Het einde van de zombiehype is nog niet in zicht en het is te betwijfelen of dit ooit zal komen. De zombie –iets dat we al weten sinds de gecensureerde versie van Carmageddon op de N64- geeft ons namelijk het beste alternatief voor het creatief slachten van de gewone mens, iets waarvan de ongecensureerde Carmageddon en Manhunt hebben bewezen dat dat toch iets te gevoelig ligt. Maar geïnfecteerde zieke mensen? Die mogen allemaal sterven. Zombies zijn al dood. Leve de zombie.

Lees de rest van ‘Too much of a good thing – de monotonie van Dead Rising 2’

Met een enkel kindvriendelijk zijspoor in de vorm van Mini Ninja’s leggen de Denen van IO Interactive zich eigenlijk alleen maar toe op extreem gewelddadige spellen. Met Hitman en Freedom Fighters combineerden ze dat geweld respectievelijk met stealth en strategische elementen. Kane and Lynch is wat dat betreft rechtlijnig en, als we de gemiddelde gamesite moeten geloven, niet zo heel erg goed. Zijn ze de magie ergens kwijtgeraakt?

Lees de rest van ‘Kane and Lynch 2: Dog Days – Opkomen voor de underdog’

Dead Rising van Capcom was de eerste game die me wist te overtuigen dat de Xbox 360 een verplichte aankoop was. Het vooruitzicht om een gameversie te spelen van Romero’s Dawn of the Dead deed me gniffelend in mijn knuistjes wrijven!

Groot was dan ook mijn teleurstelling toen ik, gefrustreerd door het absurde savesysteem en verveeld door Frank Wests behoefte om alles en iedereen te fotograferen, de game na een paar sessies in mijn kast liet verdwijnen. Zombies op een zo creatief mogelijke manier afmaken was prachtig, maar door een aantal enorme missers kon Dead Rising me niet lang bekoren. Toen ik hoorde dat er gewerkt werd aan Dead Rising 2 hoopte ik er stiekem op dat Capcom met dit tweede deel er wel in zou slagen om een bloed-en-ingewandenfestijn te creëeren waar ik me vol overgave in kon storten.

Lees de rest van ‘Dead Rising 2 Case Zero: betaalde demo?’

Wanneer je Bayonetta voor het eerst speelt, valt je meteen een aantal dingen op. Een aantrekkelijke, vrouwelijke hoofdpersoon siert de cover van het doosje en het spel zelf zit boordevol prachtig ontworpen monsters en levels. Toch kreeg de game om een andere reden meer aandacht. Onvolwassen, juveniel of kinderachtig: allemaal bewoordingen voor het tekort aan stijl dat het spel op sommige momenten vertoont.

Lees de rest van ‘Tussen stijl en stijlloosheid: Bayonetta’

De muziekafdeling van Rockstar stelt niet graag teleur. Het bedrijf heeft met de radiozenders in Grand Theft Auto een torenhoge reputatie opgebouwd en wil die duidelijk in hooghouden. Rockstar heeft in de GTA-serie bewezen zich volledig bewust te zijn van de tijd en plaats waarin de games zich afspelen en de muziek creëerde iedere keer weer een bijna perfect sfeerbeeld. En in dit langverwachte cowboyepos is het team nog een stapje verder gegaan.

Lees de rest van ‘In Red Dead Redemption hoor je de juiste muziek op de juiste momenten’

De obsessie van de entertainmentindustrie met David en Goliath; de kleine mens tegenover een gigantische vijand, komt mijns inziens voort uit de interne worsteling van de mens met zijn eigen nietigheid. Tegen beter weten in willen we de wereld redden, vereeuwigd worden in marmer en na de onvermijdelijke dood iets achterlaten wat blijft.

Games zijn hier perfect voor. In films en boeken moet je toezien hoe andere nietige mensjes de wereld redden, in games ben jij de degene die listen verzint en de monsters slacht. Je krijgt altijd de hoofdrol en highscores bezingen jouw beste werk. Een hoofddoel van topontwikkelaar Sony Santa Monica bij het maken van God of War III was ‘to redefine scale in games’. Het resultaat in een notendop? Het renderen van Goliath in 1080p HD blijkt geen probleem voor de Playstation 3, maar daarmee voelt een speler zich nog geen David.

