Tijd voor heldendaden



Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.

Een jaar of wat geleden was ik aanwezig bij een perspresentatie, waar een Nederlandse PR-vertegenwoordiger de aanwezige journalisten toesprak.

“Ze zeggen wel eens dat onze industrie geen helden heeft”, zei de PR man. “Geen helden zoals in de filmindustrie of de muziek… Maar in de game-industrie zijn de journalisten de helden…” Zijn stem sloeg over. “Dat zijn jullie! Jullie zijn de helden!”

Deze toespraak is mij om twee redenen bijgebleven. De eerste is dat ik behoorlijk last had van plaatsvervangende schaamte. Het doet me fysiek zeer als iemand iets gênants doet of zegt. Daarom kan ik heel slecht tegen TV-programma’s als Idols, waar de tenenkrommende voorrondes mij reduceren tot een bevend hoopje ellende dat met de vingers in de oren en gesloten ogen ‘lalalalala!’ roept tot het voorbij is.

Evolutionair is bepaald dat we pijn goed onthouden: vuur is gevaarlijk, dat beest bijt, die steen is scherp… Allemaal logisch. Helaas is er geen evolutionair voordeel aan het scherp voor de geest kunnen halen van een langharige slungel die op een rode stip gaat staan, de oordopjes van zijn iPod in zijn oren doet en begint te krijsen alsof iemand zijn ballen in de knoop legt met een gloeiende nijptang. Toch is die plaatsvervangende schaamte een pijn die ik voor altijd bij me moet dragen, net zoals die tenenkrommende, tepeltwistende toespraak van die PR-persoon.

Toch is die toespraak me ook bijgebleven om een andere reden. Hij had namelijjk een heel klein beetje gelijk. Uiteraard niet dat ‘de gamejournalisten de helden zijn’. Dat geldt niet in het algemeen, en toen ik daar zo om me heen keek gold dat zeker niet voor de toenmalige aanwezigen.

Hij had echter gelijk dat de game-industrie geen helden heeft. Met ‘held’ bedoel ik dan even het soort held dat ons inspireert. Iemand die we willen zijn. Iemand waar we ons aan optrekken, ons mee vergelijken en aan wie we eigenschappen toedichten die ze ongetwijfeld niet echt hebben. Of in elk geval niet in de mate waarin we dat zouden willen.

Zoals er miljoenen meisjes zijn die opkijken naar Madonna of Lady Gaga. Jongens wilden vroeger Gullit zijn of wat voor sportheld dan ook. En noem al die andere idolen maar op, waarvan mensen dromen dat ze ze ooit ontmoeten en stiekem zelf zouden willen zijn. Ik ging ooit door een heel sterke ‘Spielberg’-fase, gevolgd door een nog voortdurende bewondering voor Jerry Seinfeld en (vooral) Larry David. Ik heb nog steeds een idolate bewondering voor Stephen Fry.

Dat soort idolen, dat soort voorbeelden, die zijn er niet in de game-industrie. Ja, er zijn mensen die onder bepaalde gamers (lang niet allemaal!) bekend zijn. Peter Molyneux bijvoorbeeld, de man die te veel belooft, gevolgd door nederige excuses. Of Hideo Kojima, de man die blijkbaar iedere vorm van redactie over zijn verhalen bestraft met zweepslagen. Of Shigeru Miyamoto, de man achter Mario Party. Of Ken Levine, de man die een vrouwelijk personage met riant decolleté ontwerpt en dan verwacht dat we alleen naar haar ogen kijken.

Dit zijn bekende gamemakers. Daar weten we het een en ander van, en stuk voor stuk hebben ze briljante spellen gemaakt. Maar wie groeit er op met de voortdurende droom om ooit Miyamoto of Ken Levine te zijn? Wie zoekt hongerig naar een biografie van Peter Molyneux in de boekwinkel? Struint het Net af op zoek naar informatie over de favoriete after-shave van Kojima?

Ze zullen er wel zijn, die enkelingen die eenzelfde verering voelen voor Molyneux als ik voel voor Fry, maar dat zijn uitzonderlijke gevallen. Net zoals er ongetwijfeld doktoren in opleiding zijn die met grote bewondering alles lezen over dokter Kolff.

