
Filmgangers hebben Citizen Kane, gamers hebben The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Een game die dankzij Gamerankings en Metacritic de titel ‘hoogst becijferde spel ooit’ kreeg. Een beetje zichzelf respecterende gamer moet het avontuur doorgespeeld hebben, dat is praktisch een ongeschreven regel.
Te jong
En nu komt de grap: de 3DS-remake is de eerste keer dat ik hem heb uitgespeeld. Een decennium lang droeg ik dat kruis! Ik heb andere console-Zelda’s uitgespeeld, net als bijna alle draagbare versies. Maar Ocarina of Time ontglipte me steeds weer. Ik was te jong voor de originele versie maar een tweede kans verscheen met de limited edition van Zelda: The Wind Waker, waar het klassieke avontuur bijzat; inclusief de hier ook bijgeleverde ‘Master Quest’ met nieuwe, pittigere puzzels.
Maar opnieuw werd ik afgeleid, deze keer door The Wind Waker zelf, die gewoon veel lekkerder speelde. En eigenlijk vind ik dat nog steeds, dat de Gamecube- en Wii-delen stiekem beter zijn. De Zelda-serie wordt weleens verweten dat het te weinig evolueert. Dat is onzin. Met name de cameravoering en presentatie zijn flink aangepakt in de loop der jaren.
Zelda: Ocarina of Time 3D
Ontwikkelaar: Nintendo
Platform: 3DS
Prioriteiten
Dankzij de 3D-optie krijgt Nintendo in één keer een fantastische kans in handen om het hele verhaal opnieuw te vertellen, van A tot Z. Die kans hebben ze slechts deels gegrepen. De cut-scenes blijven onveranderd maar voor de rest ziet deze remake er echt nieuw uit. Link heeft bijvoorbeeld een gedetailleerder model. De minder belangrijke personages zijn wat… uh, minder opgepoetst. Er zijn duidelijk prioriteiten gesteld; zo is het menu stukken handiger gemaakt dankzij de extra itemslots op het onderste scherm, maar is het camerawerk in de game lang niet zo goed als we sinds het Gamecube-tijdperk gewend zijn. Waar de camera in nieuwere delen automatisch op de vijanden afstuurt, word je op de 3DS opnieuw in de kleinere dungeonkamers door onzichtbare monsters verrast.
Valse Navi
De soundtrack is onveranderd, maar daar valt overheen te kijken. Nintendo steekt alleen op het laatst nog even een middelvinger op, want de eindcredits zijn wél opgeleukt met de orkestrale muziek waar veel fans zo naar smachten. Da’s gewoon vals van Nintendo. Net zo vals als feetje Navi nieuwe teksten geven maar de oude teksten nog even slecht timen als voorheen. Dat je door de begraafplaats van Kakariko Village wandelt en Navi gilt dat je naar Kakariko Village toe moet.
Geen 3DS-recensie zonder dat het 3D-effect wordt beoordeeld: dat ziet er fantastisch uit, beter dan in welke andere 3DS-game tot heden. Omdat het slechts een remake is, beïnvloedt het natuurlijk geen puzzels of gevechten. Vraag je dus af of het niet gewoon beter is om de Virtual Console-versie voor een tientje te downloaden. Voor die prijs ligt de limited edition van The Wind Waker ook nog wel ergens. Dan kan Nintendo die ‘boss rush mode’ in z’n orkestingang stoppen.
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
