Het gaat om de gameplay, zo luidt het cliché. Ook in Zelda-games: fans roemen graag de avontuurlijke sfeer en verhaallijn, maar stiekem schuilt de ware kracht in uitgekiende omgevingspuzzels. Held Link schuift met blokken, gebruikt op maat gemaakte voorwerpen, en combineert gaandeweg verworven vaardigheden om nieuwe gebieden te ontsluiten. Gameplay troef dus, want in een organische wereld, sprookjesrijk of niet, zouden de puzzelstukken nooit zo berekend staan opgesteld.

Skyward Sword is, zelfs naar de torenhoge Zelda-maatstaf, een exceptionele game, precies omdat die omgevingspuzzels beter zijn dan ooit: gevarieerd, ambitieus en heerlijk logisch. Door slim gebruik van de motion controls van de Wii-afstandsbediening Plus zijn ze ook nog eens uitermate origineel. Zo verworden de zwaardgevechten dankzij een-op-een bewegingsregistratie tot minipuzzels op zichzelf en is Links arsenaal aan magische voorwerpen verrijkt met bewegingsgevoelige elementen (favoriet: de Beetle, een Middeleeuws radiografisch bestuurbaar vliegtuigje).

De gameplay is niet alleen vernuftig, er is vooral erg veel van. Het spel is opgedeeld in een vrijelijk te verkennen wereld boven de wolken met vele optionele mini-queestes, en een benedenwereld die de meer traditionele Zelda-structuur heeft van gethematiseerde omgevingen (woud, vulkaan, woestijn) met daarin grote kerkers met puzzelkamers. Maar beide zijn in al hun weidsheid toch behoorlijk compact, met weinig loze ruimte of gerecyclede spelconcepten. Voor een game van veertig uur is er verbluffend weinig filler content.

En die avontuurlijke sfeer en verhaallijn? Die mogen er ook wezen. In een fijne impressionistische stijl wordt een luchtig, aansprekend gevoel gecreëerd. Meer Pieck dan Tolkien, maar gaandeweg toch flink episch. Zelfs de meest kritische fan zal er meer dan content mee zijn.

Deze recensie stond eerder in aangepaste vorm in nrc.next.