De game-industrie moet het dus inderdaad zonder helden doen. Al denk ik dat jullie, de lezers, natuurlijk eigenlijk de echte helden zijn…

11 reacties

  1. Robert August de Meijer · 17-4-2012 · 12.39 uur

    Voor commerciële titels is er voor mij een groot gebrek aan artistieke invloed. Maar, deze mensen zijn allemaal een inspiratie voor mij: Chris Crawford, Emily Short, Dan Bunten, Roberta Williams, Daniel Benmergui, Paolo Pedercini, Terry Cavanagh, Jason Rohrer, Anna Anthropy, etc.

  2. Jules · 17-4-2012 · 12.47 uur

    Op een bepaalde manier vind ik het wel mooi dat niet een persoon die aan een game gewerkt heeft zo extreem vereerd wordt. (Big Budget) Games worden in deze tijd gemaakt door teams van 30-100 man. En veel van de leads op projecten zijn eerder de eersten onder gelijken dan de equivalent van een film regisseur die de regie heeft over het hele visioen.

    Ik zie de leads vaak in drie categorieen: Public face, Developer mouthpiece en Visionary.

    Als ze enige bekendheid hebben zijn ze allemaal Public face. Molyneux leek me een Visionary, maar met wat hij uit de doeken heeft gedaan na zijn vertrek blijkt dat hij weinig direct input had bij Fable 2 en 3 en was hij dus meer een Public face die sprak alsof hij een Visionary was. Ken Levine/Ken Rolston lijken me Visionaries, Blezinsky/Bowling zijn Public faces en Todd Howard/JE Sawyer/Chris Avellone zijn Developer mouthpieces.

  3. Bas Bouwman · 17-4-2012 · 12.48 uur

    Beste Harry, Je vergelijking klopt niet helemaal denk ik.
    Waar je in de game industrie alleen de makers noemt, heb je het bij film en muziek over de artiesten zelf. Lady Gaga, Stephen Fry, jerry Seinfeld, het zijn de mensen voor de camera. Ik kan zo een handje vol acteurs noemen die ik ontzettend getalenteerd vind. Robert Downey Jr, Russel Crowe. Maar ik hoor mensen weinig spreken over, “nou die David Lynch heeft toch weer een top film gemaakt” daarom hebben ze het tegenwoordig in trailers al over “de makers van Transformers/Harry Potter/Lord of the Rings.

    Ik denk dat sommige mensen zich wel zouden identificeren met: Solid Snake, Ezio Auditore, Geralt of Rivia, Leon S Kennedy etc.

  4. Harry Hol · 17-4-2012 · 13.49 uur

    Bas: Ik denk dat je dingen door elkaar haalt. David Lynch, Quentin Tarantino, Stephen Spielberg, Ridley Scott en noem ze maar op zijn creatieven die tot de verbeelding spreken van het grote publiek.

    Je vergelijking van acteurs met spelpersonages loopt erg mank. Spel personages zijn niet echt. Net zo min als filmpersonages dat zijn. The Doctor bestaat niet. Matt Smith wel. Face bestaat niet. Dirk Benedict wel. Etcetera.

    Niemand is idolaat van personages, wel van met de creatieven die ze uitbeelden. Niemand aanbidt op die manier Belle of Aladin of Optimus Prime. Ja, als je 11 bent. Maar dan weet je het verschil tussen personage en acteur nog niet.

    Dat trailers het over ‘de makers van Transformers’ hebben, is marketing speak voor ‘Michael Bay heeft hier niets mee te maken, maar een paar make up artiesten en een geluidsman uit die film doen hier aan mee.’

    Regisseurs zijn artiesten, net als acteurs en schrijvers. Game producers zijn dat ook, maar spreken totaal niet tot de verbeelding.

  5. Bas Bouwman · 17-4-2012 · 15.07 uur

    @ Harry, De persoon Johnny Depp is toch een stuk minder interesant dan zijn personage Jack Sparrow?

    De meeste fans kennen namen als Dirk Benedict wel, maar daarnaast zijn er maar weinig die zijn echte naam weten, teminste voor het googlen.

    Wel kan ik me vinden in je punten, maar op een paar grote namen na, zoals Steven Spielberg, George Lucas en Quintin Tarantino, zijn de meeste niet bekend als ster. Hij zijn toch vaker de acteurs die de sterren zijn.

