Wat mij danig stoort aan de singleplayer-campaign van Starcraft II: Wings of Liberty, is de rigoureuze scheiding tussen de gameplay en het verhaal. Tussen de missies door krijg ik regelmatig een vervelende cutscene te zien, waarbij ik meestal achterover in mijn stoel zak . Maar zodra een missie begint te laden, zet ik me schrap. Even later wordt het immers weer alle hens aan dek: snel-snel een basis bouwen, troepen produceren en de vijand overrompelen. Die cutscenes kunnen me gestolen worden. It’s the gameplay, stupid!

Lees de rest van ‘Gameplay en verhaal: een Siamese tweeling’

Als Super Crate Box een gerecht was, zou cocaïne het hoofdingrediënt zijn. Dit verslavende juweeltje van Vlambeer (bestaande uit Jan Willem Nijman en Rami Ismail) verstoort mijn werkritme als een peuter in de slaapkamer, maar het maakt me niets meer uit. Opgefokt en met een witgepoederde bloedneus blijf ik maar terugkomen, zeker nadat ik al binnen een nacht uit de highscores werd gestoten. Mijn score van 59 was genoeg om een 88ste plaats te bemachtigen; op het moment van publicatie is er alweer een score van 129 nodig om in de top 100 te komen.

Lees de rest van ‘Blijvende begeerte in Super Crate Box’

In onze eerste podcast met livepubliek hield Harry Hol een betoog over het gebrek van innovatie in games. Hij vindt de gameindustrie gestagneerd en ziet alleen nog maar verfijning in plaats van ontwikkeling. Maar ik zie een heel andere industrie, waarin we regelmatig getrakteerd worden op vernieuwende games die conventionele genres totaal op z’n kop gooien. De innovatie komt misschien niet van de grote ontwikkelaars zelf, maar van hobbyisten en onafhankelijke ontwikkelaars.

Lees de rest van ‘Dota 2 laat het belang van mods zien’

In zijn opiniestuk Elkaars taal leren twijfelt Rainier Jaarsma aan het nut van mijn keuze om te praten over de Medal of Honor-controverse bij De wereld draait door. Hieronder mijn reactie. Het is een wat lang verhaal, excuses daarvoor, maar ik vertel graag meer over de spagaat tussen onderzoeken en gamer zijn, hoe tv werkt en waarom ik dit een belangrijk onderwerp vind.

Lees de rest van ‘De worstelende gameonderzoeker: een reactie op Rainier Jaarsma’

Momenteel verblijf ik in de Verenigde Staten, in het zonnige en subtropische Charleston, in South Carolina. Ik studeer hier binnen het kader van mijn studietraject in de Amerikanistiek. Hier begon in 1861 de Amerikaanse Burgeroorlog; South Carolina was de eerste staat die zich afsplitste van de Union. Charleston staat in de VS ook wel bekend als de ‘Holy City,’ vanwege de overvloed aan kerken in het stadscentrum. Bashers in de Bible-Belt dus.

Tijdens mijn verblijf hier praat ik met veel christelijke jongeren over hun ervaringen met games. Hun beeld van games is logischerwijs haast uitsluitend negatief. Natuurlijk spelen ze zelf ook wel graag eens een potje FIFA. Ik heb ze zelfs wel Modern Warfare 2 zien spelen. Maar de geest van Jack Thompson, die zo’n schamele 500 kilometer verderop zijn thuisbasis heeft, spookt hier wel degelijk rond. Grand Theft Auto IV is natuurlijk een prime example van excessief geweld in games, en het is dan ook geen wonder dat die game vaak wordt aangehaald als we het hebben over dit onderwerp. Kort door de bocht: in het oerconservatieve South Carolina staan games niet zo goed bekend.

Lees de rest van ‘Elkaars taal leren: Bashers in de Bible-Belt en De Wereld Draait Door’

Koningen worden hofnarren en hofnarren worden koningen. Zo gaat het in de gamewereld. Pro Evolution Soccer is de koning, wordt door FIFA gedegradeerd tot nar, bestijgt de troon weer, enzovoorts. Sta op en recht uw rug, want de twee kroonprinsen zijn gearriveerd. Wie ontvangt de kroon?

Lees de rest van ‘Volksraadpleging: kies uw voetbalvorst’

Tijdens de Gamescom kreeg ik de mogelijkheid om Fallout: New Vegas drie kwartier lang te spelen. Ik mocht starten vanaf het begin van de game, waar in een kort filmpje het hoofdpersonage al gelijk wordt neergeschoten. Een robot komt tot de redding en brengt je naar het dorpje Goodsprings, waar je verder wordt opgelapt en je een korte tutorial krijgt. Zodra ik de controle kreeg over het personage, besloot ik in deze korte sessie zoveel te zien als ik maar kon.

Lees de rest van ‘Fallout: New Vegas, een sfeerverslag van de woestijn’

Dit artikel is ook verschenen op Gamer.nl.

