De interessante bijtitel van de NTSC-versie (U.S. Navy Seals, Red.) is op tijd gecorrigeerd voor de PAL-editie van SOCOM 4: Special Forces die ik te recenseren krijg. Het is tenslotte een game waarbij de singleplayer-modus draait om een Britse commando genaamd Cullen Gray en zijn multinationale NAVO-eenheid! Ondanks dat kleine identiteitsfoutje weet deze derdepersoons cover-based shooter te verrassen in visuele schoonheid, de Playstation Move-controller weer op vermakelijke wijze van nut te voorzien, en ons te verrassen met de kwaliteit van diens single- en multiplayermodi.

Geplette meloen

Hoera! De Move-controls zijn lekker soepel en goed uitgewerkt! Naast het enorme genoegen dat mijn Move-controller weer voor een korte poos een levensdoel heeft gekregen, verbaasde SOCOM 4 me ook op geheel andere wijze: het geluid. Sinds ik in mijn jonge jaren Counterstrike 1.6 speelde, heb ik niet meer zo genoten van een vijand in het hoofd schieten als in SOCOM 4. Een prachtig klinkende ‘plop’ doet me ontzettend veel deugd op zo’n prachtig moment: hulde aan de sound designer! Dit gebeurt allemaal in een prachtige omgeving met ontzettend mooie explosies in een opgepoetste variant van de engine die eerder gebruikt werd voor MAG. SOCOM 4 oogt beter en speelt veel vlotter. De beeldkwaliteit van de jungles en industriële gebieden geeft de indruk dat de makers een paar keer op bezoek zijn geweest bij Naughty Dog, de bedenkers van de Uncharted-franchise.

Er was een groot minpunt te bespeuren in de singleplayer van SOCOM 4, namelijk hoe deze verdeeld wordt over twee soorten missies. Na de eerste paar levels word je opeens beloond met een ‘stealthmissie’, iets wat weinig extra’s toevoegt en voor mijn part weggelaten had kunnen worden. Doordat je compleet wordt afgeraden om ook maar één schot te lossen, contrasteren deze levels teveel met de normale ‘schiet op alles wat beweegt’-missies. Ben je net lekker opgewarmd door een leger van 200 man een headshot verkocht te hebben, word je in een donker steegje gedumpt en mag je in de volgende missie maar één persoon neerschieten! De singleplayer was in ieder geval een adequate afleiding terwijl PSN even uit stond.

Opgepoetste gameplay

De singleplayer houdt je rond de zeven uur bezig, leidt je door een draaglijk plot geeft je de tijd om de afwijkende besturing van SOCOM 4 te beheersen. Maar wie heeft daar nou ooit een SOCOM-game voor gekocht? De multiplayer vereist weliswaar dat je je Move-controller opzij legt, maar in ruil daarvoor krijg je een bekende set aan speelstijlen, uitgekiende maps en upgrades die inmiddels de norm zijn geworden voor elke militaire shooter op de markt.

SOCOM 4 is weliswaar geen originele, maar wel een ontzettend verfijnde cover-based shooter die het bezit van een Playstation 3 weer extra de moeite waard heeft gemaakt. Een must voor gamers die weer het stof van hun Move af willen blazen en/of weer een goede cover-based shooter willen na vooral in de eerste persoon bezig te zijn geweest.