    Dat bedoelde ik eignlijk met mijn vorige stuk, in games zijn de personages de acteurs. Oké ze zijn virtueel, maar ze staan in rang naast de Jack Sparrow.

  6. Harry Hol · 17-4-2012 · 16.28 uur

    @bas Nee, ik ben het absoluut niet met je eens hier. De man Johnny Depp is een artiest die meerdere personages tot leven heeft gewekt. Dat is vele malen intrigerender voor de meeste mensen dan het personage Jack Sparrow.

    En game personages acteurs? Erm… Nee. De mensen die de stemmen inspreken zijn acteurs. De beelden zijn gemaakt door animators, net zoals in een klassieke animatiefilm.

    Ennuh… breek me de bek niet open over de personages in games. Die kunnen niet in de schaduw staan van zelfs maar Face uit The A-team.

  7. Gillian de Nooijer · 17-4-2012 · 17.13 uur

    Ik ben het niet met je eens dat mensen zich niet laten inspireren door personages en alleen maar de acteurs. Mensen denken aan de coole Han Solo, niet aan de stront chagrijnige Harisson Ford. En Antonio Banderas is ook maar een burgerlijk lammetje in vergelijking met vrouwenverslinders Zorro en El Mariachi. En laat staan dat vrouwen zich inleven in Kristen Stewart, want zij willen Bella Swan zijn wanneer ze de boeken lezen. Ohja, boeken. Providing imaginary heroes since the Bible.

  8. Harry Hol · 17-4-2012 · 17.16 uur

    @Robert Emily Short? Heh… Die heeft mijn eigen game ook ooit nog gerecenseerd :-) http://www.sparkynet.com/spag/backissues/SPAG34 (zoek op Dutch Dapper in het document)

  9. Robert August de Meijer · 17-4-2012 · 17.26 uur

    Jaloers!!

  10. RastaHenkie · 17-4-2012 · 18.49 uur

    @Harry
    Ik ben het eigenlijk meer met Bas eens dat bij games de personages meer de helden zijn.

    Als je mij vraagt wie mijn favoriete gameheld is zou ik zeker Link antwoorden. Net zoals veel mensen Mario op die vraag antwoorden zonder dat ze weten wie Miyamoto is. (Een spel met een Mario plaatje zal daarom ook vaker verkopen dat met de foto van Miyamoto er op.)

    Het zelfde geld ook wel voor veel Film personages. Ik ken genoeg mensen die Tony Montana of Jack Sparrow een held vinden zonder fan te zijn van de acteur die de rol speelt. Zo is ook een vriend van mij helemaal gek van The Joker en vind hij het The Joker het beste in leven gebracht door Heath Ledger zonder fan te zijn van de acteur.

    Ik vind Johnny Depp een geweldige acteur en een grotere held dan Jack Sparrow. Maar ik denk serieus dat meer mensen Jack Sparrow bewonderen dan Johnny Depp. Het probleem is dat het grote publiek vaak helemaal niet weet wie de creatieve geest is.

  11. ErikJ · 17-4-2012 · 19.56 uur

    “Shigeru Miyamoto, de man achter Mario Party”

    :). Grappig dat je even ‘vergeet’ dat Miyamoto waarschijnlijk een van de meest invloedrijke personen uit de gameindustrie is, die als een van de weinige juist wel aanzien heeft. Veel meer dan Molyneux en Kojima.

    Bijna iedereen kent Mario en Donkey Kong, en daarbij kennen ook veel mensen de Zelda franchise. Veel van Miyamoto’s characters zijn waarschijnlijk net zo bekend als characters uit het Disney universum. Kojima heeft dat ook wel een beetje met Metal Gear, maar Miyamoto’s creaties zijn meestal ook bekend bij niet-gamers (en dat betwijfel ik bij bijna alle andere game-designers).

    Als ik een game-designer was, zou ik willen zijn als Miyamoto (oftewel; er zijn echt wel mensen die zijn talent zouden willen bezitten - voor wie Miyamoto een held is). Ook zou ik een biografie over Miyamoto wel willen lezen.

    Ben het verder wel met je eens mbt. de andere namen die je noemt, maar Miyamoto is waarschijnlijk de uitzondering op de door jouw geschetste regel (of ik heb het niet begrepen…).

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>