Teabaggers kunnen ook sociaal zijn



Gillian de Nooijer op zaterdag. Beeld: Paul Veer.

Afgelopen week verschenen er behoorlijk wat berichten over Journey. Daarbij gaat het vooral over de communicatie tussen spelers. Robert schreef er ook nog over. Omdat je geen teksten kan typen of over de chat schreeuwen, wordt iedere speler gedwongen om woordloos samen te werken. Wat volgt is een vrolijk sociaal avontuur.

Ik vind het jammer dat bij dit soort analyses vaak wordt verwezen naar de algemene gamers als een stel sociaal gestoorde individuen. Ik neem nu even Journey als aanleiding, maar hardcore gamers hebben over het algemeen een slechte naam. Schrijvers en commentatoren zeuren regelmatig over de ‘schreeuwende dertienjarige teabaggers op Xbox Live’.

Als columnist namens de harde kern wil ik toch een lans breken voor deze groep. Bij een spel als Journey wordt de communicatie beperkt. Daardoor valt het principe van woordloze samenwerking meer op dan bij andere spellen. De veilige indie rust tussen de explosies. Maar het woordloze sociale gedrag van de spelers in dat spel zie ik ook terug in de grote bombastische multiplayers van AAA-spellen.

Wanneer je rondloopt in een squadshooter of andere teamgame, heb je regelmatig een kerel die er in zijn eentje vandoor gaat. Die denkt dat hij solo de wereld aan kan, en vooral rondloopt voor een zo hoog mogelijke score. Het is de kerel die dood neervalt zodra hij wordt overweldigd door een massa vijanden, om hulp gaat roepen van zijn veilig verschanste team, ze uit gaat schelden zodra ze hem niet komen reviven en vervolgens ‘rage quit’.

Dit is het imago van het gemiddelde online team.

Dit beeld zal bij iedereen bekend zijn. Het is de stereotiepe gamer waar aan gerefereerd wordt. Wat te vaak wordt vergeten, is dat de andere drie spelers keihard met elkaar doorvechten. Zij zijn de werkelijke hardcore gamers, de meerderheid van de doelgroep. Die irritante vierde man verpest het spel en zorgt voor een slechte naam. De rest probeert er keer op keer wat van te maken. Al staan ze slechts met drie man tegenover een ongebalanceerd overweldigend aantal vijanden. Om winst gaat het niet meer, alleen zo lang mogelijk samen overleven en healen tot een onvermijdelijk einde. Als het werkelijk allemaal van die asootjes waren, hadden ze allang opgegeven.

Ik wil dat deze opofferingen niet vergeten worden wanneer over ‘hardcore gamers’ wordt gesproken. Wellicht herken je dit niet omdat je alleen via koptelefoon met vrienden speelt, of standaard de chat aframt met commando’s. Ik speel echter regelmatig met onbekenden en woordelijke communicatie is vaak niet nodig. Kijk momenteel naar Mass Effect 3, waar de chat om een of andere reden niet eens werkt.

Ronde na ronde werkt men samen zonder een woord te overleggen. Mijn teammaten kijken naar mijn opstelling en dekken m’n rug zonder orders. Wanneer een horde Brutes en Banshees ze van achteren doodmept, blijf ik als laatste man een bittere strijd voeren om hun levenloze lichamen. Reviven lukt niet meer. Deze nachtmerrieronde winnen is hun enige hoop. Niemand quit. Zij vertrouwen dat deze onbekende het onwinbare voor ze wint. Ik vecht voor hen tot de laatste kogel. Want zij zouden hetzelfde doen voor mij. ‘t Is eigenlijk net Journey.

My name is Inigo Shepard. You killed my friends. Prepare to di—-aaaaaah!

5 reacties

  1. Vincent · 31-3-2012 · 14.24 uur

    Geschrokken ben ik van je post, werkelijk geschrokken! De manier waarop je het opneemt voor de hardcore gamers voelt bijna alsof je het opneemt voor een etnische minderheid. De manier waarop je praat is dezelfde als de manier waarop een slachtoffer van discriminatie vaak zijn lotgenoten beschermd! Vooral die overeenkomst, dat ik die zo ’ voelde’, daar schrok ik van. Goed dat je het op deze manier hebt beschreven en ode aan de hardcore gamers…

  2. Robert August de Meijer · 31-3-2012 · 15.17 uur

    Het is inderdaad zo dat de teabaggers het imago verpesten van hardcore gamers die inderdaad meestal sociaal gedragen.
    Het jammerlijke van het medium is dat er, door de veiligheid/gebrek aan verantwoordelijkheid, redelijke veel rotte appels tussen zitten. Het knappe van Journey is dat het een multiplayer online sessie biedt waar alleen deugd voortkomt.

  3. Rick · 31-3-2012 · 18.00 uur

    Door al die teabaggers heb ik dus wel m’n Xbox Live account opgezegd. Ik kan gewoon niet leuk online spelen zonder geconfronteerd te worden met racistisch geschreeuw of andere onzin.

  4. Rogier Kahlmann · 31-3-2012 · 20.00 uur

    Ik hou wel van die kutpubers. Aardige, intelligente en welbespraakte volwassenen doodschieten. Wat is daar de lol van?

  5. Wesley · 3-4-2012 · 9.35 uur

    @ Rick

    Beetje onzin om dan je abbo op te zeggen. Je kunt een speler ook gewoon muten en daarna een slechte rating geven. Door het muten hoor je ze niet meer ranten en als je een slechte rating geeft is de kans kleiner dat je ze opnieuw tegenkomt. En zoals gezegd, woordelijke communicatie is vaak niet eens nodig.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>