Harry Hol speelt al MMO’s sinds de dagen van de tekst-MUDs. In de rubriek Ding! bericht hij wekelijks uit de wondere wereld van ‘s werelds massaalste gamegenre.

Het leek zo eenvoudig. Dit is de week van Kerstmis, dus zou deze column gaan over kerststress in MMO’s. Maar dan moet er niet een beta key voor Star Trek Online in mijn mailbox vallen. Wat mij betreft kwam kerst dit jaar echt vroeg…

Gelovige

Even wat context. Er is geen andere TV serie die meer invloed op me heeft gehad dan Star Trek. Wat mij betreft zijn Kirk, Spock en Bones meer dan fictieve personages. Ze zijn de perfecte verpersoonlijking van moed, logica en emotie. Star Trek is ook de perfecte fantasie: in een sterrenschip het onbekende tegemoet gaan en om de haverklap in bed belanden met sexy groene vrouwen.

Ik heb boeken over Trek. Strips. Dvd-boxen. Soundtrack-cd’s. Ik ben geen Star Trek-fan. Ik ben Star Trek-gelovige. Je kunt dus zeggen dat ik enige verwachtingen had bij een Star Trek MMO. Wat ik absoluut niet wilde zien was World of Warcraft met Vulcans. Alsjeblieft geen “Dood tien Thargs”, “Ding!”, herhaal. Wat ik wilde was de vrijheid van de ruimte, met een schip en een bemanning.

Met enige angst logde ik in.

Vijf uur later dreigde mijn vriendin de politie te bellen als ik niet achter de pc vandaan zou komen voor het eten.

Verre van perfect

Het vreemde is dat de game verre van perfect is. Zo zijn er veel te veel ruimtegevechten. Je krijgt al snel het bevel over je eigen sterrenschip, en vervolgens beland je in de ene schermutseling na de andere. In mijn eerste STO-sessie heb ik meer Klingon Birds of Prey vernietigd dan Kirk in alle drie de originele seizoenen samen.

En het navigeren tussen de sterren ziet er nogal vreemd uit: je vliegt door een soort overzichtskaart die absoluut niet op schaal is. Points of Interest hebben allemaal hetzelfde formaat. Daardoor lijkt het ruimtestation DS9 net zo groot als de Aarde.

Missies op de diverse planeten eindigen ook net iets te vaak met vuurgevechten. En het aansturen van je NPC bemanningsleden is absoluut niet intuïtief.

Essentie

Wat STO echter werkelijk perfect weet te vangen, is de essentie van de serie. Dit doet de game door middel van een voor MMO’s unieke queststructuur. Dit is belangrijk. Wat STO verder ook fout doet, de makers hebben het genre vooruit geduwd door je nou eens niet een blokje tekst voor te schotelen met een precies omschreven doel.

In plaats daarvan krijgt je missies zoals die ook in de tv-series voorkomen. Het begint met een weinigzeggende opdracht van Starfleet: patrouilleer dit zonnestelsel, verken dat gebied, reageer op die oproep van een planeet, onderzoek dat noodsignaal.

Dit is echter slechts het begin. Als je op de juiste plek arriveert, ontvouwt zich stap voor stap het verhaal. Zo kan het zijn dat een groep Orion Pirates mijnbouwinstallaties lastigvallen in de ring van een planeet (knal ze dus uit de ruimte). Of er is onrust in een wereld, waarna je met diverse NPC’s moet praten om te ontdekken wat er gaande is.

Een complete missie (‘episode’) kan uit meerdere fases bestaan. Een deel in de ruimte, een deel op een planeet, dan weer de ruimte in om een ander schip te bezoeken, enzovoorts. En hoewel sommige onderdelen zoals gezegd beter zijn uitgewerkt dan andere (dit is tenslotte een bèta) geeft STO mij het gevoel van op avontuur gaan. Ik word verrast, uitgedaagd en ontdek gaandeweg pas wat er echt in de spelwereld aan de hand is.

Lange weg

Zoals ik al zei heeft STO nog een lange weg te gaan voor alle gameplay-elementen lekker werken. Gevechten op de grond hebben nog een redelijk hoog WoW-gehalte en de interface is ongeveer zo intuïtief als een formulier van de belastingdienst.

Maar ondanks dit alles waande ik me werkelijk heel even captain Kirk. Een groter compliment kan ik deze bèta niet geven.