Lees de rest van ‘God of War III worstelt met zijn eigen schaal’

In deze tijd van economische recessie hebben veel grote uitgevers te kennen gegeven dat men zich gaat focussen op bestaande spelreeksen; minder op het ontwikkelen van nieuwe, originele IP’s. Ubisoft is een ontwikkelende uitgever, met een zeer sterk portfolio. Denk hierbij aan Assassin’s Creed, Rayman, Prince of Persia en natuurlijk de ijzersterke Tom Clancy-formule. Splinter Cell: Conviction is alweer het vijfde deel in de befaamde Splinter Cell-reeks. Het was immers Sam Fisher, die toentertijd Solid Snake het nakijken liet, met zijn intrede op de eerste Xbox-console. Maar is er bij de verbreding van een franchise nog wel sprake van evolutie?

Lees de rest van ‘Splinter Cell Conviction: verandering van spijs doet eten’

Voor de meeste spelers is het niet meer dan een willekeurige naam: ‘Stalkers’. In Metro 2033 kom je ze over het algemeen slechts als lijken tegen. Lijken van die enkele dappere zielen die zich durfden te begeven in de bovengrondse wereld, die verwoest werd door kernwapens en bevolkt wordt door monsterlijke mutanten. De naam kent echter een wat langere voorgeschiedenis.

In de novelle Roadside Picnic van Arkady en Boris Strugatsky worden ze naar mijn weten voor het eerst op deze manier genoemd: zij trokken de levensgevaarlijke ‘Zone’ in (waar buitenaardse invloeden heersten) om artefacten op te zoeken. Dit boek, uit 1973, was de basis voor Andrei Tarkovsky’s Stalker uit 1979, een van de grootste klassiekers uit de filmgeschiedenis. Het is dan ook niet vreemd dat deze terugkeerden in S.T.A.L.K.E.R. uit 2005 en ook weer hier. Maar hier mist iets, hoe zeer 4A Games ook zijn best deed het op te vullen.

Lees de rest van ‘Metro 2033: niet vergelijken met Stalker’

Pas op het laatste moment weet Final Fantasy XIII mijn enige vraag omtrent het spel uit te leggen: waar slaat het logo van de game toch op? Terwijl het antwoord voor mijn ogen ontstaat begin ik te beseffen wat Final Fantasy XIII is. Het is zowel het beste als het slechtste rollenspel wat Square Enix heeft voortgebracht.

Lees de rest van ‘De hemel en hel van Final Fantasy XIII’

Zou jij iemand doden om een geliefde te redden? Met dit dilemma in het achterhoofd staat protagonist Ethan Mars voor een deur. Emotioneel gebroken, vertwijfeld en… gewapend. Wie er ook open doet, Ethan moet deze onfortuinlijke persoon van het leven beroven en het resultaat fotograferen. Het leven van zijn zoon Shaun, ontvoerd door de notoire Origami Killer, hangt ervan af.

Lees de rest van ‘Heavy Rain legt gebreken van controller bloot’

Laat ik allereerst zeggen dat ik een groot fan ben van de Ace Attorney-games. Laat mijn volgende uitspraak zijn dat dit in mijn nadeel lijkt te werken bij Ace Attorney Investigations: Miles Edgeworth. Een vijfde game in een serie, die sinds vier jaar in Europa te koop is, lijkt veel. Na het spelen van de game moest ik dat beamen.

Overdaad schaadt, zo luidt het bekende spreekwoord, en ik vind het jammer dat het van toepassing is op Ace Attorney. Ik had bij ‘Miles Edgeworth’ namelijk constant het gevoel dat ik alles wat ik moest doen, al eens eerder gedaan had. Tot mijn grote spijt. Als er namelijk één ding is waar ik niet van houd, is het wel herhaling van een ervaring.

Lees de rest van ‘Ace Attorney Investigations: Miles Edgeworth valt in herhaling’

De Wii-afstandsbediening: ooit geïntroduceerd als een revolutionair product. Opgehemeld door critici en fans vanwege zijn potentie, daarna verguisd vanwege zijn beperkte kunnen, om nu in ons collectief geheugen te verdwijnen als een teleurstelling. Er is geen beter spel dat de tragiek van dit apparaat kan illustreren dan het recent verschenen Red Steel 2. Het is een game die dient als een pijnlijke herinnering aan hoe het al die jaren al had kunnen zijn op de Wii; en een prachtige belofte voor de toekomst.

