VECHT!

Wa… Wa… WAAAAAAAH!? Waar komt dit ineens vandaan? Waarom ben ik een demo van een game aan het spelen gebaseerd op niet alleen een boek, maar ook een film en waarom zuigt het dan niet? Omdat Matt Damon er niet in zit? Goed mogelijk, maar Robert Ludlum’s The Bourne Conspiracy kan ook gewoon een heerlijke ‘blockbuster game’ zijn. Met een paar heerlijke frustratiepuntjes.

Waarschuwing voor iedereen die Quick Time Events haat: stay the f*ck away from this! The Bourne Conspiracy is een aaneengeregen collectie van actiemomenten. Het ene moment ben je aan vechten, het volgende ren je omdat je leven er vanaf hangt en daarna door middel van een Quick TIme Event obstakels te ontwijken.

Het komt totaal niet over in woorden, maar er is een vergelijking te trekken die meteen uitlegt waarom het zo goed is en ondertussen toch ietwat irritatie opwekt.

Het is Burnout als actiegame.

Gewoon deel een (of twee zo je wilt). Dat eerste deel geeft precies het gevoel van The Bourne Conspiracy weer. Je probeert zo lang mogelijk gevaarlijk te racen, burnouts te behalen en te gebruiken en dan een tegenligger en… CRASH! Dat moment dat je uit je zenmoment wordt gehaald en de game je seconden lang de besturing ontneemt als een straf voor je onkunde, dat is The Bourne Conspiracy.

SCHIET!

Verward? Helemaal niet nodig. Het spel heeft een set momenten paraat staan. Gevecht, QTE’s, rennen, reageren op info, terughouden, van alles. Maar in plaats van deze momenten slaafs af te werken in de hoop de film/het boek/de bron zo natuurgetrouw weer te geven, richt het spel zich op de intensiteit. Wie de gelijknamige film heeft gezien weet hoe ‘heftig’ deze overkomt door het constante gevoel van druk en de op Skittles trippende camera. De game neemt deze trucjes over maar vertaalt ze naar games termen.

En dus gooit het al die klaar staande momenten als een achtbaan over de speler heen. Doe dit! Doe nu zo! Let op je tijd! Hier op reageren! Spring! Denk! Doe! Het gevolg is het gevoel van de film, zonder dat je de film speelt. Heerlijk. Maar wanneer het dus fout gaat is het terug naar af (of in dit geval het laatste checkpoint) onderbroken door een hinderlijke laadtijd die je de besturing compleet ontneemt.

De eerste keer is dat ronduit ka-u-tee. “Welke hond heeft dit nu weer verzonnen?” Maar hoe langer je speelt hoe leuker de uitdaging wordt. Hoe lang kan je een winning streak volhouden? Hoeveel tijd kan je van je van de timer afschrapen als je het nog een keer doet? Perfectie is het toverwoord en het spel lijkt gemaakt om vaker door te spelen. Puur Burnout. Wat zeg ik, het spel heeft zelfs takedowns om vijanden zonder tijdsverlies uit te schakelen.

Ook leuk is hoe het spel je constant voedt met hints. Je ‘Bourne Instinct’ kan je met een knop op de druk vertellen waar je volgende doel is. Of duik een trappenhuis in terwijl je binnen een seconde de positie van je vijanden over de radio in dat zelfde trappenhuis moet verwerken. Het is gestoord, zo snel als alles gaat en de eerste paar keren zal je dan ook gegarandeerd je controller tegen de muur kapot willen smijten.

Het probleem daarmee is dan ook dat het soms gewoon te veel doet voor de speler. Zo lijkt de game er moeite mee te hebben niet speelbare scenes van speelbare te onderscheiden en aangezien die elkaar blindelings kunnen opvolgen, ben je soms al op knoppen aan het rammen zonder dat het iets uithaalt. Hetzelfde met rust nemen. Het tempo zet je zo onder druk dat je vaak zat doorstoot op momenten dat het absoluut niet mag en je dat laadscherm weer ziet verschijnen.

Maar het past. In deze demo van deze game mogen de frustratiepuntjes naar voren komen. Graag zelfs. Ze zijn je mentor. Je bent namelijk Bourne zelf, je speelt hem, je moet zoals hem denken en net zo reageren. En hoewel dat gegarandeerd het bloed onder je nagels vandaan gaat halen als het mis gaat, is het bijna te goddelijk voor woorden als je het allemaal perfect onder de knie hebt.

RACE!

In andere woorden, lieve beeldschermkinderen, ik ga… Hou me vast, ik ga denk ik daadwerkelijk een licentie-game aanschaffen!

Wow…