Splinter Cell Conviction: verandering van spijs doet eten



In deze tijd van economische recessie hebben veel grote uitgevers te kennen gegeven dat men zich gaat focussen op bestaande spelreeksen; minder op het ontwikkelen van nieuwe, originele IP’s. Ubisoft is een ontwikkelende uitgever, met een zeer sterk portfolio. Denk hierbij aan Assassin’s Creed, Rayman, Prince of Persia en natuurlijk de ijzersterke Tom Clancy-formule. Splinter Cell: Conviction is alweer het vijfde deel in de befaamde Splinter Cell-reeks. Het was immers Sam Fisher, die toentertijd Solid Snake het nakijken liet, met zijn intrede op de eerste Xbox-console. Maar is er bij de verbreding van een franchise nog wel sprake van evolutie?

Sam Fisher meets Gears of Wars

Conviction heeft een hobbelige weg afgelegd naar de winkelschappen. Het spel werd aanvankelijk op november 2007 verwacht, maar werd om onbekende redenen (lees: het spel aantrekkelijk maken voor een grotere doelgroep), in de koelkast gezet. Pas op de E3 in 2009 maakte Ubisoft bekend dat het spel een nieuw leven was ingeblazen. Maar de vertragingen en veranderingen hebben wel degelijk hun vruchten afgeworpen. Ubisoft lijkt met hun franchises meer de filmische kant op te gaan, gezien hun stijlvolle art-direction, interessante verhalen met complottheorieën en uitgediepte personages.

Het verhaal in Conviction vindt enkele jaren na de gebeurtenissen van Double Agent plaats. Maar dat heeft weinig tot geen impact op het verhaal van dit deel: je stapt als nieuwkomer heel gemakkelijk in de duistere wereld van Splinter Cell. En juist deze ‘nieuwe’ insteek is al heel snel waarneembaar als je het eerste level gespeeld hebt. Daar waar je in de vorige delen heel geforceerd moest sluipen (scripted levels, waarbij je bijvoorbeeld niet gedetecteerd mocht worden) kan je nu, tot op bepaalde hoogte, zelf bepalen hoe je te werk gaat. Sluip je op de traditionele manier naar binnen? Of storm je als een ongeleid projectiel naar binnen, geheel in stijl van Gears of War? Deze vorm van vrijheid kon ik erg waarderen.

De hoofdelementen zijn dus vrije keuzes, semi-lineaire routes, stealth afgewisseld met keiharde actie en Sam Fisher die niet meer de ethische geheimagent van Third Echelon is, zoals vroeger. Nee, Sam is nu een razende vader die de dood van zijn dochter wil wreken. En dat hij er helemaal klaar mee is, zien we terug aan de inhoud van de missies, zijn dialogen en dito tolerantie en het verhoogde speltempo. Genadeloze ondervragingen, brute mishandelingen en snoeiharde actie zijn aan de orde van de dag. Deze rauwe stijl heeft Ubisoft perfect neergezet.

Om het filmische aspect nog meer kracht bij te zetten, introduceert Ubisoft het ‘Mark and Execute’-systeem, waarmee je vijanden op voorhand kan markeren en vervolgens met één druk op de Y-knop, simultaan kan elimineren. Dit spektakel is altijd een lust voor het oog. Gelukkig kan je niet altijd beroep doen op dit systeem, aangezien je hiervoor punten moet verdienen, door CQB (Close Quarter Battle)-aanvallen uit te voeren. Naast het markeren van vijanden kan je ook omgevingsobjecten selecteren, zoals een grote kroonluchter bijvoorbeeld, die dan weer perfect fungeert als een dodelijk wapen.

Splinter Cell: Conviction

Uitgever: Ubisoft
Ontwikkelaar: Ubisoft Montreal
Platform: Xbox 360
Adviesprijs: € 54,99 voor normale editie en € 80,- voor de gelimiteerde versie
Exemplaar: Retail-exemplaar
Speeltijd: In ongeveer acht uur uitgespeeld, daarna nog een klein tiental uren in de coöperatieve en additionele spelmodi
Volledigheid: De verhaallijn afgerond, de helft van de challenges voltooid en driekwart van de wapens vrijgespeeld

Synergie tussen de offline- en online modus

Zoals tegenwoordig gebruikelijk is, zien we ook weer dat de hoofdmodus van het spel naadloos overloopt in de (online) coöpstand. Hoe? Door de introductie van het PEC-systeem (Persistant Elite Creation), waarbij je door het vervullen van bepaalde challenges punten genereert, die besteed kunnen worden aan nieuw wapentuig, upgrades, uniformen en natuurlijk Achievements. Hierdoor krijgt het spel een langere houdbaarheid, en word je uitgenodigd om alle hoeken van het spel te verkennen. Als ervaren Splinter Cell-speler ben je binnen acht uur door het verhaal heen: en dat is wel aan de korte kant, moet ik eerlijk zeggen.