Lees de rest van ‘Red Steel 2 werkt, maar de Wii stelt teleur’

Nadat Sumo Digital in opdracht van Sega de thuisversie van Outrun 2 (en vooral upgrade Outrun 2006: Coast 2 Coast) maakte, leek de Britse studio voorbestemd om ooit een racespel te maken waarin Sega’s besten en snelsten het tegen elkaar opnemen. Zo geschiedde ruwweg vier jaar later, waardoor we nu met Sonic & Sega All-Stars Racing zitten. Een verzameling nostalgische troep of een waardevolle hommage aan een vervlogen tijdperk?

Lees de rest van ‘Sonic & Sega All-Stars Racing: snel spel mist snelle verwijzingen’

Het is donker en heel stil. Onder de nachtelijke sterrenhemel in de Franse Pyreneeën zit ik op een verlaten camping alleen op een tuinstoel. Iedereen slaapt al, maar ik speel nog één leveltje Doodle Jump op m’n iPhone. Dan schrik ik op: de game crasht en m’n scherm wordt zwart. Het lijkt een fataal probleem: ik krijg m’n telefoon helemaal niet meer aan de praat! Ik probeer of hij wel werkt als ik de stroom aansluit en dan blijkt de oorzaak van het probleem: ik heb m’n accu weer helemaal leeggespeeld. Niks bug, gewoon te lang gegamed! Wat is het precies dat Doodle Jump zo verslavend maakt?

Lees de rest van ‘De verleidelijke en verraderlijke simpliciteit van Doodle Jump’

Ik heb een hekel aan ‘physics’. Al die natuurkundig bedoelde modellen in games drijven me vaak tot waanzin. ‘Ragdoll physics’ die ledematen van tonnen wegende robots in Transformers (PS2) laten rondflabberen bijvoorbeeld, of de vreselijke fysicatroep van Trash Panic (PS3). Maar ook superoverdreven modellen, zoals de aandrijving van je ruimtepod in Solar Jetman (NES), zijn voor mij allemaal vreselijke toepassingen. Vanuit dat oogpunt was ik dan ook meer dan bereid om Pixeljunk Shooter tot de grond toe af te kraken. Maar ik kreeg er nooit de kans voor.

Shooter gebruikt inderdaad de door mij zo gewraakte natuurkundige modellen, maar het spel gebruikt deze verbazingwekkend genoeg op een zinnige manier zonder de speler ooit in de weg te zitten. Het merendeel van de natuurkundige pret wordt op zich genomen door vloeistoffen. In een eerdere podcast grapte ik al over het feit dat de game ‘Pixeljunk Fluid’ had moeten heten, maar hoe langer ik er over nadenk hoe logischer die naam wordt.

Lees de rest van ‘Zelfs het spelverloop is vloeiend in Pixeljunk Shooter’

Reggie, je had gelijk. Je zei dat Nintendo er zou zijn voor zijn fans en iedereen lachte je uit… Maar New Super Mario Bros. Wii is zonder enige twijfel een spel voor de fans. Het is een game van de oude stempel: vol clichés, vol verwijzingen naar vroeger en ouderwets moeilijk. Een ode aan Super Mario World en Super Mario Bros. 3. Nintendo-fans over de hele wereld beloonden het spel met hoge cijfers en wij van Bashers zetten het spel op de #3 van onze top 5 van het jaar. Iedereen blij, toch?

Lees de rest van ‘New Super Mario Bros. Wii herinnert je aan vroeger, maar voegt weinig herinneringen toe’

Het verhaal van The Beatles, een simpel bandje uit Liverpool, mag gerekend worden tot de moderne mythologie. Hun verhaal, van de eindeloze optredens in Hamburg tot het dramatische einde, is nu zo vaak verteld dat het legendarische proporties aan begint te nemen.

