Harry Hol speelt al MMO’s sinds de dagen van de tekst-MUDs. In de rubriek Ding! bericht hij wekelijks uit de wondere wereld van ‘s werelds massaalste gamegenre.

Het is een van de paradoxen in het moderne gamen. Bijna alle singleplayerspellen worden voorzien van een multiplayermodus, terwijl MMO’s steeds vaker adverteren met ‘solo-friendliness’. Hoe begrijpelijk dat laatste ook is, roep ik iedereen hierbij op om zich daar zo veel mogelijk tegen te verzetten. Looking for group! Gamers aller landen, verenigt u!

Het is tien uur ’s ochtends op een vrije dag. Ik ga achter de computer zitten en start Lord of the Rings Online. Na een kwartiertje rondhannesen zonder al te veel voor elkaar te krijgen met mijn minstreel Ronigard zie ik een berichtje in het chatvenster voorbij schieten. Iemand zoekt hulp in de Trollshaws, een door trollen, beren en wolven (oh my!) vergeven gebied in de buurt van de Elfenstad Rivendell. Eigenlijk is dat gebied nog te gevaarlijk voor me, maar ik verveel me en werp mij op als Healer. We ontmoeten elkaar bij Thorenhad, een klein kamp in het hart van het bos. Een tweetal andere avonturiers sluit zich even later aan.

Proviand

Ik schenk mezelf nog wat koffie in, haal een donut uit de verpakking en samen met mijn nieuwe reisgenoten trek ik de wildernis in. In eerste instantie wil de leider van de groep enkel een (zelfs voor trollen!) kwaadaardig exemplaar uitschakelen. Hoewel we hiervoor, blijkt nu, allemaal een te laag level hebben, werken we bijzonder effectief samen, en brengen de quest snel tot een goed einde. Enthousiast door het succes besluiten we nog een stel quests op te pikken. Een van ons moet bovendien nog een tiental Worms (minidraken) verslaan om een Deed (Lotro-achievement) vol te maken.

Onderwijl praten we over onze ervaringen, besluiten nu ook onze headsets aan te koppelen en voor ik het weet heb ik ruim twee uur met deze tot voor kort wildvreemden doorgebracht. In die tijd zijn we van toevallige passanten samengesmeed tot een goed geoliede ‘trollkilling-machine’.

In die ruim twee uur ervaar ik voor het eerst in enige tijd weer het plezier van spontaan samenspel. Uiteraard speel ik regelmatig in groepen als ik instances doe in WoW of Lotro, maar zelden is zo’n groep meer dan een groepje spelers die, net zoals op Xbox Live, enkel bij elkaar komen om een doel te bereiken.

De Apocalyps is sociaal

Een ander voorbeeld. Ik ben onlangs weer eens in Fallen Earth gedoken. Deze MMO, in de postapocalyptische stijl van Fallout, is een ouderwetse online game in een modern jasje. Je bent niet alleen vrij om te gaan waar je wilt, maar je bouwt je personage op door middel van skills in plaats van classes en de gehele economie is door de spelers gecreëerd. Alles wat je nodig hebt maak je ofwel zelf of koop je van spelers die dingen kunnen maken waar jij nog niet genoeg skills voor hebt.

Fallen Earth kan een eenzame ervaring zijn, als je op je paard door de schier eindeloze wildernis van stad naar stad reist. Maar halverwege zo’n reis ontdek ik in de ‘middle of nowhere’ een kamp. Dit kamp is door spelers opgezet en bestaat uit een vuurtje, wat tenten en zelfs NPC’s. Ik ontdek dat mijn spelpersonage een ‘buff’ (versterking) krijgt als ik langer in het kamp vertoef, wat me een reden geeft om wat met de andere aanwezigen te kletsen. Opeens voelt het spel meer als een echte wereld, waar reizigers de tijd nemen om verhalen uit te wisselen. Ik krijg flashbacks naar mijn dagen als backpacker waar ik op het grasveld van de jeugdherberg de avonturen aanhoorde van een Australiër die inmiddels al een half jaar op trektocht was.

Vrienden

De tijd in het kamp brengt aan het licht dat een aantal van ons dezelfde missie deelt. Niet lang erna begeven we ons in een gevaarlijke, door straling besmette mijn, waar we een drieënhalvemeterhoge mutant verslaan, en uiteindelijk als vrienden uiteen gaan.

Af en toe vrees ik dat bovenstaande ervaringen steeds zeldzamer worden. Natuurlijk is het fijn dat ik in een MMO in mijn eentje vooruitgang kan boeken. Maar juist het gedeelde avontuur met een stel gelijkgestemden is wat dit genre uniek maakt.

Daarom heb ik een huiswerk opdracht voor jullie. De volgende keer dat je inlogt in je favoriete game: sluit je aan bij de eerste de beste groep die in jouw ‘levelrange’ zit. Maakt niet uit of je dezelfde quest hebt. Maakt niet uit of je er waardevolle buit uitsleept. Ga eens op pad met een stel vreemden en kijk wat er gebeurt. Misschien is de beste buit wel een geweldige, gedeelde elektronische hallucinatie in een fantastische online wereld.