“Favoriete knuffel: Games” kopte het opinietijdschrift Elsevier twee weken geleden (18 september 2010). In een artikel dat nergens de diepte in ging, werd aan de hand van enkele recent uitgekeerde subsidies de suggestie gewekt dat het stimuleren van een opkomende industrie als de gameindustrie geen zin zou hebben en de marktwerking zou verstoren. Daarnaast wekte het artikel de suggestie dat het subsidiëren vooral een lokale aangelegenheid zou zijn in Amsterdam en Utrecht.

Lees de rest van ‘Wordt de gameindustrie doodgeknuffeld met subsidies?’

Ver-con-so-li-se-ring, de: v –en  Het meer op een console-game gaan lijken van pc-games

Het gebeurt voor je het doorhebt en het is heus niet allemaal slecht. Langzaam maar zeker verandert mijn geliefde pc in een veredelde console. Jarenlang waren we gewend aan features als dedicated servers, ping-getallen en gratis DLC, toen nog map-packs geheten. Spellen worden toegankelijker (Prince of Persia), grafische settings zijn minder aanpasbaar en heel soms krijgt ook de pc een splitscreenoptie (Splinter Cell: Conviction). Laten we de voor- en nadelen  van de verconsolisering van pc-games eens op een rijtje zetten.

Lees de rest van ‘De verconsolisering van pc-games’

Grote vlaktes strekken zich uit over het pannenkoekplatte beeldscherm. Heuvels interrumperen de kale woestijn van de zinloosheid. In de verte doemt een grote rifwand op, als een vermaning om om te keren. De egale textuur van het zand doet de hoofdpersoon smeken om verfrissing. Geen oase te bekennen. Motieloze stoomtreinen puffen onophoudelijk voort aan de horizon.

Lees de rest van ‘Woestijnen van ideeën: waarom agency en een goed verhaal slecht samengaan’

Vorige week werd Duke Nukem Forever aangekondigd, of liever, heraangekondigd. Ik wil het niet hebben over de bizarre voorgeschiedenis (dat heeft Wired prima gedaan), of over hoe interessant het is als een gamefabriek als Gearbox zo’n work of love voortzet (toch een beetje als Spielberg die een Kubrick-film afmaakt). Ik wil het hebben over de manier waarop de game werd aangekondigd.

Lees de rest van ‘Het is helemaal niet vreemd dat Duke Nukem Forever herrees op PAX’

Vooral sinds de doorbraak van virtuele, driedimensionale bewegingsvrijheid zijn free roaming-games niet aan te slepen. Van Grand Theft Auto III tot Fallout 3, de laatste jaren geven steeds meer (grote) titels je in feite een enorme zandbak om in te spelen. Het liefst met zoveel mogelijk mogelijkheden die je in het echte leven ook hebt, het doel van het spel is daar soms zelfs ondergeschikt aan. Maar wil ik dat eigenlijk wel?

Lees de rest van ‘Free roaming-games: de onvermijdelijke veroordeling tot vrijheid’

Liefhebbers van Mario beleven hoogtijdagen met het recent uitgebrachte Super Mario Galaxy 2. Het verschijnen van de Italiaanse loodgieter op de consoles is altijd een belevenis, en hoewel er soms afgeweken wordt van de traditionele platformformule staat de naam Mario vrijwel altijd garant voor kwaliteit. Hetzelfde kan niet gezegd worden over die andere bekende gamemascotte: Sonic the Hedgehog. Na jaren van verval lijkt de snelheidsduivel echter eindelijk terug te keren naar zijn oude glorieperiode; Sonic 4 belooft immers 2D-platformactie zoals we die kennen uit het 16-bit tijdperk.

Lees de rest van ‘Betekent Sonic the Hedgehog 4 de terugkeer van het oude Sega?’

Het was absoluut niet de verrassing van de afgelopen E3-beurs in Los Angeles, maar toch liep iedereen er mee weg: de Nintendo 3DS. De zoveelste handheld van de van oorsprong Japanse speelkaartenboer, met als ‘main selling point’ een autostereoscopisch scherm waarop je zonder bril beelden met dieptewerking kan zien. De hele wereld lijkt enthousiast en dus werd een uitnodiging van de Nederlandse Nintendo-tak om het ‘magische maar-toch-niet-van-Apple’-apparaatje te aanschouwen makkelijk aangenomen. Maar is het ook daadwerkelijk magisch?

Lees de rest van ‘Nintendo 3DS: een kritische blik’

Het stukje hieronder zat al een tijdje in mijn hoofd. Wel in een andere vorm. Ik wilde diep ingaan op de parallellen tussen verschillende media en laten zien hoe de geschiedenis zich herhaalt. Maar in het licht van de recente gebeurtenissen rondom minister Hirsch Ballins poging om “extreem gewelddadig beeldmateriaal” in games en films uit te bannen, heb ik besloten dat het niet zo uitgebreid hoeft. De minister doet geen moeite om zijn naïviteit te verbergen, hoef ik ook niet al te veel moeite te doen om je te informeren.

