en je hebt Grand Theft Auto 4, beiden games, maar ze kunnen niet meer van elkaar verschillen.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over reviews, deel 4’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer mailen ze over reviews. Lees eerst deel 1 en deel 2.

Ha David,

Naast praktische overwegingen, heb ik Harry Hol van de zomer ook nog bestookt met een inhoudelijke overweging naar aanleiding van zijn kritiek op mijn Too Human-stukje. Namelijk: games verschillen zodanig van films en boeken, dat je ze op een andere manier kunt beoordelen. Ik zei al: van film- en boekrecensenten verwacht je dat ze films afkijken en boeken uitlezen voor ze hun mening opschrijven. Maar die media draaien dan ook volledig om de curve van het verhaal: de kop, het middenstuk, de staart.

Games draaien daarentegen om de handeling. Die bekende thirty seconds of fun waar makers hun spel omheen opbouwen en die je, als ze écht fun zijn, wilt blijven doen tot de zon weer opkomt. Dat een spel daardoor zo lang kan zijn als makers en spelers willen, drukt ons met de neus op praktische kwesties als tijdgebrek en de euro-per-minuut die je eigenlijk zou willen verdienen. Maar die lengte is ook niet meer dan een eindeloze herhaling van een handeling die je in de meeste games al vrij vroeg ten volle kunt ervaren. Ik heb wel eens gezegd dat één rondje in een racegame genoeg kan zijn om een goede indruk te krijgen. En daar blijf ik bij.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over reviews, deel 3’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer mailen ze over reviews. Lees eerst deel 1.

Hi Niels,

Indirect vraag je eigenlijk hoe een gamerecensie voor een krant eruit zou moeten zien. Ik denk namelijk dat er een wereld van verschil is tussen gamerecensies voor kranten zoals jij en ik (en Harry en Bart en vele anderen) die schrijven en recensie voor de ‘specialistische pers’ (dat wil zeggen gamewebsites en -magazines).

Ik zie een combinatie van factoren die er samen voor zorgen dat het schrijven van gamerecensies voor kranten lastiger is dan het schrijven voor specialistische pers, die ik hieronder verder zal uitleggen. De volgende combinatie van factoren - tijd, toegang, geld en ruimte - maken het recenseren van games voor een krant een uitdaging.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over reviews, deel 2’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer mailen ze over reviews. Lees ook de vorige discussie, over Brothers in Arms.

Ha David,

Laten we het eens over gamerecensies hebben. Ik begon met schrijven over games toen ik zo boos was over de review van F-Zero X in Power Unlimited (“een futuristische racegame zonder wapens is bij voorbaat al kut”), dat ik een ‘goede versie’ maakte die wel een goed beeld gaf. Ik was te laf om hem op te sturen, maar het begin was er. En in de tien jaar daarna heb ik volgens mij honderden recensies geschreven.

De laatste jaren werden het er steeds minder. Ik had er minder plezier in, begon aan mezelf te twijfelen. Op internet staan zoveel ellenlange, supergedetailleerde recensies, dat er altijd wel een beter is dan de mijne. Daar kwam bij dat ik zelf steeds minder speelde. En ik merkte dat ik liever bezig was met zaken als interviews, achtergrondverhalen en trendanalyses.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over reviews, deel 1’

In deze nieuwe rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. De afgelopen twee weken mailden ze over Brothers in Arms: Hell’s Highway. Vandaag verschijnt de laatste mail. Lees eerst deel 1, deel 2 en deel 3.

Hoi Niels,

We dwalen af. Maar dat is misschien maar goed ook. Ik heb Brothers in Arms dus ook nog niet gespeeld. Mij gebeurde hetzelfde als jou, ik was even in Amsterdam voor een lezing, wachtte op de game en toen kwam hij niet (of in ieder geval te laat) en zit ik weer in de VS. Nu kan ik hem bij de Gamestop kopen, maar ik heb zo’n lange lijst met nog-te-kopen-games dat ik niet weet of ik er aan toekom. We zijn inderdaad te afhankelijk, laten we daar een andere keer verder over nadenken. Overigens, machteloos, mwah. Stupide, zeker niet. We kunnen altijd nog naar de winkel lopen. Zijn we wel te laat, maar dan heb je wel volledig het heft in eigen handen. Wordt vervolgd.

