Vooral sinds de doorbraak van virtuele, driedimensionale bewegingsvrijheid zijn free roaming-games niet aan te slepen. Van Grand Theft Auto III tot Fallout 3, de laatste jaren geven steeds meer (grote) titels je in feite een enorme zandbak om in te spelen. Het liefst met zoveel mogelijk mogelijkheden die je in het echte leven ook hebt, het doel van het spel is daar soms zelfs ondergeschikt aan. Maar wil ik dat eigenlijk wel?

Lees de rest van ‘Free roaming-games: de onvermijdelijke veroordeling tot vrijheid’

Liefhebbers van Mario beleven hoogtijdagen met het recent uitgebrachte Super Mario Galaxy 2. Het verschijnen van de Italiaanse loodgieter op de consoles is altijd een belevenis, en hoewel er soms afgeweken wordt van de traditionele platformformule staat de naam Mario vrijwel altijd garant voor kwaliteit. Hetzelfde kan niet gezegd worden over die andere bekende gamemascotte: Sonic the Hedgehog. Na jaren van verval lijkt de snelheidsduivel echter eindelijk terug te keren naar zijn oude glorieperiode; Sonic 4 belooft immers 2D-platformactie zoals we die kennen uit het 16-bit tijdperk.

Lees de rest van ‘Betekent Sonic the Hedgehog 4 de terugkeer van het oude Sega?’

Het was absoluut niet de verrassing van de afgelopen E3-beurs in Los Angeles, maar toch liep iedereen er mee weg: de Nintendo 3DS. De zoveelste handheld van de van oorsprong Japanse speelkaartenboer, met als ‘main selling point’ een autostereoscopisch scherm waarop je zonder bril beelden met dieptewerking kan zien. De hele wereld lijkt enthousiast en dus werd een uitnodiging van de Nederlandse Nintendo-tak om het ‘magische maar-toch-niet-van-Apple’-apparaatje te aanschouwen makkelijk aangenomen. Maar is het ook daadwerkelijk magisch?

Lees de rest van ‘Nintendo 3DS: een kritische blik’

Het stukje hieronder zat al een tijdje in mijn hoofd. Wel in een andere vorm. Ik wilde diep ingaan op de parallellen tussen verschillende media en laten zien hoe de geschiedenis zich herhaalt. Maar in het licht van de recente gebeurtenissen rondom minister Hirsch Ballins poging om “extreem gewelddadig beeldmateriaal” in games en films uit te bannen, heb ik besloten dat het niet zo uitgebreid hoeft. De minister doet geen moeite om zijn naïviteit te verbergen, hoef ik ook niet al te veel moeite te doen om je te informeren.

Lees de rest van ‘De censuurdrang van Hirsch Ballin is ouderwets – heel ouderwets’

Deze week stuurde de minister van Justitie, Ernst Hirsch Ballin, een brief (5654922/10/DSP, .pdf) naar de Tweede Kamer met als onderwerp een “Strafrechtelijk verbod op extreem gewelddadig beeldmateriaal”. De crux van de brief is dat kinderen beschermd moeten worden tegen gewelddadig beeldmateriaal (games, films, beelden van seksueel geweld en ‘happy slapping’). Wat betreft die laatste twee categorieën hoeft de wet niet veranderd te worden, dat is immers al strafbaar en daarom aan te pakken. Maar (gewelddadige) games en films zijn (nog) niet strafbaar.

En dan wordt de brief, voor ons gamers althans, interessant. Ten eerste staat er: “Dergelijk beeldmateriaal kan in sommige gevallen schadelijk zijn.” Waar die mening (want dat is het) op gebaseerd is, wordt in de brief helaas niet aangegeven. Noch wordt duidelijk wat “schadelijk” of “gewelddadig” precies inhoudt.

Lees de rest van ‘Neem contact op met Hirsch Ballin en bewijs dat een verbod op gewelddadige games weerstand oproept’

Dit artikel stond gisteren in nrc.next.

Ik kan behoorlijk goed paardrijden. In het begin bokte mijn paard nog wel eens, maar dat is nu voorbij. Ik kan ook heel aardig met mijn lasso overweg. Maar ik ben pas echt goed in schieten. Ik denk dat ik al een stuk vijftig man van hun paard heb geschoten.