Perfect voer voor Harmonix, die haar kans zag om een muziekspel te maken wat meer om het lijf heeft dan een lijst willekeurige nummers. Waar Rock Band niet meer was dan een hoop verschillende liflafjes, heeft een band als The Beatles genoeg om het lijf om een hele maaltijd te vormen. Mèt voor- en nagerecht! De band beschikt over een geschiedenis die het spel meer zou gronden in zijn eigen wereld.

Of Harmonix erin geslaagd is om dit potentieel goed te benutten? Ik vind dat men veel te veel heeft laten liggen.

Lees de rest van ‘The Beatles Rock Band had zijn verhaal beter kunnen vertellen’

Binnen het racegenre zijn er tegenwoordig nog maar weinig spellen die je ook buiten afgesloten asfaltcircuits* laten scheuren. Jaren geleden kwamen we nog om in de World Rally Championships, spellen rond rallycoureurs Tommi Mäkinen en Richard Burns en zaten er zelfs rallyparcoursen in Gran Turismo. Tegenwoordig staat er nog maar één overeind: de reeks van Colin McRae, die twee jaar geleden om het leven kwam bij een tragisch helikopterongeluk. Is Colin McRae: Dirt 2 een waardige hommage aan de populaire rallylegende?

Eerlijk gezegd liep ik pas een paar dagen voor de release van Dirt 2 een beetje warm voor het spel. Niet zozeer voor de game zelf, maar voor het sterke racegameseizoen dat Dirt 2 inluidde. Daarvoor deed het me niets: voorganger Colin McRae: Dirt was op zich een toffe racegame, al voelde het spel voor mij wat ongepolijst aan. Race Driver: Grid, de semi-voorganger en circuitracer, was een nerveuze en houterige racegame, die het vooral moest hebben van het ‘rauwe’ imago van autoracen. Vooral het feit dat Dirt 2 óók zo’n stoer imago leek te moeten hebben, deed me pas op het laatste moment besluiten het spel een kans te geven.

Lees de rest van ‘Colin McRae: Dirt 2 biedt off-road raceplezier voor (bijna) iedereen’

EA’s racefranchise Need for Speed heeft het niet makkelijk. Na Need for Speed: Most Wanted in 2005 werden vrijwel alle nieuwe delen uitgekotst. Het gemorrel begon in de media, later leek ook het publiek klaar te zijn met de serie. Vorig jaar werd het dieptepunt bereikt: Need for Speed: Undercover scoorde veel lage scores en verkocht (voor een game uit zo’n roemruchte reeks) zeer matig. Daarmee werd het de hoogste tijd voor een nieuwe richting.

Nadat Need for Speed zich jarenlang focuste op illegaal straatracen zet Shift orde op zaken, door autoracen op circuits centraal te stellen. Met échte raceauto’s, geen ‘getjoende’ bakken met neonlampen en belachelijke plastic bumperpartijen. Een serieuze racegame, een waar ik tijdens de Gamescom nog behoorlijk enthousiast over was. Maar is die stap niet wat te groot om zomaar in één jaar te zetten? En nog belangrijker: hoe verhoudt het spel zich tegenover de snel naderende circuitracetoppers Forza Motorsport 3 en Gran Turismo 5?

Lees de rest van ‘Slechte afwerking van Need for Speed: Shift bewijst dat haastige spoed zelden goed is’

When you’re under the radar and no one is expecting much more than a B game, it gives you a tremendous amount of freedom to see the vision through. I think it’s only a problem if it becomes an excellent title; […] suddenly everyone wants a piece of it.

Dat zei Chris Avallone, schrijver van onder andere Planescape: Torment, in een interview in het recentste nummer van Edge. De mannen van Guerrilla Games kunnen daar zeker over meepraten. Tijdens de E3 van 2005 gaf uitgever Sony een computergeanimeerde trailer vrij van hun Killzone 2. De toon voor het spel was gezet en alle ogen waren gericht op de makers.

In interviews heb ik de mannen van Guerrilla later horen zeggen dat ze de lat die Sony voor hen had gelegd meer als een uitdaging zagen dan als een een last. Dat ze het niet als een ‘last’ ervoeren geloof ik wel, maar het is in ieder geval duidelijk dat de makers onder zware druk hebben gewerkt. En of dat geresulteerd heeft in het best mogelijke spel, is sterk de vraag.

Lees de rest van ‘Killzone 2 is saaie perfectie’