Serious games bij Movies That Matter



Dit artikel is ook verschenen op de website van De Groene Amsterdammer.

In Filmhuis Den Haag was deze week, in het kader van het filmfestival Movies That Matter, een ruimte ingedeeld voor serious gaming: computerspellen die de techniek van conventionele games gebruiken om politieke en andere actuele thema’s onder de aandacht te brengen. Overduidelijk met het doel om de savvy-techgeneratie via hun eigen medium in aanraking te laten komen met onderwerpen die hen zeker aangaan maar waarvan een oudere generatie bang is dat die hen volkomen ontgaan.

Collapsus

In de verduisterde zaal 5 van het filmhuis staan vier iMac-schermen waarop verschillende games draaien. Aan de wanden zijn twee projecties te zien, één is een slideshow over het onderwerp met een aantal voorbeelden, ook van verboden games en quotes van grote wereldverbeteraars (Gandhi, Martin Luther King, Moeder Theresa en zo meer).

Op de andere projectie kun je meekijken met een desktop waarop de game Collapsus ‘gespeeld’ kan worden. Gespeeld tussen aanhalingtekens want bij de sneak preview op de site zijn het vooral veel mooie, A Scanner Darkly-achtige, filmpjes die je kunt bekijken en waarop verschillende verhaallijnen te volgen zijn. Het game-aspect is een interactieve actie (zoals met linker- en rechterpijl iemand die vastgebonden zit op een stoel om laten vallen) en het verdelen van kostbare energie-uitgaven over verschillende plekken op de wereld.

De game is gemaakt door Submarine, in samenwerking met het VPRO-programma Tegenlicht. Het is in dit spel zaak om de energiebronnen op een juiste manier over verschillende steden (Londen in de preview) te verdelen, de bewoners tevreden te houden en het milieu te ontzien. (Full disclosure: de hoofdredacteur van deze site, Niels ’t Hooft, werkte mee aan de pre-productie van Collapsus.)

Peacemaker

De game Peacemaker heeft de opzet van een ‘godgame’. Letterlijk, want je kunt zelfs kiezen tussen Jahweh en Allah. Daarnaast kies je voor de rol van de Israëlische of Palestijnse premier en speel je een Total War-achtige game waarin je het land in chaos kan storten of de Nobelprijs voor de vrede kan winnen. Tijdens het spelen krijg je echte nieuwsberichten te zien, waardoor de ondertitel “Play the news, solve the puzzle” zeker gerechtvaardigd is.

McDonald’s Video Game

Een andere game is het door Molleindustria gemaakte McDonald’s Video Game. Molleindustria is een verbond van Italiaanse kunstenaars en programmeurs. Zij willen met hun project onder de aandacht brengen dat games in de loop van de jaren zijn overgenomen door grote bedrijven met het doel om winst te maken. De beste manier om dit aan de kaak te stellen is, volgens hen, om zelf videogames te maken om deze zo weer uit de handen van de coöperaties te redden, of: “Don’t hate the media, become the media.”

De McDonalds-game lijkt op het eerste oog een promo voor het hamburgerrestaurant maar blijkt al snel een parodie te zijn. Een weiland beheren waarvan koeien worden geplukt met een hijskraan, de keuze om soja te modificeren en het pr-team mensen laten omkopen door te lobbyen en te corrumperen. Als je ook maar een beetje de eerlijke kant op neigt, word je door de aandeelhouders ontslagen.

Op de website van Molleindustria zijn verder games te spelen met titels als Operation: Pedopriest en Oilygarchy: The Slickest Business Game.

Ayiti: The Cost of Life

De games van Molleindustria zullen waarschijnlijk niet door de gemiddelde kids begrepen worden, maar de Unicef-game Ayiti: The Cost of Life kan zeker goed gebruikt zou worden in een klaslokaal.

Je bestuurt familieleden die een stukje land op Haïti bezitten. Je speelt letterlijk met hun leven en moet zorgen dat ze door vier jaar (verdeeld in zestien seizoenen) heen komen. Er is gebruik gemaakt van een simpele layout: een kaart met daarop een school, hospitaal, de boerderij van de familie en een soort uitzendbureau. De keuzes die je moet maken zijn lang niet simpel. Werken de kinderen mee op de boerderij of gaan ze naar school, gaat pa werken bij het rubberbedrijf of gaat moeder vrijwilligerswerk doen dat geen geld in het laatje brengt maar wel een extra opleiding, waardoor haar kansen op de arbeidsmarkt verbeteren?

De familie lag bij mij na zes seizoenen al knus op het kerkhof, de kinderen door de gevolgen van cholera en de ouders iets later door het oplopen van tuberculose. Door deze game krijgt de speler meteen te maken met realistische dilemma’s: als je mazzel hebt stuurt een nicht uit Amerika geld en heb je een goede oogst, maar verder is het een en al misère. Door de vrijgevige nicht uit Amerika moest ik wel glimlachen toen ik het credo van de game tegenkwam: “The way to win the game is to make as much money as possible” - vervolgens bleek Microsoft een van de initiatiefnemers te zijn.

Lesprogramma?

Al met al heeft het Movies That Matter-festival haar best gedaan om de bezoeker een kijkje in de keuken van serious gaming te geven. De aanwezige havo-stagiair in de zaal vertelde me dat er ongeveer honderd bezoekers waren geweest in de eerste week. Bij een volgende soortgelijke expositie zou het goed zijn als plaatselijke scholen zouden worden gelokt met een interessant lesprogramma. Dan wordt direct de beoogde doelgroep bereikt. Wellicht een idee voor de organisatie van het Amsterdamse Picnic in september?

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>