Toen de geest van Kerstmis Toekomst mij bezocht



Gerthein Boersma en Rogier Kahlmann maken om beurten je vrijdag onveilig met hun columns.

Kerstavond 1993. Buiten is het koud, maar binnen haast bedwelmend warm. Mijn vader heeft net nieuw hout op de open haard gegooid en mijn moeder zoekt kerstliedjes uit. Zelf zit ik in de hoek op de bank Gargoyle’s Quest te spelen op mijn grote witte Game Boy. Ik heb net een enorme kerker bedwongen en koers nu door een uitgestrekt landschap naar de boze tovenaar die mijn volk onderwerpt aan zijn terreur.

Aangekomen bij zijn kasteel begint het licht van de open haard mijn zicht te belemmeren. Mijn oogleden vertellen me dat het bedtijd is, maar omdat het kerstavond is mag ik opblijven. En daar, op die kerstavond, komt de geest van Kerstmis Toekomst op mij af gesjokt. Hij verschijnt vanuit het vuur van de open haard met kortgeknipt kapsel en draagt een spijkerbroek, sportief vestje en sportschoenen. “Wie ben jij?” vraag ik slaperig.

Hij blijft even staan, kucht in zijn vuist en steekt zijn hand uit. “Noem me maar Steve,” zegt hij en ik pak zijn hand. “Kahlmann, hoe draagbaar gamen zich zal evolueren, daar kun jij met je verstand nu nog niet bij,” zegt hij met diepe stem. Met grote bangige ogen kijk ik tegen hem op. “Laat het me zien, geest van Kerstmis toekomst! Hoe zullen mijn spellen eruitzien als ik dertig ben?” Want weten wil ik het. Steve drukt stevig in mijn hand en neemt me mee de toekomst in.

Het volgende moment staan we met z’n tweeën in een overvolle metro waarin iedereen licht vooroverbogen naar kleine kleurrijke schermpjes staart. Op de achterkanten van die apparaten zie ik kleine appeltjes waaruit een hap genomen is. “Zie hier de iPhone. Met touchscreen,” roept hij trots. “Eyephone? Touchscreen?” herhaal ik. “Ja jongen, een touchscreen. Knoppen zijn hier verleden tijd. In de toekomst drukken we op het scherm zelf.”

Ik begin te duizelen. Het scherm zelf aanraken? Wat voor magie is dit? “En volledig in kleur en stereo,” voegt hij eraan toe, terwijl ik me staande probeer te houden door een plastic metrostoeltje vast te grijpen. Aangezien ik al zo heftig reageer op deze handhelds van de toekomst, durf ik haast niet te vragen hoe de spellen er zelf uit zullen zien. Wat voor ongelooflijke avonturen zullen we op deze Eyephone wel niet kunnen spelen? In kleur. In stereo. Met aanraking. “Vertel me, geest van Kerstmis toekomst, hoe zullen de spellen eruitzien? Toon me wat voor geweldigs deze mensen in deze metro nu spelen! Ik wil het weten!”

Samen stappen we af op een jongen die lijkt op een oudere versie van mijzelf. Iets kaler, iets dikker, en net zoals de rest spelend op zo’n Eyephone. “Kijk maar wat je aan het spelen bent knul,” zegt Steve vriendelijk en ik buig me voorover en kijk naar het scherm waarvan de kleuren fel in mijn gezicht schijnen.

Als mijn ogen gewend zijn aan de pracht, ontwaar ik een katapult met een vogeltje erin. De man die zo op mij lijkt beweegt met zijn vinger de katapult naar achteren en schiet het vogeltje tegen een blokkentoren aan. Ik kijk Steve vragend aan. “Mooi hè?” zegt hij. Ik kijk weer naar het scherm en zie de man deze handeling herhalen, en dan kijk ik naar de mensen om hem heen, die allemaal hetzelfde blijken te doen. “Ze schieten alleen maar een vogeltje tegen een toren aan,” mompel ik. “Waar zijn de avonturen, de tovenaars, de fantasywerelden?”

De geest van Kerstmis Toekomst legt zijn hand op mijn schouder. “We hebben er tientallen jaren over gedaan om erachter te komen wat mensen het liefst doen. We hebben urenlange avonturenspellen gemaakt, diepe RPG’s en uitdagende actiespellen. Maar wat we nu eindelijk hebben ontdekt, beste jongen, is dat de mens het liefst een vogeltje tegen een blokkentoren schiet met een katapult.”

Met een schok word ik wakker, mijn Game Boy op mijn buik, de batterijen leeg. Mijn vader en moeder kijken me verschrikt aan. “Gaat het zoon?” vragen ze in koor. Ik druk de Game Boy hard tegen me aan. “Niks aan de hand,” zeg ik zacht. “Het was maar een enge droom.”

7 reacties

  1. Rick · 24-12-2010 · 14.24 uur

    Hij’s leuk :)

  2. Roland van Hek · 24-12-2010 · 14.31 uur

    Hahahaha, cool!
    Enneh… de ouderwetsche Game Boy had ook al stereogeluid via je koptelefoontje.

  3. VN1X · 24-12-2010 · 14.50 uur

    +1 ;)

  4. Tjerk · 24-12-2010 · 15.02 uur

    Mooie column weer!

  5. Luke van Velthoven · 24-12-2010 · 15.08 uur

    Ik las en ik glimlachte.

  6. Robert August de Meijer · 24-12-2010 · 19.34 uur

    Zinds Dan Quayle zei, “The future will be better tomorrow”, heb ik niet zoveel vertrouwen in de toekomst. Je verhaal is schitterend.

    Maar er is goed nieuws. Op kerst ‘93 speelde ik Zelda: Link’s Awakening. En morgen verheug ik mij op een lange busrit met DragonQuest 9.

  7. mika74 · 25-12-2010 · 7.02 uur

    gargolisch quest FTW

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>