Rubriek: Recensie

Spelbesprekingen à la Bashers: amusant, beknopt en eerlijk.

Fez – Opletten met een kladblok



Aan een muur in de eerste ruimte van Fez, de slaapkamer van hoofdfiguurtje Gomez, hangt een screenshot van de eerste The Legend of Zelda uit 1986. Dat is niet zomaar. Zelda zat vol geheimen, die je alleen kon kraken als je gewapend met een kladblok aantekeningen maakte achter de tv. Plattegronden uittekende. De logica van het spel probeerde te doorgronden. Zulke games worden amper nog gemaakt, maar met Fez heeft de Canadese gamedesigner Phil Fish er een ode aan gebracht. Want wie ver wil komen in Fez, moet goed opletten.

Lees de rest van ‘Fez – Opletten met een kladblok’

1 reactie

Burrito Bison Revenge: Gokkast vermomd als een gummibeerplettende worstelbizon met vlammend slipje





Juicy Beast
werkt volgens een formule: Verzin een simpel spelletje met een puntentelling, en laat de speler die punten gebruiken om power-ups te kopen zodat de volgende keer spelen nog meer punten oplevert. Het is een vicieuze cirkel die ik heel lekker vind en waarin ik uren tijd verspil. Maar hoe bewust ik me hier ook van ben, ik liet Burrito Bison Revenge mij pakken en het liet mij pas los toen ik drie dagen later alle upgrades had gekocht. Hoe kan dat? Na vijfentwintig jaar spelletjes spelen weet ik hoe stom zulke games zijn. En meestal laat ik ze meteen los zodra ik dat doorheb. Maar door Burrito Bison heb ik nu kramp in mijn nek van het zo snel mogelijk spatie indrukken, en wallen onder mijn ogen van het te laat naar bed gaan. Ik voel mij verslagen. Waardoor is het sterker dan mijn verstand?

Lees de rest van ‘Burrito Bison Revenge: Gokkast vermomd als een gummibeerplettende worstelbizon met vlammend slipje’

4 reacties

Twisted Metal – Car of Duty



Twisted Metal heeft geen enkele toenaderingspoging gedaan naar een groter publiek. Terwijl andere reboots naast de fans ook de massa proberen te plezieren, houdt Twisted Metal zich conservatief. Zo conservatief dat je er bewondering voor krijgt.

Lees de rest van ‘Twisted Metal – Car of Duty’

3 reacties

Asura’s Wrath – Heavy Rain voor martial arts-fans



Asura's Wrath

De vergelijking tussen God of War en Asura’s Wrath lijkt snel gemaakt: beide spellen bevatten een gevallen god die zint op wraak. Wraak die wordt uitgeoefend vanuit een gevechtssysteem dat je tegen zowel tientallen kleine en schermvullende bazen laat vechten. Toch is de vergelijking onterecht: Asura’s Wrath streeft met zijn structuur en verhaalopbouw eerder spellen zoals Heavy Rain na.

Lees de rest van ‘Asura’s Wrath – Heavy Rain voor martial arts-fans’

Reageer

Dear Esther – Wandeltocht op een verlaten eiland



Dear Esther

Weinig games zijn als een trage wandeltocht door een uitgestorven gebied. Dear Esther is dit letterlijk. Een stressloze, keuzevrije ervaring die qua narratief niet heel erg logisch in elkaar steekt.

Lees de rest van ‘Dear Esther – Wandeltocht op een verlaten eiland’

9 reacties

Puddle – Spelen met kots



Ooit een regendruppel op het raam bestudeerd? En daarbij intensief gekeken wat voor patroon het achterlaat terwijl het over het glas glijdt? De maker van Puddle heeft er een heel puzzelspel aan gewijd. Een spel waarin je een wisselende hoeveelheid vloeistof naar zijn doel moet leiden. Klinkt simpel en ontspannend, maar dat kun je al snel vergeten.

Lees de rest van ‘Puddle – Spelen met kots’

2 reacties

Oddworld: Stranger’s Wrath



Slavernij, onderdrukking en de effecten van industrialisatie op mens en natuur zijn op het eerste gezicht geen thema’s voor een humoristisch computerspelletje, maar de makers van Stranger’s Wrath maakten er jarenlang met verve gebruik van. Althans, in de ogen van de critici die de Oddworld-games met lof overgoten. Het grote publiek was minder happig.

