About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
When you’re under the radar and no one is expecting much more than a B game, it gives you a tremendous amount of freedom to see the vision through. I think it’s only a problem if it becomes an excellent title; […] suddenly everyone wants a piece of it.
Dat zei Chris Avallone, schrijver van onder andere Planescape: Torment, in een interview in het recentste nummer van Edge. De mannen van Guerrilla Games kunnen daar zeker over meepraten. Tijdens de E3 van 2005 gaf uitgever Sony een computergeanimeerde trailer vrij van hun Killzone 2. De toon voor het spel was gezet en alle ogen waren gericht op de makers.
In interviews heb ik de mannen van Guerrilla later horen zeggen dat ze de lat die Sony voor hen had gelegd meer als een uitdaging zagen dan als een een last. Dat ze het niet als een ‘last’ ervoeren geloof ik wel, maar het is in ieder geval duidelijk dat de makers onder zware druk hebben gewerkt. En of dat geresulteerd heeft in het best mogelijke spel, is sterk de vraag.
Perfecte Frankenstein
Als je Killzone 2 hebt uitgespeeld, kun je om één ding niet heen: het team erachter is ijzersterk. Elk element is met de grootste zorgvuldigheid in elkaar gezet, van de epische muziek tot de kleinste lichteffecten. Alles past perfect en vult elkaar aan, als de tandwielen van een klok, die samen een goed lopend geheel vormen. De oogstrelende beelden zijn de mooiste die ik ooit op mijn tv heb gezien en een triomf voor de PlayStation 3.
Maar dan komen we weer op de druk waar ik mijn stuk mee begon. Het lijkt alsof het team gezwicht is onder de immense verwachtingen en krampachtig is gaan zoeken naar het recept voor het ultieme actiespel.
De kleine dingen
Het frustrerendst aan de tweede Killzone vind ik dat het net niet helemaal een saaie boel is. Hier en daar zijn er wel degelijk hoopgevende hints naar iets nieuws en verrassends. Er lopen bijvoorbeeld elektrisch geladen insecten rond in een aantal levels. Komt er dan een nieuw type vijand aan? Wordt er meer gedaan met elektriciteit? Toch niet.
Er bestaat een gigantische mythologie voor dit universum, die vrijwel alleen een rol speelt aan de zijlijn. In de verder generieke verhaallijn worden hier en daar vraagtekens gezet bij wat de factie van de speler de Helghan aandoet, in plaats van de mens neer te zetten als glorieuze veroveraar. Maar alweer blijft het bij een paar vraagtekens en wordt er verder niet echt op in gegaan.
Als men iets van het bovenstaande had uitgewerkt, was er tenminste een eigen stempel op het spel gedrukt. Nu blijft het bij hints naar de creativiteit waarover het team duidelijk wel beschikt, maar niet in dit spel heeft gestopt.
De makers hebben duidelijk naar de juiste games gekeken: Killzone is een ware remix geworden van de sterkste elementen uit Half-Life, Halo, Call of Duty en andere toonaangevende actiegames. Het is een monster van Frankenstein, waarbij alle onderdelen door Guerilla zo zorgvuldig zijn gepolijst en aan elkaar gestikt dat je de naadjes bijna niet meer ziet zitten.
Rauwe creativiteit
Nergens is een stukje rauwe creativiteit te vinden. De handvol vondsten van het team is zo ver bijgeschaafd en gepolijst dat er nauwelijks wat van is overgebleven. Ieder nieuw idee is met machinale perfectie bijgesneden, zodat het in het grote, grijze geheel zou passen. Nergens gaat er iets fout, nooit overdrijft het spel of drijft het de spot met zichzelf. Het is de gepolijste verzameling van alles wat een ‘vette shooter’ in deze generatie kenmerkt.
Guerrilla heeft kwalitatief hoogstaand vermaak afgeleverd, vervaardigd met de hoogst mogelijke productiewaardes. Maar games zijn ook kunst. Kunst is iets waar de maker iets van zichzelf in stopt. Kunst heeft een ziel. En deze game heeft geen ziel. Alsof de makers zo druk waren met het voldoen aan de verwachtingen van anderen, dat ze er de kans niet toe kregen.
Saaie perfectie
Killzone 2 is een indrukwekkende actiegame die alleen mogelijk is op de PS3. En daarmee voldoet Guerilla aan de vraag van Sony. De game doet precies wat hij moet doen, laat nooit een steekje vallen, en benadert daarmee bij perfectie. Saaie perfectie, waarin alles past, maar waarin ook nooit iets opvalt of verrast, maar toch perfectie.
Killzone 2 is een prachtige Frankenstein. Het enige wat er nog aan ontbreekt is een ziel.
