Smurfen in Zeeland



Erwin Vogelaar op donderdag. Beeld: Paul Veer.

Deze week zit ik met familie in een huisje in de meest afgelegen regionen van Zeeland. Een jaarlijkse traditie, en ik ben blij dat ze hier sinds enkele jaren zelfs stromend water hebben uitgevonden. Vanmiddag kwamen er twee neefjes thuis van een middag wild spelen in de meest uitgebreide speeltuinen, maar de auto was nog niet geparkeerd of ze renden naar hun tablet omdat hun ‘tomattos’ en ‘karrots’ klaar waren. Ze spelen Smurfs’ Village, een soort Farmville, maar dan smurf je een boerderij met paddestoelen als gebouwen.

Ik zal geen relaas houden dat kinderen meer moeten spelen in plaats van gamen, want ik vind het geweldig. Niet zozeer dat ze een Farmville-kloon smurfen, maar wel dat ze gamen en dat we daar plots over kunnen praten. Want toen ze nog klein waren was het allemaal leuk en aardig, maar toen zijn ze in jankende, verwende koters veranderd die het moeilijk maken begrip voor ze op te kunnen brengen.

Wordfeud

Maar twee neefjes hebben nu beide een DS en een tablet, en nu hebben we hele gesprekken over hun favoriete games, favoriete Nintendo-personages en over blauwe schilden in Mario Kart. Als ze met blijdschap uitroepen dat ze een bepaald level in een game gehaald hebben voel ik hun enthousiasme.

Een andere game waar ze helemaal gek van zijn is Wordfeud, en dat biedt weer hele nieuwe uitdagingen voor een oom. Want opa laat de jongens natuurlijk winnen, maar ik vind dat te makkelijk. Ik heb het zo opgelost dat ik enkel woorden gebruik die zij ook kunnen kennen en dat ik qua score telkens net wat boven ze zit. Ik laat ze niet winnen, maar ik geef ze wel het gevoel dat ze kunnen winnen.

Uitdaging

Want als ik praat met gamers over games in hun jeugd, komen telkens weer de verhalen naar boven over de moeilijke games die ze hebben overwonnen. Verhalen over Mega Man of Kid Icarus, de oude Zelda’s of Super Mario. Ik wil absoluut niet beweren dat de moeilijke games niet meer bestaan, maar ik heb het idee dat er van zulke games, bijvoorbeeld een Demon’s Souls/Dark Souls, vooral genoten wordt door gamers die vroeger zichzelf ook regelmatig hebben moeten pijnigen door een level telkens weer opnieuw (en opnieuw) te proberen en zichzelf dwingen beter te worden.

Zelf heb ik in mijn jeugd nooit consoles gehad, en had ik zoveel keuze qua pc-games dat ik waarschijnlijk nooit echt tot het pijnigen ben overgegaan maar gewoon naar de volgende game ben gestapt. Ik hoop niet dat wanneer de neefjes het gamen voortzetten ze in dezelfde val lopen, al is hun aanbod qua games nu ook al enorm. Ik weet niet hoe ik het voor elkaar ga smurfen, maar ergens zie ik het als mijn doel als gamer om die kinderen daar wat van mee te geven.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>