Lees de rest van ‘Oddworld: Stranger’s Wrath’

4 reacties

Star Wars: The Old Republic – De beste Star Wars-ervaring in jaren




Het is een onweerstaanbaar idee: met talloze andere spelers tegelijk rondlopen in een fictieve wereld en daar avonturen beleven. Dit subgenre is wereldwijd een miljardenbusiness, met World of Warcraft als grootste hit. Biowares The Old Republic hoopt een dergelijk succes te behalen door ons te transporteren naar het universum van Star Wars, maar dan duizenden jaren vóór de gebeurtenissen uit de films. Alle bekende elementen (Jedi-ridders, lichtzwaarden, robots en ruimteschepen) zijn ook in dit tijdperk aanwezig.

Lees de rest van ‘Star Wars: The Old Republic – De beste Star Wars-ervaring in jaren’

Reageer

Leela – Hardcore mediteren




Spirituele duizendpoot en celebrityvriend Deepak Chopra werd rijk door Indiase wijsheden te verpakken in voor westerlingen makkelijk te behappen boeken. Ook verdiende hij miljoenen door op creatieve (lees: idiote) wijze kwantummechanica te koppelen aan spiritualiteit, waarop later de film What The Bleep Do We Know?! werd gebaseerd. Met Leela brengt Chopra zijn new-age thematiek naar de Xbox, en kan hij ook de spelcomputer afvinken van zijn lijstje.
Lees de rest van ‘Leela – Hardcore mediteren’

3 reacties

Lego Harry Potter: Jaar 5-7 – Onvermijdelijk maar overweldigend



Het is afgelopen. Over en uit. Na zeven boeken en acht films kwam er dan echt een einde aan het verhaal van Harry Potter. Toch was er nog één leeg gat wat opgevuld moest worden. En na het succes van het vorige deel is het bestaan van dit nieuwe spel dan ook onvermijdelijk; Lego Harry Potter: Jaar 5-7.

Lees de rest van ‘Lego Harry Potter: Jaar 5-7 – Onvermijdelijk maar overweldigend’

3 reacties

Super Mario 3D Land – Een van de mindere Mario’s



Toen Mario 15 jaar geleden voor het eerst 3D werd, vielen twee dingen op. Ten eerste: hoe ontzettend goed Super Mario 64 was. Ten tweede: hoe weinig het spel te maken had met Mario in 2D. Het waren twee zijden van dezelfde medaille, want de game was zo geweldig omdat hij compromisloos inspeelde op de mogelijkheden van een 3D-omgeving. Je doorliep geen lineaire levels, maar bezocht miniwereldjes waarin je alle kanten op kon en verschillende opdrachten volbracht.

Lees de rest van ‘Super Mario 3D Land – Een van de mindere Mario’s’

8 reacties

Mario Kart 7 – It’s me!… again



Is het nuttig om elk jaar opnieuw Fifa en PES te recenseren? Zelfs Call of Duty neigt naar een blauwdrukrecensie. En nu, Mario Kart 7 spelend, bekruipt mij het gevoel dat ik ook hierover iets zou kunnen schrijven dat zowel retroactief als op de toekomst toepasbaar is.

Lees de rest van ‘Mario Kart 7 – It’s me!… again’

1 reactie

The Legend of Zelda: Skyward Sword – Avontuur van het jaar



Het gaat om de gameplay, zo luidt het cliché. Ook in Zelda-games: fans roemen graag de avontuurlijke sfeer en verhaallijn, maar stiekem schuilt de ware kracht in uitgekiende omgevingspuzzels. Held Link schuift met blokken, gebruikt op maat gemaakte voorwerpen, en combineert gaandeweg verworven vaardigheden om nieuwe gebieden te ontsluiten. Gameplay troef dus, want in een organische wereld, sprookjesrijk of niet, zouden de puzzelstukken nooit zo berekend staan opgesteld.

Lees de rest van ‘The Legend of Zelda: Skyward Sword – Avontuur van het jaar’

2 reacties

To The Moon



To the Moon doet een goede poging om de speler te ontroeren met een ervaring waarin nou eens niet geschoten moet worden. Jij bestuurt om en om de wetenschappers Rosalene en Watts die met een machine in de herinnering van een stervende man stappen. Ze doen dit om zijn laatste wens uit te laten komen: naar de maan gaan.

Lees de rest van ‘To The Moon’

2 reacties

Assassin’s Creed: Revelations – Tijd voor een nieuwe revelatie



Eerlijk is eerlijk; als de credits voorbij rollen, staar ik weemoedig voor me uit. Ubisoft is er, ongeacht de kwaliteit van de afzonderlijke delen, in geslaagd een overtuigend en innemend portret te schetsen van een fictief personage. Van de straatvechtende en flirtende jonge hond in Assassin’s Creed II tot de serieuze, weloverwogen meestermoordenaar in dit nieuwste deel. Met Revelations eindigt waarschijnlijk zijn verhaal. Of misschien moet ik “hopelijk” zeggen, want de glans begint langzaam te vervagen.