Maar zoals we mogen verwachten van een typisch Splinter Cell-spel is de coöperatieve modus weer het neusje van de zalm. Na het voltooien van de hoofdmodus heb ik zowel met vrienden als met vreemden hele leuke ervaringen gehad. Deze modus kent dan ook een uniek, opzichzelfstaand verhaal dat je met z’n tweeën moet doorlopen. Deze spelmodus was dan ook voor mij duidelijk de spreekwoordelijke krent in de pap (mits gespeeld met de juiste vriend/vriendin uiteraard).

Verbreding of evolutie?

Om mijn vraag, of Conviction nu juist een verbreding of ook een evolutie is, te beantwoorden, durf ik volmondig te stellen dat deze spelreeks wel degelijk geëvolueerd is. De manier waarop het verhaal verteld wordt (met projecties van je missiedoelen op muren bijvoorbeeld), de ontrafeling van het verhaal en de perfecte balans tussen stealth en aanvallende actie, maken dit voor mij één van de meest vermakelijk Splinter Cell-delen ooit gemaakt. Toegegeven, het spel is aan de makkelijke kant (op de normale moeilijkheidsgraad) en voelt toch net wat te lineair aan, hetgeen ervoor zorgt dat je je als ervaren speler net iets te vertrouwd voelt. Gezien de variatie in de missies, het hoge speltempo en een brute Sam Fisher, heb ik mij kostelijk vermaakt. En daar draait het toch allemaal om?

Lees over de ideeën achter de Uitgespeeld-rubriek.

5 reacties

  1. Wormpaul · 15-5-2010 · 12.48 uur

    Wat jij juist als positief omschrijft (filmisch, Mark and Execute’-systeem, meer actie mogelijkheden) zie ik juist allemaal als een nadeel en minder passend bij de smaak die ik altijd kreeg bij de game(eerdere delen)

    Geef mij maar gewoon sluipen, ouderwets moeilijk sluipen waar je weet dat elke misstap je dood kan betekenen!!

    Daarnaast is `t befaamde “mark and excecute” een doorn in `t oog, pist volledig buiten de pot qua gevoel met splinter cell..waarom zou ik 3 mensen tegelijkertijd moeten kunnen ombrengen als ik een semi realistisch spel speel.

    Waarschijnlijk dat ik gewoon teveel ben blijven hangen in de oude splinter cell spellen maar dit laatste deel lijkt steeds meer de kant van UC:2 op te gaan, en daar kan ik vooralsnog niet echt van genieten :*(

  2. VN1X · 15-5-2010 · 18.57 uur

    Zal zelf het spel later dit jaar oppikken voor een schappelijk prijsje. Heb nu nog te veel ander spul om te spelen en om nou te zeggen dat de demo mij achter over heeft geblazen…

    Wat mij betreft hebben ze met Conviction zeker wel een stap in de goede richting genomen. Alles is wat gestroomlijnder als het ware en dat kan ik alleen maar waarderen.

  3. Maarten de Koning · 16-5-2010 · 20.33 uur

    @Wormpaul; zoals gezegd vind ik de richting die Ubisoft met Splinter Cell is opgegaan prettig en aangenaam. Als ik tegenwoordig een spel speel wil ik vermaakt worden, en niet gefrustreerd raken door eindeloze trial- en error-stukken, zoals dat soms bij de vroegere delen was. Daardoor kreeg ik het idee dat de gameplay wat beperkt was.

    Maarja, ieder zijn ding natuurlijk :-)

  4. Rogier Kahlmann · 16-5-2010 · 20.37 uur

    Ik vind dat trial and error gameplay niet hoeft te verdwijnen, maar daar begint het wel steeds meer op te lijken bij de grote games. Ik vind ‘t ook zonde dat SC dit loslaat. Het is ook inherent aan stealth. Ben je gezien, dan ben je dood. Als er opties zijn, dan doet dat afbreuk aan de spanning.

  5. Jelle van Aanholt · 16-5-2010 · 21.01 uur

    Helemaal met Rogier eens.. de eerste drie Splinter Cell games waren juist vet omdat je goed moest nadenkenen voordat je iets deed, en keihard afgestraft werd als je dat niet deed. De nieuwe SC geeft inderdaad een wat gestroomlijndere ervaring, het is meer een game die je vermaakt dan je uitdaagt. In Chaos Theory was een kamer met drie guards erin een uitdaging van formaat, je ging nog even kijken of je er niet anders in kon, eens door je gadgets heen scrollen, de patrolroutes van de guards goed bekijken.. In Conviction is een kamer met drie guards erin meer een cutscene geworden. Ik zou niet willen zeggen dat het een veel slechtere game is geworden, maar wel een veel minder uitdagende, minder spannende game. En dat vind ik zelf wel jammer.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>