Mijn laatste verslaving heet Red Dead Redemption. In Red Dead Redemption speel je een cowboy met een missie. Zo gaat dat met games: er is altijd een missie. De missie zelf boeit me niet zo heel erg. Het verhaal in een game is altijd een excuus om tegen andere mensen te kunnen zeggen dat het echt een goeie game is, en niet alleen dom vermaak. “Er zit een heel goed verhaal in, hoor.” Soms is dat ook echt zo — het schijnt dat er in Red Dead Redemption een twist tegen het einde van het spel zit, maar daar ben ik nog niet — maar een spel is pas goed als je er ook aan denkt als je niet aan het spelen bent, als je overdag denkt aan de tegenstander die je de vorige avond niet hebt kunnen verslaan; een game is pas goed als-ie verslavend is.

Lees de rest van ‘Elke goede game is verslavend: de beloningsstructuur eruit slopen is onzin’

Gamers durven hun trouwe knopjesmedium wel eens te vergelijken met een fatsoenlijke film, een lekkere plaat of een goed boek. Jazeker, wij spelen elke dag kunst. Hoewel films nog wel eens het voordeel van de twijfel krijgen, staat of valt een boek met de titel. Maar een game mag alles heten. Hoe onorigineler hoe beter: gooi een paar woordjes in een generator en de hoes kan naar de drukker. Zonde.

Lees de rest van ‘Games mogen geen naam hebben: een relaas over slechte titels’

Je kent het wel. Je bent bezig een presentatie te houden en al die leergierige koppies kijken je aan. Goed, misschien ken je het niet, maar ik in ieder geval wel. Hoe goed ik me ook voorbereid op een presentatie, er is altijd een stukje gezonde spanning. Door deze spanning maken sommige mensen grapjes die helemaal niet leuk zijn, anderen gaan met hun handen friemelen, en een derde groep vergeet spontaan een deel van wat hij wilde vertellen.

Tot deze laatste groep behoren Don Mattrick van Microsoft, Jack Tretton van Sony en Reggie Fils-Aime van Nintendo. Drie mannen die geweldig kunnen praten - maar onder die ogenschijnlijke zekerheid schuilt een klein zenuwachtig jongetje. Zo zenuwachtig als die keer dat je een boekbespreking moest doen over een boek waarvan je alleen het uittreksel had gelezen, waardoor je de helft zomaar vergeten was. Nu ben ik geen tovenaar en kan ik gemaakte fouten niet goed maken. Wat ik wel kan is vertellen wat Microsoft, Sony en Nintendo vergeten zijn.

Lees de rest van ‘Wat Microsoft, Sony en Nintendo vergaten bij hun presentaties’

Ik had vroeger geen Nintendo. Ik speelde liever buiten. Als ik wilde gamen, had ik aan de 486 met Prince of Persia of een stoffige Atari 2600 wel genoeg. Niet dat ik nooit op de NES of SNES heb kunnen spelen, voldoende namelijk. Mijn vroegere buurjongen en overburen hadden deze spelkastjes wel staan, dus hoewel ik de Ninty-klassiekers nooit zo intensief heb kunnen spelen als de gemiddelde fan, heb ik ze wel ooit in mijn handen gehad.

Lees de rest van ‘Nintendo’s nostalgiestrategie’

Zand, saloons en shootouts: dat zijn zo’n beetje de termen die we steevast met het ‘Wilde Westen’ associëren. Rockstar gaat nu met Red Dead Redemption op dezelfde tour, door het urbane karakter van de Grand Theft Auto-serie in te ruilen voor de lege vlaktes van ‘rural America’. Of beter gezegd: de lege vlaktes van een symbolische ruimte die men, vreemd genoeg, het ‘Amerika aan het begin van de twintigste eeuw’ noemt.

Reviewers zijn dolenthousiast over het authentieke Amerika dat geportretteerd wordt in de game. Waar de een spreekt van een ‘eerbetoon aan de ondergang van het Wilde Westen’, durft de ander zover te gaan om te stellen dat Red Dead Redemption ‘een historische periode in het verleden van de Verenigde Staten weerspiegelt’. Fout, fout, fout.

Lees de rest van ‘The Desert of the Unreal: het Wilde Westen van Red Dead Redemption’