About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.
Wat zijn wij fanatieke gamers toch een rare groep. Er is een hoop wat ons bindt: warrige haren, soepele vingers, een goede smaak en een onverstaanbaar, bijna sektarisch, jargon. En wij houden van alles. Een filmfanaticus vindt ‘spelletjes’ maar stom en een literator wil er niets van weten, maar gamers zijn gek op films en (fantasy-)boeken. En comics.
Hebben stripboeken de meeste invloed hebben gehad op de wereld van de games? Misschien wel. Maar deze bewering ga ik niet onderbouwen. Vreet ‘m op of spuug ‘m uit. Eén gameserie combineerde al het mooie van films, comics en pizza in één magnum opus: Teenage Mutant Ninja Turtles.
Drie vingers
Vroeger waren licentiegames nog goed, zo ook Konami’s games over de vier gemuteerde ninja-schildpadden. En ik kocht ze allemaal. Van het pikante Teenage Mutant Hero Turtles (Europa hield meer van helden dan van ninja’s) voor de Nintendo Entertainment System tot de groenzwarte avonturen op de Game Boy. Maar mijn absolute favoriet was Turtles in Time.
De game verscheen oorspronkelijk als arcade-versie, maar met het immense succes van de Super Nintendo werden de Turtles al snel getransporteerd naar de beeldbuis. En god, wat was ik daar dankbaar voor. De game was niet lang, maar ook niet kort, en de game was niet makkelijk, maar moeilijk evenmin. Met z’n tweeën was de game dubbel zo leuk. De vele cowabunga-cowabungafeestjes die ik en mijn maat hielden waren legendarisch. Kortom: de perfecte game voor de jonge ik. Als ik een recensie had moeten schrijven, had ik de game drie groene vingers gegeven… van de drie.
Kruisbestuiving
Ik sliep onder een dekbed van Donatello (de paarse) en ontbeet met de blauwe doek van Leonardo om mijn hoofd. De Turtles waren mijn alles. Turtles in Time bracht alles samen in één spel. Elementen uit de comics werden vermengd met de live action-films en de animatieserie. Via een tijddingetje belandden de Turtles van New York in het dinosaurustijdperk. Piraten, het Wilde Westen, de verre toekomst: de game had alles wat een kleine jongen met een blauw maskertje wenste.
Dankzij deze game begon ik te houden van die andere gemuteerde padden, Battletoads. Maar zonder de Turtles bestond die game niet eens. Zonder de schildpadden hadden die padden niet bestaan – Battletoads was immers een geslaagd duplicaat om mee te liften op het succes van de Turtles.
Pizza
Sterker nog: zonder de Turtles bestond ik niet. Niet zoals ik nu ben. Iedereen heeft één game die van hem of haar een gamer maakte. Turtles in Time is mijn moedergame. Nog sterker: de game en de franchise hebben mij gevormd als mens. Pizza is potjandorie mijn lievelingseten. Toeval bestaat, maar het zou wel heel toevallig zijn als dat toevallig was. Cowabunga.