Lees de rest van ‘Assassin’s Creed: Revelations – Tijd voor een nieuwe revelatie’

5 reacties

Need for Speed: The Run – De best of



Nadat Burnout-maker Criterion zich mocht bemoeien met de serie, zit nu Black Box weer aan het roer voor de laatste Need For Speed, genaamd The Run. Gezien de neerwaartse spiraal waar ze voor verantwoordelijk waren, baart dit enigszins zorgen, maar die kunnen geparkeerd worden; The Run is een van de beste uit de serie.

Lees de rest van ‘Need for Speed: The Run – De best of’

4 reacties

Dark Souls is niet voor watjes




Om een groot publiek te behagen worden computerspellen steeds makkelijker gemaakt. Dark Souls, de opvolger van de onverwachte hit Demon’s Souls, kiest een andere benadering: de speler is de vijand en verdient geen genade. Je krijgt geen seconde rust tijdens je reizen door een met ondode ridders bevolkt, verdoemd land. Er is zelfs geen pauzeknop.

Lees de rest van ‘Dark Souls is niet voor watjes’

13 reacties

Welke oorlogsgame is het beste? Battlefield 3 vs. Modern Warfare 3



De grootste games van het najaar zijn oorlogsgames: Battlefield 3 en Call of Duty: Modern Warfare 3. Beide zijn vervolgdelen in langlopende series, die hun uitgevers miljardenomzetten opleveren.

Call of Duty is het grootst. Al jaren voert deze reeks de verkooplijsten aan, met nog altijd groeiende aantallen. Black Ops, de editie van 2010, verkocht volgens uitgeverij Activision meer dan 25 miljoen stuks. Eerder deze week werd de nieuwste versie geïntroduceerd met wereldwijde ‘midnight launches’.

De Battlefield-editie van 2010, Bad Company 2, verkocht volgens uitgeverij EA in totaal 9 miljoen stuks. Maar alleen al in de eerste week dat Battlefield 3 verkrijgbaar was, eind oktober, gingen er 5 miljoen exemplaren over de toonbank. Dat kan betekenen dat de teller uiteindelijk dichter bij Call of Duty uitkomt.

Maar welke van de twee is het best? En is het überhaupt de moeite waard om deze jaarlijkse updates aan te schaffen? David Nieborg en ik vergelijken beide spellen.

Lees de rest van ‘Welke oorlogsgame is het beste? Battlefield 3 vs. Modern Warfare 3’

20 reacties

Phone Story – Gamedesign als kritiek op onze gadgetlust



Kinderen dwingen om erts te verzamelen, zelfmoordende fabrieksarbeiders opvangen, gadgets werpen naar blind rennende consumenten zijn niet de dingen die je in een game verwacht. Het kon bij de censoren van Apple ook niet door de beugel. Het spel Phone Story waarin dit allemaal gebeurt heeft een paar uur in de App Store gestaan —waarin ik het net kon kopen— voor Apple het verwijderde.

De makers, Molleindustria, doen dit Adbusters-achtige ‘reappropriation’-kunstje vaker met videospellen en ze doen het goed. Phone Story doet wat de titel zegt: het vertelt het verhaal van de herkomst, fabricage, marketing en het afdanken van de gadgets waar we zo graag mee spelen. De gameplay is nét interessant genoeg om je door de stappen heen te trekken. De verschillende stappen bevatten commentaar met toelichting hoe je telefoon gemaakt is en extra bijtende details. Een leuk spelletje als kritiek op dezelfde iPhone waar je het op speelt.

Lees de rest van ‘Phone Story – Gamedesign als kritiek op onze gadgetlust’

10 reacties

Uncharted 3 – Nathan of Arabia



Uncharted 3: Drake’s Deception begint met een citaat van T.E. Lawrence. Het is daarom geen verrassing dat de wereldreis van Nathan Drake uiteindelijk naar de woestijn leidt. De woestijn is de centrale, definiërende setting van deze game, zoals de jungle dat was in Uncharted 1 en de Himalaya in Uncharted 2. Als een ware Lawrence van Arabië sjokt en kruipt Drake door het zand. En in een knikje naar Kuifje komt hij onderweg een opgedroogde waterput en de luchtspiegeling van een oase tegen.

Lees de rest van ‘Uncharted 3 – Nathan of Arabia’

33 reacties