Maandagavond vanaf half acht onze tijd hield Microsoft zijn Xbox 360-persconferentie in Los Angeles, voorafgaand aan de E3. Net als vorig jaar heb ik de belangrijkste aankondigingen gerangschikt naar goed, slecht en heel, heel lelijk.

The Good

• Multimediamachine. Al jaren streeft Microsoft ernaar om de Xbox meer te maken dan slechts een ‘spelcomputer. Het is de voet aan de grond van de softwaregigant in de huiskamer. Eerder zagen we Last.fm en Twitter nestelen op de 360, wetend dat dit slechts het begin was. Veel van de aankondigingen van vandaag passen als puzzelstukjes in elkaar. Het geschetste plaatje is tof: je ploft neer op de bank, zwaait, Kinect herkent je en met enkele woorden heb je toegang tot je muziek, films, sociale netwerken en, ja, ze zijn er ook nog, games. Van belang is de aankondiging van ESPN, Amerika’s grootste sportkanaal. Dit is niet zomaar een tv-kanaal op je Xbox, maar interactieve tv zoals zelfs Ziggo het je niet kan bieden. Live polls, weddenschappen met Live-maten en andere extra functionaliteit kunnen zomaar een glimp zijn van de toekomst.
• If you see it, say it. In navolging van Apple gaat ook Microsoft aan de slag met natuurlijke bewegingen en het herkennen van stemgeluid. Ondanks dat ik niet overtuigd ben van het ‘wijzen en wachten’ waarmee sommige menu’s overwonnen moeten worden (waarom is er geen handgebaar om te bevestigen?), bleek dat communiceren met de Xbox veel makkelijker wordt dan voorheen. Slimme vondsten als zwaaien om in te loggen en ‘if you see it [on screen], say it’ zie ik mezelf met plezier gebruiken.
• Derde partijen redden de dag. Wat steeds terugkeert bij de discussie of Move en Kinect een succes zullen worden, is dat er gewoon bijzonder goede games moeten verschijnen om consumenten te overtuigen. Verderop lees je dat ik niet weg ben van Microsofts eigen spellen. Sterker nog: mijn vertrouwen was bijna weggesijpeld door de pijnlijk oninteressante spelconcepten van Microsoft toen twee derde partijen, Ubisoft en Harmonix, het stokje overnamen. Zij sloegen de spijker op zijn kop! Your Shape, een fitnessgame, en Dance Central, waarin je dansbewegingen leert, profiteren allebei van de technische kracht van Kinect: Wii Fit werd beperkt door het Balance Board en dansen gaat nou eenmaal lekkerder zonder iets in je handen. Daarbij weet Kinect simpelweg meer over je bewegingen dan de Wii. Dat scheelt bij ieder spel waarin je moet bewegen. Daarbij was de visuele presentatie van deze games zeer gelikt. Menu’s die met je meebewegen, een duidelijke plek voor je avatar in de virtuele wereld: dit zijn geen opgepoetste Wii-ports, maar geheel ontworpen rond Kinect.

The Bad

• Nintentigers & co. Ik vond iedere titel die Microsoft zelf heeft gemaakt voor de Kinect wanstaltig ogen. Oppervlakkige, gimmickgedreven stukken code die wat mij betreft het daglicht nooit hadden hoeven aanschouwen. ‘Gezellige’ feestspelletjes die maar weer eens bewijzen dat je plezier niet kan forceren. Net zoals Kinect iets gekunstelds uitstraalt, voelen Kinectimals en consorten alsof ze zijn besteld door een board room vol vijftigjarige heren op jacht naar makkelijk geld.
• ‘Hardcore’ staat voor herhaling van zetten. Ik noem mijzelf al jaren een hardcoregamer. Waarom? Ik speel graag uitgebreide, complexe videospellen. Microsoft heeft het begrip hardcore echter opnieuw voor me gedefinieerd: het staat blijkbaar voor agressie, ‘killing fields’, bloed, doem en verderf. En niet alleen dat: hardcore staat voor een herhaling van stappen. Dit geldt voor Halo Reach (explosies!), Metal Gear Solid Rising (mensen doorklieven!), Call of Duty Black Ops (door ratten aangevroten lijken!) en vooral voor Gears of War 3 (grote ontploffende monsters!). Ik weet nog dat CliffyB zijn legendarische demo toonde van de eerste Gears of War, tijdens de E3 van 2006. Het coversysteem, het aantal vijanden, de dialogen, de gedetailleerde vijanden: het gaf me kippenvel. ‘Hardcore’ games maakten toen nog grote stappen vooruit. Tegenwoordig zijn de omgevingen, vijanden, wapens en voertuigen misschien groter, maar in de kern heb ik het al tientallen keren langs zien komen.

The Ugly

• De presentatie. Een les in alle manieren waarop een presentatie slecht kan zijn: de veel te ‘chille’ Kudo met zonnebril, de nerveuze mannen in pak met evenveel charme als hun Xbox-avatar, de nerdy technicus die ingestudeerde dialogen opdreunt, de pijnlijke kreten van gemaakt plezier, de neppe glimlachen, de zenuwachtige blikken, de dwangmatig coole Clifford, de af- en aanvoer van vele onbekende en oninteressante gezichten. Een voorbeeld hoe het níet moet.
• De nieuwe Xbox. Is het een uit de kluiten gewassen internetmodem waar iemand tegenaan heeft geschopt? Een mini-Alienware-pc die een vervelende val heeft gemaakt? Een parodie op Darth Vader? Nee, het is de nieuwe Xbox. Mét deuk. En met de functionaliteit (Wi-Fi) en het geluidsniveau die het ding bij zijn verschijning al had moeten hebben.

Lees ook wat Menno goed, slecht en lelijk vond bij Nintendo en Sony.