Uitgelezen: Nintendo Magic, Winning The Videogame Wars



Eén keer per maand bespreekt onderzoeker David Nieborg een boek over games.


Wanneer er een boek uitkomt dat het succes van Nintendo wil duiden, dan is mijn interesse gewekt. Zeker als het gaat om een Japanse auteur die toegang heeft gehad tot Satoru Iwata (Nintendo’s huidige CEO), Hiroshi Yamauchi (50 jaar lang Nintendo’s CEO) en Shigeru Miyamoto (die van Mario). Die schrijver is Osamu Inoue, een journalist die schrijft voor het zakenweekblad Nikkei Business.

Met deze gegevens weet je als geoefende lezer eigenlijk al genoeg. Verwacht weinig kritische noten, geen culturele context of diepere filosofieën. Nintendo Magic is een boek zoals er zovelen zijn over bedrijven als Apple, Google, Microsoft, Ford, Sony enzovoort. Een serie van observaties, interviews, hier en daar wat cijfers en korte analyses. En natuurlijk is Nintendo Magic niet vies van hyperbolen en als vanzelfsprekend vol lof en respect voor de successen van het bedrijf.

Terechte lof

Die lof van Inoue voor ‘Big N’ vind ik overigens, zeker na het lezen van het boek, meer dan terecht. Van huis uit ben ik nogal terughoudend in het warm van binnen worden als het gaat om bedrijven die miljarden verdienen. Leuk hoor, al die gadgets van Apple en Google, en ik vind het knap wat Nintendo voor elkaar krijgt, maar het blijven bedrijven die uiteindelijk niet als doel hebben de wereld te verbeteren.

Waarom dan toch die lof? Uit het boek van Inoue ontstaat een beeld van een bedrijf waar dan wel honderden miljoenen yens winst worden gemaakt, maar de bedrijfscultuur is toch anders dan die van Microsoft en Sony. Nintendo wil geld verdienen met “het fabriceren van glimlachen”, en da’s toch echt even anders dan de concurrenten. Komt bij dat de winst die Nintendo maakt niet onder drie of vier personen wordt verdeeld. De miljarden vloeien grotendeels terug in het bedrijf, al is het maar om continuïteit te waarborgen.

Slome start

Inoue begint zijn boek niet heel sterk. De eerste bladzijden staan vol met verkoopcijfertjes en grafieken. De auteur schrijft duidelijk voor een zakenblad. Dat wil zeggen, niets geen kiene observaties of sprekende voorbeelden. Het boek begint met de langetermijnplannen van Nintendo, de strategische doelen van het bedrijf en wat verplichte geschiedenis.


Maar na een moeizame start wordt het plots interessant. De schrijver voert Iwata op en komt met een verhaal dat voor mij vrij nieuw was. Want dit soort boeken lees je toch vooral voor de context. We weten allemaal dat Nintendo de markt opengebroken heeft, we weten van de verkoopcijfers en we weten zelf zo ongeveer wel waarom Nintendo zo succesvol is. Maar er is natuurlijk een deel dat we niet kennen, het verhaal van binnenuit. Het verhaal dat je alleen kan vertellen als je toegang krijgt, bij gratie van mensen zoals Iwata. Inoue kreeg die toegang en dat simpele gegeven maakt het boek het lezen waard (en verplichte kost voor critici, journalisten en onderzoekers).

Het verhaal van Iwata is die van een jonge directeur die iemand moet opvolgen die in feite niet op te volgen is: Hiroshi Yamauchi. In dat andere boek over Nintendo (Game Over: How Nintendo Conquered The World, van David Sheff uit 1994) wordt de rol van Yamauchi uitgebreid toegelicht. Laat ik het zo zeggen, met Hiroshi wil je geen ruzie (niet als ontwikkelaar, als retailer of als concurrent). Zijn opvolger is in alles een andere man, met een andere leiderschapsstijl en een andere visie. Het maakt de macht en het inzicht van Yamauchi des te imponerender dat hij de jonge Iwata ‘zijn bedrijf’ toevertrouwd heeft.

Osamu Inoue (2010) · Nintendo Magic: Winning The Videogame Wars · New York: Vertical

Instapniveau: Laag, Engels (213 pagina’s)

Stijl: Enthousiaste, niet kritische journalist

Gelezen versie: Hardcover, 1e druk
Boek in 1 zin: Japanse journalist ontleedt de bedrijfscultuur van Nintendo en probeert te achterhalen waarom de Wii en DS zo succesvol zijn.

Die terechte lof voor Nintendo is, in ieder geval als je het boek leest, grotendeels terug te voeren naar Iwata. Hij durft het aan om een totaal nieuw beleid te voeren. We kennen dat beleid allemaal: geen mooie plaatjes, maar toegankelijke gameplay. Toch, je moet het maar durven. Wat ik niet wist is dat Iwata zelf een grote vinger in veel ontwikkelingen heeft gehad. Hij was het die Brain Age (Brain Training) bedacht en die uitgesproken ideeën had over het uiterlijk van de Wii.

Maar het verhaal van Iwata is pas compleet met zijn rechterhand: meesterontwikkelaar Miyamoto. Wat is er nog over deze levende legende te zeggen? Best nog wat. Inoue komt met wat waardevolle puzzelstukjes, net wat extra brokjes informatie. Miyamoto’s stijl van ontwikkelen, van gamedesign, van leidinggeven worden net iets duidelijker. En dat is toch wel razend interessant om te lezen.

Nintendo’s true enemy is boredom

Uiteindelijk doet Nintendo Magic wat het belooft. Het is een boek over het succes van de Wii. Wie een iets kritischere blik wil met meer (culturele) context, moet vooral het boek van Sheff erbij pakken. Eigenlijk vormen deze twee boeken samen een perfecte combinatie.

Inoue’s bijdrage bestaat vooral uit feitjes en de onvermijdelijke managementlessen die bij dit boekengenre horen. Maar ook lessen die elke spelontwikkelaar in zijn oren moet knopen (en waar elke gamejournalist een bedrijf naar zou moeten beoordelen). Die zijn, zoals Inoue uitlegt: “Be devoted to play. Be original. Understand the differences between appliances and toys” en “Nintendo’s true enemy is boredom”. Bij Nintendo gaat het om de games, om de ervaring, om de software. Zo bekeken is het te hopen dat de magie van Nintendo nog lang niet is uitgewerkt.

In de podcast van 29 mei 2010 wordt dit boek door ondergetekende en Niels ’t Hooft uitgebreid besproken. Dus voor wie meer wil weten, download de podcast.

Eén reactie

  1. Guan van Zoggel · 29-6-2010 · 23.12 uur

    Altijd leuk, die boekbesprekingen! Na het gesprek tussen Niels en jou over Nintendo Magic kreeg ik al interesse in het boek, heb het daarna opgezocht en alvast op de wishlist gegooid. Deze boekbespreking was overtuigend genoeg om de wishlist om te schudden in het winkelwagentje, al wordt dat pas besteld na mijn terugkeer uit Japan. Misschien dat ik dan, zoals jij al aanraadde, meteen Game Over erbij bestel, zodat het contextuele plaatje nog completer wordt. :)

    Toevallig andere lezers die het boek al wel hebben (gelezen)?

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>