Lees de rest van ‘De censuurdrang van Hirsch Ballin is ouderwets – heel ouderwets’

Deze week stuurde de minister van Justitie, Ernst Hirsch Ballin, een brief (5654922/10/DSP, .pdf) naar de Tweede Kamer met als onderwerp een “Strafrechtelijk verbod op extreem gewelddadig beeldmateriaal”. De crux van de brief is dat kinderen beschermd moeten worden tegen gewelddadig beeldmateriaal (games, films, beelden van seksueel geweld en ‘happy slapping’). Wat betreft die laatste twee categorieën hoeft de wet niet veranderd te worden, dat is immers al strafbaar en daarom aan te pakken. Maar (gewelddadige) games en films zijn (nog) niet strafbaar.

En dan wordt de brief, voor ons gamers althans, interessant. Ten eerste staat er: “Dergelijk beeldmateriaal kan in sommige gevallen schadelijk zijn.” Waar die mening (want dat is het) op gebaseerd is, wordt in de brief helaas niet aangegeven. Noch wordt duidelijk wat “schadelijk” of “gewelddadig” precies inhoudt.

Lees de rest van ‘Neem contact op met Hirsch Ballin en bewijs dat een verbod op gewelddadige games weerstand oproept’

Dit artikel stond gisteren in nrc.next.

Ik kan behoorlijk goed paardrijden. In het begin bokte mijn paard nog wel eens, maar dat is nu voorbij. Ik kan ook heel aardig met mijn lasso overweg. Maar ik ben pas echt goed in schieten. Ik denk dat ik al een stuk vijftig man van hun paard heb geschoten.

Mijn laatste verslaving heet Red Dead Redemption. In Red Dead Redemption speel je een cowboy met een missie. Zo gaat dat met games: er is altijd een missie. De missie zelf boeit me niet zo heel erg. Het verhaal in een game is altijd een excuus om tegen andere mensen te kunnen zeggen dat het echt een goeie game is, en niet alleen dom vermaak. “Er zit een heel goed verhaal in, hoor.” Soms is dat ook echt zo — het schijnt dat er in Red Dead Redemption een twist tegen het einde van het spel zit, maar daar ben ik nog niet — maar een spel is pas goed als je er ook aan denkt als je niet aan het spelen bent, als je overdag denkt aan de tegenstander die je de vorige avond niet hebt kunnen verslaan; een game is pas goed als-ie verslavend is.

Lees de rest van ‘Elke goede game is verslavend: de beloningsstructuur eruit slopen is onzin’

Gamers durven hun trouwe knopjesmedium wel eens te vergelijken met een fatsoenlijke film, een lekkere plaat of een goed boek. Jazeker, wij spelen elke dag kunst. Hoewel films nog wel eens het voordeel van de twijfel krijgen, staat of valt een boek met de titel. Maar een game mag alles heten. Hoe onorigineler hoe beter: gooi een paar woordjes in een generator en de hoes kan naar de drukker. Zonde.

Lees de rest van ‘Games mogen geen naam hebben: een relaas over slechte titels’

Je kent het wel. Je bent bezig een presentatie te houden en al die leergierige koppies kijken je aan. Goed, misschien ken je het niet, maar ik in ieder geval wel. Hoe goed ik me ook voorbereid op een presentatie, er is altijd een stukje gezonde spanning. Door deze spanning maken sommige mensen grapjes die helemaal niet leuk zijn, anderen gaan met hun handen friemelen, en een derde groep vergeet spontaan een deel van wat hij wilde vertellen.

Tot deze laatste groep behoren Don Mattrick van Microsoft, Jack Tretton van Sony en Reggie Fils-Aime van Nintendo. Drie mannen die geweldig kunnen praten - maar onder die ogenschijnlijke zekerheid schuilt een klein zenuwachtig jongetje. Zo zenuwachtig als die keer dat je een boekbespreking moest doen over een boek waarvan je alleen het uittreksel had gelezen, waardoor je de helft zomaar vergeten was. Nu ben ik geen tovenaar en kan ik gemaakte fouten niet goed maken. Wat ik wel kan is vertellen wat Microsoft, Sony en Nintendo vergeten zijn.

Lees de rest van ‘Wat Microsoft, Sony en Nintendo vergaten bij hun presentaties’

Ik had vroeger geen Nintendo. Ik speelde liever buiten. Als ik wilde gamen, had ik aan de 486 met Prince of Persia of een stoffige Atari 2600 wel genoeg. Niet dat ik nooit op de NES of SNES heb kunnen spelen, voldoende namelijk. Mijn vroegere buurjongen en overburen hadden deze spelkastjes wel staan, dus hoewel ik de Ninty-klassiekers nooit zo intensief heb kunnen spelen als de gemiddelde fan, heb ik ze wel ooit in mijn handen gehad.

Lees de rest van ‘Nintendo’s nostalgiestrategie’