Het verhaal van The Beatles, een simpel bandje uit Liverpool, mag gerekend worden tot de moderne mythologie. Hun verhaal, van de eindeloze optredens in Hamburg tot het dramatische einde, is nu zo vaak verteld dat het legendarische proporties aan begint te nemen.

Perfect voer voor Harmonix, die haar kans zag om een muziekspel te maken wat meer om het lijf heeft dan een lijst willekeurige nummers. Waar Rock Band niet meer was dan een hoop verschillende liflafjes, heeft een band als The Beatles genoeg om het lijf om een hele maaltijd te vormen. Mèt voor- en nagerecht! De band beschikt over een geschiedenis die het spel meer zou gronden in zijn eigen wereld.

Of Harmonix erin geslaagd is om dit potentieel goed te benutten? Ik vind dat men veel te veel heeft laten liggen.

Fundamenten

Bij The Beatles: Rock Band steekt de basis uitstekend in elkaar. Het raken van gekleurde icoontjes (met Harmonix’ geweldige nieuwe instrumenten) voelt weer super, de plaatsing van de noten past weer perfect. Ik had eerst nog zorgen over de muziek, die niet echt bij een game leek te passen. Het bleek dat ik me niet erger had kunnen vergissen! De Beatles-muziek zit vol verassingen en kleine details die juist extra tot hun recht komen in een muziekspel als dit.

Wat echt een stuk leuker is geworden zijn de twee dingen die niemand wilde doen in de vorige Rock Band games: bassen en zingen. McCartney’s baslijnen zijn vloeiend en gevarieerd. Bassen is bij The Beatles even leuk als gitaar spelen, een unicum. Dan is er het zingen. Dat kan je nu samen met twee anderen doen, omdat een groot deel van de Beatles-nummers meerstemmig is. Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band met zijn drieën zingen is de leukste ervaring die ik ooit heb gehad met zingen.

The Beatles is dus een tof muziekspel, daar kan niemand omheen. Wat de game echt speciaal zou moeten maken, een interactieve versie van het verhaal van de band, is echter nauwelijks aanwezig. Vreemd, omdat Harmonix de game wel zo gepromoot heeft… The Beatles: Rock Band komt zelfs angstaanjagend dicht in de buurt bij Guitar Hero: Aerosmith en Metallica. Een likje verf hier, een nieuwe banner daar, maar niet meer dan een nieuwe skin om te verbergen dat het eigenlijk hetzelfde verhaal is!

Flash-animaties

En het begint nog zo goed: het bekende introfilmpje zet precies goed in. Daarna is er bar weinig aan verhaal te vinden. De verschillende hoofdstukken van de career modus worden verbonden door korte filmpjes die hoogstens een vluchtig overzicht geven van de band in die periode. Met zóveel materiaal in de kluis, met zóveel dingen om te zeggen, kiest Harmonix voor dertig seconden aan veredelde Flash-animaties? Een aanfluiting.

Dan zijn er de extra’s die je verzamelt door veel punten te halen in ieder nummer. Dit zijn allemaal foto’s, video’s en dergelijke. Het is leuk voor de fanatieke fan, maar de extra’s vertellen wéér geen verhaal. Er is niet eens een degelijke discografie te vinden waarin staat wanneer ieder album verschenen is.

Speciaal

Naast het introfilmpje, de leuke psychedelische achtergronden en menu’s is er dus bar weinig meerwaarde te vinden in The Beatles: Rock Band. Het is nog steeds een te gek muziekspel, begrijp me niet verkeerd, maar waar het ècht speciaal had kunnen zijn, stelt het teleur.