Wanneer je Bayonetta voor het eerst speelt, valt je meteen een aantal dingen op. Een aantrekkelijke, vrouwelijke hoofdpersoon siert de cover van het doosje en het spel zelf zit boordevol prachtig ontworpen monsters en levels. Toch kreeg de game om een andere reden meer aandacht. Onvolwassen, juveniel of kinderachtig: allemaal bewoordingen voor het tekort aan stijl dat het spel op sommige momenten vertoont.

Vrouwelijkheid

Wat Bayonetta zo speciaal maakt is de focus op vrouwelijkheid. Waar spellen als Gears of War kiezen voor een extreem mannelijke hoofdpersoon, inclusief obsceen dikke nek, enorm pantser en weinig hersencellen, kozen de makers van Bayonetta voor een hoofdpersoon die perfect weet hoe ze haar seksualiteit moet gebruiken om dingen gedaan te krijgen. Special moves waarbij hoge hakken een vijand platstampen, waar handen met lange nagels door een vijand heen meppen,  van alles druipt de extreme, overdreven vrouwelijke stijl. Doordat Bayonetta’s pak bestaat uit haar, en dat haar nodig is voor het activeren van speciale vaardigheden is er soms ook wat bloot te zien. Niets om je druk over te maken, het wordt immers stijlvol geleverd.

Hiernaast is er de prachtige grafische stijl van bazen die in marmer en goud gehuld gaan, een samensmelting van Rococo-bouwstijl en de beeldhouwwerken van Michelangelo. Het gebruik van lichteffecten is uitstekend en de introductie van nieuwe vijandtypes gebeurt zo prachtig en stijlvol dat je soms geen zin hebt om ze te vernietigen. De overdreven kleurrijke tegenstanders, de prachtige levels waarin alles zich afspeelt: ze blijven indruk maken tot aan het laatste gevecht.

De gevechtstechnieken zijn onwaarschijnlijk divers, zeker als je je bedenkt dat je in het spel eigenlijk slechts over twee aanvalsknoppen beschikt. De timing van de aanvallen, de overgang van de ene aanval in de andere, alles is tot in de perfectie afgewerkt. Sinds Ninja Gaiden op de originele Xbox heb ik geen gevechtssysteem meer gezien dat zo perfect aanvoelt. Nooit voelt het spel oneerlijk of voel je je bestolen, waardoor het frustratieniveau laag blijft.

Stijlbreuken

Toch breekt het spel op een paar punten met de traditie die ze in eerste instantie neerzet. Zowel op gameplaygebied als op het gebied van presentatie breken ze op verschillende punten met hun eigen stijl.

Halverwege het spel, nadat je uur na uur heerlijk hebt genoten van de briljante gevechten neemt Bayonetta opeens plaats op een motor. Onderweg is het de bedoeling dat je vijanden neerschiet. Het ziet er belachelijk uit en de besturing is zo verschrikkelijk dat je dit level héél moeilijk serieus kunt nemen. Later in het spel word je gedwongen om een soort ‘Space Harrier’-achtige shooter te spelen. Hoewel de kwaliteit van deze minigame een stuk hoger ligt, kan ik niet aan de gedachte ontsnappen dat deze twee modi door de strot van de speler geduwd worden. “Wij vonden Hang-on en Space Harrier mooie spellen en dit is onze manier om jullie te forceren om ze ook te spelen.”

Bayonetta

Uitgever: Sega
Ontwikkelaar: Platinum Games
Platform: Xbox 360
Adviesprijs: € 29,99
Exemplaar: In de winkel gekocht
Speeltijd: 15 uur voor het eenmalig doorspelen
Volledigheid: Spel op Normal mode uitgespeeld.

Ik wilde echter tijdens het spelen van Bayonetta maar één ding: meer Bayonetta spelen. Helaas werd ik hierin gehinderd door, met vlagen bedroevend stijlloze, tussenfilmpjes. Een overmatige aandacht voor borsten en konten, een lastig te volgen verhaal, personages waarvan de motieven niet duidelijk zijn: het zijn allemaal ingrediënten voor wat westerlingen zo naar vinden aan Japanse games.

Het is vooral het eerste dat zoveel aandacht heeft gekregen in de media. Begrijpelijk, want de seksuele toespelingen van Bayonetta op Luka zijn zo plat en duidelijk dat je gezicht vertrekt alsof je een slok citroensap naar binnen probeert te werken. Filmpjes waarin Luka naar Bayonetta’s borsten staart, haar kont tijdens een slow-motion scene streelt, het doet je denken aan hoe onvolwassen de meeste games toch zijn.

Vergeving

Toch nam het weinig van het speelplezier weg. Ik wilde hogere combo’s halen, zonder schade aan mijzelf vier vijanden omleggen en ‘torture attacks’ (een soort finishing moves) gebruiken om de gezanten van de hemel op zo’n gruwelijk mogelijke manier om te brengen, gewoon omdat dat zo lekker veel punten oplevert. De filmpjes en het bizarre verhaal nam ik voor lief.

Platinum games heeft iets moois teweeg gebracht. Tijdens het spel gaat Bayonetta geregeld deels uit de kleren, op die momenten denk je niet: “geil”of “lekker”, maar meer: “Wow, diegene die de volgende aanval tegen zich krijgt… ik benijd hem niet!” Bayonetta laat zien dat, hoewel mannen veel macht hebben met hun gespierde lichamen en grote pistolen, er altijd vrouwen zullen zijn die deze mannen zullen overtreffen met subtiele bewegingen, minimaal naakt en een vleugje arrogantie. En een naaldhak in hun oog, dat helpt ook.

Het zijn de tussenfilmpjes waardoor Bayonetta struikelt, de stoere vrouw verandert dan pas in een lustobject. Onnodig en zonde, maar gelukkig niet desastreus. Bayonetta is en blíjft een van de beste vechtspellen die ik in de afgelopen vijf jaar gespeeld heb.

Lees over de ideeën achter de Uitgespeeld-rubriek.