Die verkiezingen hier houden mij nogal bezig. Ik lees op dit moment Bob Woodward’s vierde boek The War Within: A Secret White House History (2006–2008). Schokkend boek. Ik heb Woodward’s drie eerdere boeken gelezen, waarin hij uit de doeken doet hoe de oorlog in Irak is begonnen en hoe hij dus vervolgens in de soep liep. Interessant is dat idee van een ‘Just War’. De Bush-clan was overtuigd van het nut van Operation Iraqi Freedom (de naam zegt alles). Zoals iedereen weet, althans in Europa, niet in Amerika, was er geen link tussen Al-Qaeda en Saddam noch waren er Double-U Em Dees (massavernietigingswapens). Vanuit dat perspectief was de oorlog in Irak allesbehalve ‘just’.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over Brothers in Arms: Hell’s Highway, deel 4’

In deze nieuwe rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. De afgelopen twee weken mailden ze over Brothers in Arms: Hell’s Highway. Tot en met donderdag verschijnt dagelijks een mail. Lees eerst deel 1 en deel 2.

Ha David,

Omdat je in de VS zit, dacht ik: laat ik eens beginnen met de presidentsverkiezingen, om daarna pas terug te gaan naar Brothers in Arms. Ik heb ook niet zoveel meer over het spel te zeggen, maar daarover straks dus meer.

Ik lees altijd met veel plezier de filosofische stukken van Rob Wijnberg, elke woensdag in nrc.next. Vorige week had hij het over Reinhold Niebuhr, een filosoof die we in Europa niet echt kennen, maar die voor zowel McCain als Obama een grote inspiratiebron vormt. In zijn autobiografie besteedt McCain twintig pagina’s aan Niebuhrs ideeën en Obama noemde hem een jaar geleden nog in een interview.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over Brothers in Arms: Hell’s Highway, deel 3’

In deze nieuwe rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. De afgelopen twee weken mailden ze over Brothers in Arms: Hell’s Highway. Tot en met donderdag verschijnt dagelijks een mail. Lees eerst deel 1.

Hi Niels,

Helaas moest ik de persbijeenkomst van Brothers in Arms: Hell’s Highway missen. Excuses voor de sluikreclame, maar ik ga het toch zeggen. Mijn collega bij Dagblad De Pers, Arjan Terpstra, was er wel bij en hij schreef er een bijzonder aardig stukje over in de krant van maandag de 15de. Zijn conclusie: “Het waarom van de Slag om Arnhem, de Duitse bezetting, Montgomery’s mislukte strategie en een dik geschiedenisboek aan andere complexe zaken gaan volstrekt aan [de Nederlandse puber, DBN] voorbij. Het kan ook niet anders: er zit veel meer realisme in een oorlog dan in een schietspelletje past.”

Mooie zin vind ik dat, “meer realisme in een oorlog dan dat in een spel past”. Games (en alle andere media), zijn per definitie een abstracte weergave van de fysieke werkelijkheid. Dat is de waarheid als een koe, dus is het de taak voor critici om niet zozeer continu te wijzen naar het al dan niet realistisch zijn van een game (of film, of boek), maar de keuzes van de makers proberen bloot te leggen en tegen het licht te houden. Arjan wijst in dit verband op het weglaten van “een aangerand en opgehangen Nederlands meisje”.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over Brothers in Arms: Hell’s Highway, deel 2’

In deze nieuwe rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. De afgelopen twee weken mailden ze over Brothers in Arms: Hell’s Highway. Tot en met donderdag verschijnt dagelijks een mail.

Hé David,

Ik was laatst op de presentatie van Brothers in Arms: Hell’s Highway. Dat spel speelt zich af in het gebied rond Eindhoven, waar 64 jaar geleden een deel van Operation Market Garden plaatsvond. De operatie die bedoeld was om Nederland te bevrijden. Maar hij mislukte, omdat de Duitsers de plannen in handen kregen en snel van strategie veranderden. Daardoor kon de hongerwinter van 1944-45 plaatsvinden.

Om het spel feestelijk te presenteren, speelde een groepje ‘re-enacters’, mensen die zich graag aankleden als soldaten en doen alsof het oorlog is, een aantal situaties na. Zoals het net-geland-zijn-per-parachutes op een weiland bij het dorpje Son. Best bijzonder om op de plekken te zijn waar niet eens zo heel lang geleden een oorlog is uitgevochten, en daar dan ook nog nepsoldaten te zien. O, en wat leuk was, was dat een mooi meisje van de NOS in een felgroene jas steeds een beetje aan het stuntelen was op de achtergrond. Dan weer werd ze gefilmd met mannen met een parachute op de achtergrond, die prompt het beeld uitliepen, dan weer viel ze bijna uit een legerjeep waar ze per se in gefilmd wilde worden.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over Brothers in Arms: Hell’s Highway, deel 1’